แนวทางการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของครูในสถานศึกษา สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดราชบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการจำเป็น 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนา และ 3) ประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของแนวทางการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของครูแหล่งข้อมูลเป็นสถานศึกษาสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดราชบุรี จำนวน 15 แห่ง ประชากร ได้แก่ ผู้บริหารและครู จำนวน 513 คน กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหารและครูจาก 14 โรงเรียน จำนวน 70 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางเครจซี่และมอร์แกน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และแบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (IOC = 0.67–1.00) และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.97 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์เนื้อหา และฐานนิยม ผลการวิจัยพบว่า
1. ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของครูโดยรวมอยู่ในระดับสูง โดยด้านที่มีความต้องการสูงสุด ได้แก่ การนำเทคโนโลยีดิจิทัลไปใช้ในการจัดการเรียนการสอน รองลงมาคือการใช้สื่อและนวัตกรรมดิจิทัล และการใช้ข้อมูลสารสนเทศเพื่อการจัดการเรียนรู้
2. แนวทางการพัฒนาควรดำเนินการตามกระบวนการ PIE Model ได้แก่ การวางแผน การปฏิบัติ และการประเมินผล ครอบคลุมการพัฒนา 5 ด้าน คือ ความสามารถ ความรู้ ประสบการณ์ คุณลักษณะ และสมรรถนะ เพื่อส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล การเรียนรู้จากการปฏิบัติจริง การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทางวิชาชีพ และการพัฒนาสมรรถนะด้านดิจิทัลอย่างต่อเนื่องให้สอดคล้องกับบริบทของสถานศึกษา
3. แนวทางการพัฒนาที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในการนำไปใช้อยู่ในระดับสูง
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2561). การเรียนรู้ในยุคดิจิทัล: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2551). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาคีเพื่อการศึกษาไทย. (2562). การปฏิรูปการศึกษาในยุค Digital Disruption. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/TEPThaiEDU/posts/845612122506632?_rdc=1&_rdr# วันที่เข้าถึง 7 มีนาคม 2568.
รุ่งทิพย์ แซ่แต้. (2565). สมรรถนะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ร่วมสมัย, 10(1), 112–128.
วิจารณ์ พานิช. (2560). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิจารณ์ พานิช. (2564). การเรียนรู้เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ:สถาบันส่งเสริมการเรียนรู้ เพื่ออนาคต.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2560). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับข้าราชการพลเรือน. กรุงเทพฯ: สำนักงาน ก.พ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2560). ทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการและบุคลากรภาครัฐเพื่อการปรับเปลี่ยนเป็นรัฐบาลดิจิทัล. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวาน กราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการศึกษาเรื่อง ทักษะในศตวรรษที่ 21 สำหรับเด็กไทย: แนวคิด ความสำคัญ และแนวทางการพัฒนา. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟิก.
Armstrong, M., & Taylor, S. (2023). Armstrong’s handbook of human resource management practice (16th ed.). London: Kogan Page.
Cronbach, L. J. (1978). Essentials of psychological testing (3rd ed.). New York, NY: Harper & Row.
European Commission. (2017). Digital competence framework for educators (DigCompEdu). Luxembourg: Publications Office of the European Union.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change (5th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Fullan, M. (2019). Nuance: Why some leaders succeed and others fail. Thousand Oaks, CA: Corwin.
Gilster, P. (1997). Digital literacy. New York, NY: Wiley.
Gregory, R. J. (2015). Psychological testing: History, principles, and applications (7th ed.). Boston, MA: Pearson.
Hargreaves, A., & Fullan, M. (2012). Professional capital: Transforming teaching in every school. New York, NY: Teachers College Press.
Knowles, M. S. (1984). The adult learner: A neglected species (3rd ed.). Houston, TX: Gulf Publishing.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054.
Newby, T. J., Stepich, D. A., Lehman, J. D., & Russell, J. D. (2011). Educational technology for teaching and learning (4th ed.). Boston, MA: Pearson.
OECD. (2019). OECD skills outlook 2019: Thriving in a digital world. Paris, France: OECD Publishing.
Punya Mishra & Matthew J. Koehler. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054.
UNESCO. (2018). ICT competency framework for teachers. Paris: UNESCO.
World Economic Forum. (2020). The future of jobs report 2020. Geneva, Switzerland: World Economic Forum.
