การพัฒนาความสามารถในการสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักศึกษาสาขาวิทยาศาสตร์ทั่วไป ชั้นปีที่ 1 ห้อง A มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบ ร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลัง.
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักศึกษา และ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ระหว่างก่อนเรียนและหลังเรียน กลุ่มเป้าหมายคือ นักศึกษาสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ ชั้นปีที่ 1 (ห้อง A) มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง รูปแบบการวิจัยเป็นแบบกลุ่มเดียววัดสองครั้ง (One-Group Pretest-Posttest Design)เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลัง และ 2) แบบวัดความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์แบบอัตนัย (ค่า IOC 0.67–1.00 และความเชื่อมั่น 0.82) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (x̄), ร้อยละ, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.), การทดสอบค่าทีแบบไม่อิสระ (t \text{-test dependent) และการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัยพบว่า:ความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักศึกษาหลังเรียนโดยรวมอยู่ในระดับ “ดี” ((x̄) = 31.73 หรือร้อยละ 88.14) โดยนักศึกษาทุกคนมีความสามารถตั้งแต่ระดับดีขึ้นไปคะแนนความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์หลังเรียน สูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่กำหนดผลการวิจัยสะท้อนว่าการจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลัง ช่วยส่งเสริมทักษะการเรียบเรียงและการสื่อสารแนวคิดทางวิทยาศาสตร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดการกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปณาลี สติคราม. (2562). การพัฒนาความสามารถในการเขียนสื่อสารวิทยาศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสืบสอบร่วมกับการเขียนแบบร่วมมือรวมพลัง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. (สาขาหลักสูตรและการสอน). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เหมือนฝัน ชมมณี และสิริพันธุ์ สุวรรณมรรคา. (2557). การวิเคราะห์กระบวนการชี้แนะของครูและผลที่เกิดกับผู้เรียน: พหุกรณีศึกษา. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 9(2), 489–499.
Bybee, R. W., Taylor, J. A., Gardner, A., Van Scotter, P., Powell, J. C., Westbrook, A., & Landes, N. (2006). The BSCS 5E instructional model: Origins and effectiveness. Colorado Springs, CO: BSCS. Retrieved from https://media.bscs.org/bscsmw/5es/bscs_5e_full_report.pdf
Kulgemeyer, C., & Schecker, H. (2013). Students explaining science – Assessment of science communication competence. Research in Science Education, 43(6), 2235–2254. Dordrecht, Netherlands: Springer. https://doi.org/10.1007/s11165-013-9354-1
Kuteeva, M. (2011). Wikis and academic writing: Changing the nature of corporation and collaboration in the English classroom. English for Specific Purposes, 30(1), 44–57. Amsterdam, Netherlands: Elsevier. https://doi.org/10.1016/j.esp.2010.04.007
Metusalem, R., Belenky, D. M., & DiCerbo, K. E. (2017). Skills for today: What we know about teaching and assessing collaboration. London, UK: Pearson.
Mulligan, C., & Garofalo, R. (2011). A collaborative writing approach: Methodology and student assessment. The Language Teacher, 35(3), 5–10. Kyoto, Japan: JALT.
Piaget, J. (1952). The origins of intelligence in children. New York, NY: International Universities Press.
Dewey, J. (1938). Experience and education. Kappa Delta Pi. (Original work published by Macmillan). Storch, N. (2013). Collaborative writing in L2 classrooms. Bristol, UK: Multilingual Matters.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
