การสังเคราะห์กรอบแนวคิดและทฤษฎีที่ใช้ในการศึกษาวิจัย วรรณคดีไทย : กรณีศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์กรอบแนวคิดและทฤษฎีที่ใช้ในการศึกษาวิจัยการสอนวรรณคดีไทย โดยใช้วิทยานิพนธ์จำนวน 41 เล่ม ของมหาวิทยาลัยศิลปากร ระหว่างปี พ.ศ. 2547–2565 ผลการศึกษา พบว่า 1) ด้านปัญหาที่งานวิจัยมุ่งแก้ไขมากที่สุด คือ ด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดี คิดเป็นร้อยละ 58.54 รองลงมา คือ การอ่านจับใจความสำคัญ คิดเป็นร้อยละ 12.20 และการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ คิดเป็นร้อยละ 9.76 2) ด้านกรอบแนวคิดและทฤษฎีที่ใช้มีความหลากหลาย โดยเทคนิคที่ได้รับความนิยมสูงสุด คือ เทคนิคหมวกหกใบ (Six Thinking Hats) คิดเป็นร้อยละ 12.09) รองลงมา คือ เทคนิคSQ4R คิดเป็นร้อยละ 9.67 และแนวคิดที่ถูกนำมาประยุกต์ใช้มากที่สุด คือ อริยสัจสี่ คิดเป็นร้อยละ 9.67 3) ด้านตัวบทวรรณกรรม พบว่า วรรณคดีไทย (เช่น ขุนช้างขุนแผน รามเกียรติ์) ถูกใช้มากที่สุด (ร้อยละ 60) ตามมาด้วยวรรณกรรมท้องถิ่น คิดเป็นร้อยละ 21 และวรรณกรรมร่วมสมัย คิดเป็นร้อยละ 19 4) ด้านนวัตกรรมที่ใช้ในการจัดการเรียนรู้ การจัดการเรียนรู้รูปแบบเดียว คิดเป็นร้อยละ 56.10
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2561). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
จุฬาลักษณ์ คชาชัย. (2557). การศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่จัดการเรียนรู้ตามทฤษฎีการตอบสนองของผู้อ่าน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการสอนภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชลธิชา หอมฟุ้ง. (2560). รายงานการวิจัย เรื่อง การพัฒนาแนวการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทยโดยใช้วรรณกรรมท้องถิ่นเป็นฐานร่วมกับการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อส่งเสริมความสามารถในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียน. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธเนศ เวศร์ภาดา. (2543). ทะเลปัญญา: รวมบทความวรรณกรรมศึกษาและวรรณกรรมวิจารณ์ร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: ศยามการพิมพ์.
ทิศนา แขมมณี. (2554). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปนัดดา ใจสุทธิ์. (2558). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่จัดการเรียนรู้แบบร่วมมือกันด้วยเทคนิคจิกซอว์ 2 ร่วมกับเทคนิคการคิดแบบหมวกหกใบ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการสอนภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รัตนาภรณ์ ทับทิมจันทร์ และกาญจนา วิชญาปกรณ์. (2567). สถานภาพงานวิจัยด้านการเรียนการสอนวรรณคดีไทย ช่วงปี พ.ศ. 2550–2565. วารสารพุทธศาสตร์ มจร อุบลราชธานี, 6(1), 21–35.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2549). สุนทรียภาพแห่งชีวิต. กรุงเทพฯ: ณ เพชร สำนักพิมพ์.
สถาบันภาษาไทย สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). คู่มือการดำเนินงานขับเคลื่อนสู่ความสำเร็จในการพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอนภาษาไทย ปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2009). Models of teaching. (8th ed.). United States: Pearson Education.
Langer, J. A. (2000). Envisioning literature: Literary understanding and literature instruction. Teachers College Press. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2568, จากhttps://www.academia.edu/53341708/Literary_understanding_and_literature_instruction
