แนวทางการพัฒนางานตามมาตรฐานตำแหน่งโดยใช้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ โรงเรียนเวียงแหงวิทยาคม จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนางานตามมาตรฐานตำแหน่ง 2) เสนอแนวทางการพัฒนางานตามมาตรฐานตำแหน่งโดยชุมชนแห่งการเรียนรู้ ประชากรที่ศึกษาเป็น ครูผู้ช่วย 16 คน ตอบแบบ
สอบถาม 3 ตอน โดยมีค่า IOC 0.67-1.00 ค่าความเชื่อมั่น .984 ตอน 1 วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม ใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ตอน 2 วิเคราะห์ข้อมูลโดยค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ความต้องการจำเป็นโดยระบุความแตกต่างระหว่างสภาพที่เป็นจริงและสภาพที่คาดหวัง จัดลำดับข้อมูลใช้สูตร PNIModified ค่าดัชนี 0.30 ขึ้นไปถือว่ามีความต้องการจำเป็นสูง ดัชนีที่มีค่ามากมีความต้องการจำเป็นสูงที่ควรได้รับการพัฒนา ตอน 3 แสดงความคิดเห็นแบบปลายเปิด วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา การประชุมกลุ่มของผู้เชี่ยวชาญการบริหารงานบุคคล 7 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า 1) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนางานตำแหน่งครูผู้ช่วยที่สูงสุด คือ ด้านการพัฒนาตนเองและวิชาชีพ ด้านการจัดการเรียนรู้ ด้านการส่งเสริมและสนับสนุนการจัดการเรียนรู้ ตามลำดับ 2) แนวทางการพัฒนางานตามมาตรฐานตำแหน่งครูผู้ช่วย ผู้บริหารสถานศึกษาใช้หลักการของชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ 1) การวางแผน : กำหนดค่านิยมและวิสัยทัศน์ร่วมกัน กำหนดเป้าหมายการเรียนรู้ 2) การดำเนินการ : สนับสนุนการมีส่วนร่วมในการเป็นผู้นำ สนับสนุนสภาวะแวดล้อม 3) การสะท้อนผล : สะท้อนผลการปฏิบัติงาน การทำงานร่วมกันอย่างเป็นระบบของครูผู้ช่วย ครู และผู้บริหาร ช่วยลดความโดดเดี่ยว ยกระดับคุณภาพครูและผู้เรียนอย่างยั่งยืน ผู้บริหารกำหนดนโยบายพัฒนาครูผู้ช่วยโดยใช้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ให้รายงานผลการเข้าร่วมและนำมาใช้ประกอบการพิจารณาเลื่อนเงินเดือน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลย์วิสาข์ ธาราวร และกมลวรรณ ตังธนกานนท์. (2559). การประเมินความต้องการจำเป็นของครูเพื่อพัฒนาความสามารถในการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 11(3), 374–389. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/OJED/article/view/83994
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2560). ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพและแนวทางการนำมาใช้ในสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 10(1), 34-41.
ธีรภาพ เพชรมาลัยกุล. (2560). การประเมินความต้องการจำเป็นทางการศึกษาและการบริหารการศึกษา. วารสารบริหารการศึกษา มศว (SWU Educational Administration Journal), 13(1), 1-25.
ทัศนีย์ บุญแรง. (2561). การพัฒนาครูในการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดวิเคราะห์โดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น. (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
นันทวัฒน์ ภัทรกรนันท์. (2558). แนวคิดและเทคนิคการจัดการเรียนรู้ของผู้ใหญ่. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 12(1-2), 18-29.
ปราณี นาคทอง. (2565). กลยุทธ์การจัดการชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต (สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปิยนุช แสงนาค. (2559). สมรรถนะที่พึงประสงค์สำหรับครูในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏรําไพพรรณี.
พงษ์ศักดิ์ ศิริโอภา. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพผู้เรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว เขต 1. วารสารบัณฑิตวิจัย, 12(1), 107–122.
พรเทพ เหมรานนท์. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี เขต 1 และเขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการบริหาร). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
ไพผกา ผิวดำ. (2564). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสู่ความสำเร็จของสถานศึกษา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 3 (1), 11-18.
มัณฑนา ศรีพุทธา. (2564). ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพที่ส่งผลต่อทักษะของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
โรงเรียนเวียงแหงวิทยาคม. (2567). รายงานการวางแผนพัฒนาตนเองของครูโรงเรียนเวียงแหงวิทยาคม ปีการศึกษา 2567. เชียงใหม่: โรงเรียนเวียงแหงวิทยาคม.
วศินี รุ่งเรือง. (2562). รูปแบบการพัฒนาครูโดยใช้การพัฒนาบทเรียนร่วมกันผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพที่ส่งเสริมศิลปะการสอนของครู. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต (สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วิทูล ทาชา. (2559). การพัฒนาอีเลิร์นนิ่งเพื่อชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ: กรณีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
วิราวรรณ์ เพ็ชรนาวา. (2563). แนวทางการพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนมัธยมศึกษาในสหวิทยาเขตวิภาวดีกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาพัฒนศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุดใจ เขียนภักดี. (2563). การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะด้านการประกันคุณภาพภายในของครูวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 11(1), 85-101.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2564). คู่มือการดำเนินการตามหลักเกณฑ์และวิธีการประเมินตำแหน่งและวิทยฐานะข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาตำแหน่งครู. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.(2559). รายงานการวิจัยเพื่อจัดทำข้อเสนอเชิงนโยบายการพัฒนาการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ศิริพร อาจปักษา. (2557). การประเมินความต้องการจำเป็นในการพัฒนาตนเองของครูสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชนจังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาบัณฑิต (สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
แสงรุนีย์ มีพร. (2563). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ : เส้นทางสู่การพัฒนาวิชาชีพครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 14(2), 20–31.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น (Needs assessment research). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เอกพจน์ สิงห์คำ. (2560). ความต้องการจำเป็นด้านการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา. วารสารการบริหารการศึกษา, 7(1), 1–20.
