การพัฒนาชุดการสอนเรื่องความรู้พื้นฐานเครื่องดนตรีไทยตามแนวคิดของกาเย่ ร่วมกับเทคนิคการสอนแบบเกมเป็นฐานสำหรับนักเรียนระดับชั้น ประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดเสาหิน จังหวัดสุโขทัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างและหาประสิทธิภาพของชุดการสอนเรื่องความรู้พื้นฐานเครื่องดนตรีไทยตามแนวคิดของกาเย่ร่วมกับเทคนิคการสอนแบบเกมเป็นฐาน สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวัดเสาหิน จังหวัดสุโขทัย ตามเกณฑ์ 80/80 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยชุดการสอน และ 3) ศึกษาความ
พึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนรู้ด้วยชุดการสอน กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียน
วัดเสาหิน จังหวัดสุโขทัย จำนวน 10 คน ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 ที่คัดเลือกมาแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ใน
การวิจัยได้แก่ 1) ชุดการสอนเรื่องความรู้พื้นฐานเครื่องดนตรีไทย 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ในลักษณะ 4 ตัวเลือก จำนวน 20 ข้อ ซึ่งมีค่าความยากง่ายตั้งแต่ 0.40-0.60 และอำนาจจำแนกตั้งแต่ 0.40-0.70 และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนใน ลักษณะมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 29 ข้อ ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.83 ทำ
การวิเคราะห์ข้อมูลผลการวิจัยโดยใช้สถิติ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า [1]
1) ชุดการสอนประกอบไปด้วย 4 หน่วยการเรียนรู้ มีประสิทธิภาพอยู่ในเกณฑ์ 86.83/94.00 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 2) คะแนนทดสอบก่อนและหลังเรียนด้วยชุดการสอนมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 7.80 และ 14.70 เมื่อนำไปทดสอบความแตกต่างโดยใช้ค่าทดสอบที พบว่าคะแนนทดสอบหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนโดยมีระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 และ
3) ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อชุดการสอนโดยรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 4.04 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.14
[1]-2อาจารย์, คณะครุศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
1-2Lecturer, Faculty of Education, Pibulsongkram Rajabhat University
3-6นักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต, สาขาวิชาดนตรีศึกษาศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
3-6Student, Bachelor of Education, Music Education, Pibulsongkram Rajabhat University
7ผู้ช่วยศาสตราจารย์, คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
7Assistant Professor, Faculty of Humanities and Societies, Pibulsongkram Rajabhat University
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลาลักษณ์ นวมสำลี. (2568). การใช้แนวคิดเกมมิฟิเคชันในรายวิชาดนตรีโลกเพื่อพัฒนาการเรียนรู้และเสริมสร้างแรงจูงใจของนักศึกษา. วารสารปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 4(3), 67-85.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิตติธัช บุญทอง และพรรณวิไล ดอกไม้. (2568). การจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดของกาเย่ร่วมกับสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมความคงทนในการเรียนรู้และความพึงพอใจเรื่องแสงและการมองเห็นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 23(2), 58-75.
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2560). การเปลี่ยนแปลงทางดนตรี. ขอนแก่น: โครงการตำราดนตรีบัณฑิตศึกษาสาขาดุริยางคศิลป์
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). การทดสอบประสิทธิภาพสื่อหรือชุดการสอน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 5(1), 7-20.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2558). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: พีบาลานซ์ดีไซด์แอนปริ้นติ้ง.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2561). ดนตรีศึกษา: หลักการและสาระสำคัญ. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 22). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญารักษ์ ล้ำเลิศ, อรพรรณ บุตรกตัญญู, และปัทมาวดี เล่ห์มงคล. (2568). ผลการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐานเพื่อส่งเสริมทักษะการดูแลตนเองในชีวิตประจำวันของเด็กปฐมวัย. Journal of Inclusive and Innovative Education, 9(2), 53-71.
บุญเกื้อ ควรหาเวช. (2543). นวัตกรรมทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: เอสอาร์พริ้นติ้ง.
พงศพิชญ์ แก้วกุลธร. (2559). เอกสารประกอบการเรียนรายวิชา ศ 21102 พื้นฐานศิลปศึกษา 2: หน่วยการเรียนรู้ที่ 2 การใช้และการเก็บรักษาเครื่องดนตรีไทย. เข้าถึงได้จาก https://anyflip.com/jfmtg/pulc/basic
เมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2569.
พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. (2550). ปฐมบทดนตรีไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พรชุลี ลังกา. (2563). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบเกมเป็นฐานที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของของนักศึกษา รายวิชาการศึกษาปฐมวัย. เข้าถึงได้จาก https://ebooks.dusit.ac.th/detail.php?recid=3345 วันที่ 5 มีนาคม 2569.
ภูริทัต อรณุการ และชัยพฤกษ์ เมฆรา. (2566). การสร้างชุดการสอนโน้ตเพลงไทยขั้นพื้นฐานโดยใช้ทฤษฎีโน้ตดนตรีไทยใหม่. วารสารดนตรีและการแสดง, 9(2), 70-83.
โรงเรียนวัดเสาหิน. (2569). ข้อมูลโรงเรียน. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/wadsaohin. sukhothai.go.th วันที่ 2 มีนาคม 2569.
วิเชียร ธำรงโสตถิสกุล. (2560). บทสะท้อนแนวคิดว่าด้วยชุดการสอน ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ และชุดการเรียนรู้. Journal of Education and Innovation, 19(3), 356-369.
สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน. (2550). เครื่องดนตรีไทย. เข้าถึงได้จาก https://saranukromthai.or.th/book-oldchild วันที่ 2 มีนาคม 2569.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1. (2569). โรงเรียนวัดเสาหิน. เข้าถึงได้จาก
https://shorturl.asia/VgE1U วันที่ 4 มีนาคม 2569.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2559). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนุศร หงส์ขุนทด. (2566). แนวทางการออกแบบการสอนโดยใช้เกมเป็นฐาน (Game-based teaching). เข้าถึงได้จาก https://krukob.com/web/news-81 วันที่ 2 มีนาคม 2569.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2553). หลักการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
Creswell, J. W. (2008). Educational research: Planning, conducting, and evaluating quantitative and
qualitative research. (3rd ed.). New Jersey: Pearson Education.
Driscoll, M. P. (2005). Psychology of learning for instruction. (3rd ed.). New Jersey: Pearson Education.
Ortiz, P. A., & Akcaova, G. (2024). The concept of game-based learning: Shaping the present
and future of Learning. Retrieved from https://www.surf.nl/files/2024-10/surf- whitepaper-
game-based-learning_en-version.pdf on 2 March 2026.
Prensky, M. (2001). Digital game-based learning. New York: McGraw Hill.
Tough, A. (2012). The adult’s learning projects: A fresh approach to theory and practice in adult
learning. (3rd ed.). Canada: Ontario Institute for Studies in Education.
