การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดเพื่อพัฒนาคุณภาพนักเรียน ของโรงเรียนวัดบัวขวัญ (มีทับราษฎร์บำรุง) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการบริหารจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดเพื่อพัฒนาคุณภาพนักเรียน 2) พัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดเพื่อคุณภาพนักเรียน 3) ทดลองใช้รูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดเพื่อพัฒนาคุณภาพนักเรียน และ 4) ประเมินผลการใช้และปรับปรุงรูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดเพื่อพัฒนาคุณภาพนักเรียน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา กรอบแนวคิดศึกษาเกี่ยวกับ การบริหาร การจัดการเรียนรู้ การจัดการเรียนรู้แบบไฮบริด คุณภาพนักเรียน และความพึงพอใจ ประชากร คือ ครู จำนวน 22 คน นักเรียน จำนวน 345 คน และผู้ปกครองนักเรียน โรงเรียนวัดบัวขวัญ (มีทับราษฎร์บำรุง) จำนวน 345 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสังเคราะห์เอกสาร แบบสอบถามความคิดเห็น แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบบันทึก ร้อยละของคะแนน แบบสรุปผลงานเชิงประจักษ์ และแบบสอบถามความพึงพอใจ ค่าความตรงด้านเนื้อหา ตั้งแต่ 0.80-1.00 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า ผลการศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการบริหารจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดเพื่อพัฒนาคุณภาพนักเรียน ประกอบด้วย การวางแผน การออกแบบการเรียนรู้แบบไฮบริด การนำไปปฏิบัติ และการนิเทศและประเมินผล รูปแบบการบริหารจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ ดังนี้ องค์ประกอบที่ 1 ส่วนนำ มี 2 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ องค์ประกอบที่ 2 กระบวนการบริหาร มี 4 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ 1) การวางแผน 2) การออกแบบการเรียนรู้แบบไฮบริด 3) การนำไปปฏิบัติ และ 4) การนิเทศและประเมินผล องค์ประกอบที่ 3 เงื่อนไขสู่ความสำเร็จ มี 4 องค์ประกอบย่อย ได้แก่ 1) ผู้บริหาร 2) ครูและบุคลากร 3) นักเรียนและผู้ปกครองนักเรียน และ 4) องค์กรที่เกี่ยวข้อง ผลการประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของรูปแบบและคู่มือการใช้รูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน อยู่ในระดับมากที่สุด ผลการทดลองใช้รูปแบบ พบว่า ครูสามารถปฏิบัติตามรูปแบบได้ อยู่ในระดับมากที่สุด ผลการประเมินผลการใช้และปรับปรุงรูปแบบ พบว่า ด้านผลการประเมินคุณภาพนักเรียน มีคะแนนเฉลี่ยสูงขึ้น และผลงานเชิงประจักษ์ของโรงเรียน บุคลากร และนักเรียน ได้รับรางวัลระดับชาติ ด้านความพึงพอใจของนักเรียน และผู้ปกครองนักเรียนในภาพรวม อยู่ในระดับมาก และความพึงพอใจของครูในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด และสิ่งที่ควรเพิ่มเติมเพื่อการปรับปรุงรูปแบบ คือ การใช้ข้อมูลย้อนกลับ การจัดการเรียนรู้เชิงรุก การทำชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ และภาคีเครือข่าย
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณพงศ์ เลิศบำรุงชัย. (2564, 10 พฤษภาคม). การเรียนรู้แบบปรับเปลี่ยนได้ (Hybrid Learning). https://touchpoint.in.th/hybrid-learning/
กฤษณะ ไกรสี และอัมพร สินทร. (2567). การนิเทศติดตามและประเมินผลการจัดการศึกษาแบบออนไลน์ในยุคดิจิทัล. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 12(3), 96-108. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jgsnsbc-journal/article/view/275015
ชานนท์ คำปิวทา. (2565). รูปแบบการบริหารเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา.[วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธัญเทพ สิทธิเสือ. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเรียนการสอนแบบผสมผสานเพื่อเสริมสมรรถนะนักเรียนในยุคศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 10(40), 332-342. https://jeal.snru.ac.th/ArticleView?ArticleID=1161
นารียะ เจะโนะ และวิชัย นภาพงศ์. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานที่ส่งเสริมผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาทักษะการเรียนรู้สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 18(1), 93-102. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/yru_human/article/view/252669
นิตยา นาคอินทร์. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบไฮบริดตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงรุกด้วยดิจิทัล แพลตฟอร์มเพื่อส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัลสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัย ราชภัฏ. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นิตยา นาคอินทร์, สุภาณี เส็งศรี, รุจโรจน์ แก้วอุไร และกิตติพงษ์ พุ่มพวง. (2564). 8 ทักษะ “ความฉลาดทางดิจิทัล”ของนักศึกษาวิชาชีพครูสู่การเป็นพลเมือง 4.0.” วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 14(1), 1-11. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/crrugds_ejournal/article/view/240437
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
รังสิมันต์ ยาละ. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานวิชาการแบบมีส่วนร่วมในยุคดิจิทัล เพื่อพัฒนาคุณภาพ
การศึกษาของโรงเรียนนวมินทราชินูทิศ หอวัง นนทบุรี. วารสารวิจัยและพัฒนาอาชีวศึกษา สถาบัน
การอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 4, 3(1), 1-14. https://ph03.tci-thaijo.org/index.php/JRVED/article/view/4334
โรงเรียนวัดบัวขวัญ (มีทับราษฎร์บำรุง). (2566). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ประจำปีการศึกษา 2566. โรงเรียนวัดบัวขวัญ (มีทับราษฎร์บำรุง).
ศิวาพัชญ์ บำรุงเศรษฐพงษ์, ภูริสร์ ฐานปัญญา และเกรียงไกร สัจจะหฤทัย. (2563). การเรียนการสอนแบบไฮบริด (Hybrid Learning) กับการพัฒนาคุณภาพการศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 12(3), 213-224. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/nakboot/article/view/245900
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การประเมินความต้องการจำเป็น (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักทดสอบทางการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน (2561). แนวทางการประเมินคุณภาพตาม มาตรฐานการศึกษาระดับปฐมวัย ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน และระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ศูนย์การศึกษา
พิเศษ. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.อนุสรา สุวรรณวงศ์ และสรสิริ วรวรรณ. (2563). ปัจจัยแห่งความร่วมมือในการพัฒนาโรงเรียนประชารัฐ: มิติภาครัฐและภาคเอกชน. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(2), 321-341. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/243214
Graham, C. R. (2013). Emerging Practice and Research in Blended Learning. (3nd ed). Routledge.
Linder, K. E. (2017). Fundamentals of hybrid teaching and learning. New Directions for Teaching and Learning, 140, 11-18, https://ideacontent.blob.core.windows.net/content/sites/2/2020/01/Fundamentals_of_Hybrid_Teaching_and_Learning.pdf
Meedindum, T., & Jedaman, P. (2024). Developing a Model of Hybrid Learning Management in Conjunction with Effective Visual Arts Learning Participation. Asia Research Network Journal of Education, 4(2), 86–94. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/arnje/article/view/274723
Mulyahati, B., Darmansyah, D., & Effendi, Z.M. (2024). The Effect of the Hybrid Project-Based Learning (Hybrid-PjBL) Model on Critical Thinking and Creativity Skills. Salud, Ciencia y Tecnología, 4, 1345, https://doi.org/10.56294/saludcyt2024.1345
Udoh, D., & Akuegwu, B. A. (2023). The Planning Process for Effective Implementation of Educational Programmes. Prestige Journal of Education, 6(1), 87-95. https://openaccessglobal.com/wp-content/uploads/2023/07/The-Planning-Process-for-Effective-Implementation-of-Educational-Programmes.pdf
U.S. Department of Education. (2020). ESSA Implementation Planning Tool.
Zhao, L., Zhang, M., Fan, W., & Wang, Y. (2022). Application of the Plan-Do-Check-Act Cycle to
Quality Management of Online Teaching for Nursing Students in China During the COVID-19
Pandemic: A Self-Controlled Trial. Research Square, 1, 1-14. https://assets-eu.researchsquare.com/files/rs-1813585/v1/25aff148-f86c-4430-b8c4-f27e49be481f.pdf?c=166331607
Zhong, Y., & Rosli, M. S. (2025). A Systematic Review of Hybrid Learning in Higher Education:
Implementations Status, Advantages, Challenges, and Future Directions. International
Journal of Education Psychology and Counseling, 10(60), 1-33. https://www.researchgate.net/publication/397667415_A_SYSTEMATIC_REVIEW_OF_HYBRID_LEARNING_IN_HIGHER_EDUCATION_IMPLEMENTATION_STATUS_ADVANTAGES_CHALLENGES_AND_FUTURE_DIRECTIONS
