Development of an Instructional Module on Basic Thai Musical Instruments Based on Gagne’s Concept and Game-Based Learning Technique for Grade 4 Students at Wat Sao Hin School, Sukhothai
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) create and determine the efficiency of an instructional module on basic Thai musical instruments based on Gagne’s concept and game-based learning techniques for Grade 4 students at Wat Sao Hin School, Sukhothai, according to the 80/80 criteria 2) compare students' learning achievements before and after learning with instructional package and 3) survey students' satisfaction towards learning activities with the instructional package. The sample consisted of 10 Grade 4 students at Wat Sao Hin School, Sukhothai Province, enrolled in the second semester of the 2025 academic year, selected through purposive sampling. The research instruments included: 1) the instructional module on basic Thai musical instruments. 2) a 20-item, 4-choice learning achievement test with difficulty indices ranging from 0.40 to 0.60 and discrimination indices ranging from 0.40 to 0.70 and 3) a 29-item, 5-level rating scale student satisfaction questionnaire with a reliability coefficient of 0.83. The data were analyzed using statistics, including mean, percentage, standard deviation, and t-test. The results revealed that:
1) The instructional package, consisted of 4 learning units, had an efficiency of 86.83/94.00, which was higher than the established 80/80 criteria 2) The pre-test and post-test mean scores were 7.80 and 14.70, respectively. The t-test analysis indicated that the post-test scores were significantly higher than the pre-test scores at the .05 of significant level. The students' overall satisfaction towards the instructional package was at a high level (Mean = 4.04, S.D. = 0.14).
Downloads
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กมลาลักษณ์ นวมสำลี. (2568). การใช้แนวคิดเกมมิฟิเคชันในรายวิชาดนตรีโลกเพื่อพัฒนาการเรียนรู้และเสริมสร้างแรงจูงใจของนักศึกษา. วารสารปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 4(3), 67-85.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิตติธัช บุญทอง และพรรณวิไล ดอกไม้. (2568). การจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดของกาเย่ร่วมกับสื่อมัลติมีเดียเพื่อส่งเสริมความคงทนในการเรียนรู้และความพึงพอใจเรื่องแสงและการมองเห็นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 23(2), 58-75.
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2560). การเปลี่ยนแปลงทางดนตรี. ขอนแก่น: โครงการตำราดนตรีบัณฑิตศึกษาสาขาดุริยางคศิลป์
คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). การทดสอบประสิทธิภาพสื่อหรือชุดการสอน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 5(1), 7-20.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2558). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นนักเรียนเป็นสำคัญ. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: พีบาลานซ์ดีไซด์แอนปริ้นติ้ง.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2561). ดนตรีศึกษา: หลักการและสาระสำคัญ. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 22). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญารักษ์ ล้ำเลิศ, อรพรรณ บุตรกตัญญู, และปัทมาวดี เล่ห์มงคล. (2568). ผลการใช้ชุดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้เกมเป็นฐานเพื่อส่งเสริมทักษะการดูแลตนเองในชีวิตประจำวันของเด็กปฐมวัย. Journal of Inclusive and Innovative Education, 9(2), 53-71.
บุญเกื้อ ควรหาเวช. (2543). นวัตกรรมทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: เอสอาร์พริ้นติ้ง.
พงศพิชญ์ แก้วกุลธร. (2559). เอกสารประกอบการเรียนรายวิชา ศ 21102 พื้นฐานศิลปศึกษา 2: หน่วยการเรียนรู้ที่ 2 การใช้และการเก็บรักษาเครื่องดนตรีไทย. เข้าถึงได้จาก https://anyflip.com/jfmtg/pulc/basic
เมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2569.
พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. (2550). ปฐมบทดนตรีไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พรชุลี ลังกา. (2563). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบเกมเป็นฐานที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของของนักศึกษา รายวิชาการศึกษาปฐมวัย. เข้าถึงได้จาก https://ebooks.dusit.ac.th/detail.php?recid=3345 วันที่ 5 มีนาคม 2569.
ภูริทัต อรณุการ และชัยพฤกษ์ เมฆรา. (2566). การสร้างชุดการสอนโน้ตเพลงไทยขั้นพื้นฐานโดยใช้ทฤษฎีโน้ตดนตรีไทยใหม่. วารสารดนตรีและการแสดง, 9(2), 70-83.
โรงเรียนวัดเสาหิน. (2569). ข้อมูลโรงเรียน. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/wadsaohin. sukhothai.go.th วันที่ 2 มีนาคม 2569.
วิเชียร ธำรงโสตถิสกุล. (2560). บทสะท้อนแนวคิดว่าด้วยชุดการสอน ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ และชุดการเรียนรู้. Journal of Education and Innovation, 19(3), 356-369.
สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน. (2550). เครื่องดนตรีไทย. เข้าถึงได้จาก https://saranukromthai.or.th/book-oldchild วันที่ 2 มีนาคม 2569.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1. (2569). โรงเรียนวัดเสาหิน. เข้าถึงได้จาก
https://shorturl.asia/VgE1U วันที่ 4 มีนาคม 2569.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2559). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนุศร หงส์ขุนทด. (2566). แนวทางการออกแบบการสอนโดยใช้เกมเป็นฐาน (Game-based teaching). เข้าถึงได้จาก https://krukob.com/web/news-81 วันที่ 2 มีนาคม 2569.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2553). หลักการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
Creswell, J. W. (2008). Educational research: Planning, conducting, and evaluating quantitative and
qualitative research. (3rd ed.). New Jersey: Pearson Education.
Driscoll, M. P. (2005). Psychology of learning for instruction. (3rd ed.). New Jersey: Pearson Education.
Ortiz, P. A., & Akcaova, G. (2024). The concept of game-based learning: Shaping the present
and future of Learning. Retrieved from https://www.surf.nl/files/2024-10/surf- whitepaper-
game-based-learning_en-version.pdf on 2 March 2026.
Prensky, M. (2001). Digital game-based learning. New York: McGraw Hill.
Tough, A. (2012). The adult’s learning projects: A fresh approach to theory and practice in adult
learning. (3rd ed.). Canada: Ontario Institute for Studies in Education.