Guidelines for developing Teachers’ Digital skills in Educational Institutions under Local Administrative Organizations in Ratchaburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This mixed-methods research aimed to: (1) identify the priority needs for teachers’ digital skills development; (2) develop guidelines for enhancing teachers’ digital skills; and (3) evaluate the appropriateness and feasibility of the proposed development guidelines.
The study was conducted in 15 schools under Local Administrative Organizations in Ratchaburi Province, Thailand. The population consisted of 513 school administrators and teachers. The sample comprised 70 school administrators and teachers from 14 schools, with the sample size determined using the Krejcie and Morgan table and selected through purposive sampling. The research instruments included a five-point Likert scale questionnaire, a semi-structured interview protocol, and an evaluation form for assessing the appropriateness and feasibility of the proposed guidelines. The instruments demonstrated satisfactory content validity (IOC = 0.67–1.00), and the questionnaire achieved a reliability coefficient of 0.97. Quantitative data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation, whereas qualitative data were analyzed through content analysis and mode.
The findings indicated that: (1) the overall priority need for teachers’ digital skills development was at a high level. The highest priority was the integration of digital technology into teaching and learning, followed by the use of digital media and innovation and the utilization of information for learning management. (2) The proposed development guidelines were based on the PIE Model, comprising Planning, Implementation, and Evaluation. The guidelines encompassed five dimensions: abilities, knowledge, experience, attributes, and competencies. They emphasized the effective integration of digital technology into instructional practices, experiential learning, professional learning communities, and the continuous enhancement of teachers’ digital competencies in accordance with school contexts. (3) The proposed guidelines were evaluated as highly appropriate and highly feasible for implementation
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2561). การเรียนรู้ในยุคดิจิทัล: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2551). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาคีเพื่อการศึกษาไทย. (2562). การปฏิรูปการศึกษาในยุค Digital Disruption. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/TEPThaiEDU/posts/845612122506632?_rdc=1&_rdr# วันที่เข้าถึง 7 มีนาคม 2568.
รุ่งทิพย์ แซ่แต้. (2565). สมรรถนะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ร่วมสมัย, 10(1), 112–128.
วิจารณ์ พานิช. (2560). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
วิจารณ์ พานิช. (2564). การเรียนรู้เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ:สถาบันส่งเสริมการเรียนรู้ เพื่ออนาคต.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2560). กรอบสมรรถนะดิจิทัลสำหรับข้าราชการพลเรือน. กรุงเทพฯ: สำนักงาน ก.พ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2560). ทักษะด้านดิจิทัลของข้าราชการและบุคลากรภาครัฐเพื่อการปรับเปลี่ยนเป็นรัฐบาลดิจิทัล. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวาน กราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการศึกษาเรื่อง ทักษะในศตวรรษที่ 21 สำหรับเด็กไทย: แนวคิด ความสำคัญ และแนวทางการพัฒนา. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟิก.
Armstrong, M., & Taylor, S. (2023). Armstrong’s handbook of human resource management practice (16th ed.). London: Kogan Page.
Cronbach, L. J. (1978). Essentials of psychological testing (3rd ed.). New York, NY: Harper & Row.
European Commission. (2017). Digital competence framework for educators (DigCompEdu). Luxembourg: Publications Office of the European Union.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change (5th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Fullan, M. (2019). Nuance: Why some leaders succeed and others fail. Thousand Oaks, CA: Corwin.
Gilster, P. (1997). Digital literacy. New York, NY: Wiley.
Gregory, R. J. (2015). Psychological testing: History, principles, and applications (7th ed.). Boston, MA: Pearson.
Hargreaves, A., & Fullan, M. (2012). Professional capital: Transforming teaching in every school. New York, NY: Teachers College Press.
Knowles, M. S. (1984). The adult learner: A neglected species (3rd ed.). Houston, TX: Gulf Publishing.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054.
Newby, T. J., Stepich, D. A., Lehman, J. D., & Russell, J. D. (2011). Educational technology for teaching and learning (4th ed.). Boston, MA: Pearson.
OECD. (2019). OECD skills outlook 2019: Thriving in a digital world. Paris, France: OECD Publishing.
Punya Mishra & Matthew J. Koehler. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054.
UNESCO. (2018). ICT competency framework for teachers. Paris: UNESCO.
World Economic Forum. (2020). The future of jobs report 2020. Geneva, Switzerland: World Economic Forum.
