แนวทางพัฒนาการบริหารเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพและปัญหา 2) เปรียบเทียบสภาพ 3) หาแนวทางพัฒนา และ 4)ประเมินแนวทางพัฒนาการบริหารเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของ ทาโร่ ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 321 คน โดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน และผู้ให้ข้อมูล จำนวน 9 คน เลือกโดยวิธีแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถาม แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม และแบบสอบถามเพื่อประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test) และการทดสอบความแปรปรวน (F- test) ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพการบริหารเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมในสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ผลการเปรียบเทียบสภาพการบริหารเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมในสถานศึกษา จำแนกตามประสบการณ์การทำงาน และขนาดสถานศึกษา แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ .05 3) แนวทางพัฒนาการบริหารเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมในสถานศึกษา มีแนวทางที่สำคัญดังนี้ สถานศึกษาควรมีการสำรวจทรัพยากรในสถานศึกษาและบริบทชุมชน ควรมีการประชุมสร้างความเข้าใจ ควรส่งเสริมให้บุคลากรทุกคน ได้รับการอบรมพัฒนาเกี่ยวกับจิตวิทยาเชิงบวก มีการนิเทศกำกับติดตามอย่างต่อเนื่อง ใช้กระบวนการ PLC ในการปรับปรุงแก้ใขข้อบกพร่อง ควรเผยแพร่ผลการดำเนินงาน และรับฟังการสะท้อนผลจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง และ 4) ผลการประเมินแนวทางพัฒนาการบริหารเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมในสถานศึกษา มีความสอดคล้อง ความเหมาะสม และความเป็นไปได้ อยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญญภัทสิทณี เพชรรัตน์. (2567). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการเพื่อเสริมสร้างความเป็นพลเมืองที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของนักเรียนประถมศึกษาในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย. 6(1): 264-275.
แคทรียา แสงใส. (2565). การส่งเสริมคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2. วารสารโพธิศาสตร์ปริทรรศน์. 2(1): 13-26.
จิราเจต วิเศษดอนหวาย. (2565). ลาก่อน VUCA มาแล้ว BANI : ชวน ผอ. ปรับตัวและโรงเรียนให้ทันการเปลี่ยนแปลง. สืบค้นเมื่อ 19 มกราคม 2567, จาก https://www.educathai.com/knowledge/articles/652.
ชลน่าน ศรีแก้ว. (2567). เด็กและวัยรุ่นไทยเสี่ยงมีปัญหาทางจิตเพิ่มขึ้น “ชลน่าน” หนุนกรมสุขภาพจิต - สสส. - ศธ. ปั้น “ครูแคร์ใจ” ช่วยส่งเสริมสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่น. สืบค้นเมื่อ 19 มกราคม 2567, จาก https://www.thaigov.go.th/news/contents/ details/77683.
ณัฐยา บุญภักดี. (2567). สสส.เผยเด็กไทยมีปัญหา "บูลลี่-สิ่งเสพติด-สุขภาพจิต" เกิดปัญหาระหว่างวัย. สืบค้นเมื่อ 29 มกราคม 2567, จาก https://www.hfocus.org/content/2024/01/29620.
ทรงพล เจริญคำ. (2562). หลักการและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: โอ เอส พริ้นติ้งเฮาส์.
นันทญ์ณภัค พรมมา, และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2567). Social Emotional Learning (SEL): การเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์สามารถแก้ปัญหาการเรียนรู้ถดถอยได้อย่างไร. วารสารรามคำแหง ฉบับคณะศึกษาศาสตร์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 5(1): 72-82.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปณิชา ภัทรกิตติ์ธำรง, และคนอื่น ๆ. (2566). รูปแบบการบริหารจัดการการศึกษาปฐมวัยเพื่อส่งเสริมทักษะทางอารมณ์และสังคม ในสถานศึกษาเอกชนพื้นที่กรุงเทพมหานคร. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้. 16(1): 29-40.
ผ่องนภา พรหมเกษ. (2566). การส่งเสริมทักษะทางอารมณ์และสังคมเด็กปฐมวัย. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น. 5(2): 37-54.
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2554). การวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
พระครูวินัยธรสุวรรณ สุวณฺโณ. (2566). การส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนในโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา จังหวัดขอนแก่น. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์. 5(1): 277-286.
พิภัทร์อนันต์ เทพพิทักษ์. (2565). แนวทางพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนมัธยมศึกษาเอกชนในกรุงเทพมหานครตามแนวคิด ทักษะอารมณ์และสังคม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต (บริหารการศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาคภูมิ ธีรสันติ, กุลกานดา จันทร์แย้ม, และเกษตรชัย และหีม. (2565). การพัฒนาการตระหนักรู้ในตนเองของนักศึกษา. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์. 12(3): 588-600.
ภูมิพิพัฒน์ รักพรมงคล. (2564). การบริหารทรัพยากรทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กำแพงเพชร: เกรียงไกรพานิชย์.
รัฐณีรนุช นามแก้ว. (2564). การศึกษาสภาพการบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดการศึกษาแบบเรียนรวมและการเรียนรู้ทาง สังคม-อารมณ์สำหรับนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น. 18(1): 490-497.
_______, และรับขวัญ ภูษาแก้ว. (2562). กลยุทธ์การบริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดการศึกษาแบบเรียนรวมและการเรียนรู้ทางสังคม อารมณ์สำหรับนักเรียนที่มีความต้องการพิเศษ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (บริหารการศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชวิทยาลัยกุมารแพทย์แห่งประเทศไทย. (2564). ทักษะทางอารมณ์ละสังคมในเด็ก. สืบค้นเมื่อ 29 มกราคม 2567, จาก จาก https://tmc.or.th/pdf/tmc_knowlege-97.pdf.
สิริพรรณ นามละคร. (2567). การศึกษาความต้องการจําเป็นและเสนอแนวทางในการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. 16(2): 24-40.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. (2567). รายงานผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา (SAR) ปีการศึกษา 2566. กำแพงเพชร: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2.
สุวิทย์ ดีสันเทียะ. (2567). การบริหารกิจกรรมเพื่อพัฒนาจิตอาสาของนักศึกษาวิชาทหาร ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสระบุรี. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน. 9(2): 1367-1378.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge, MA: Massachusetts Institute of Technology, Center for Advanced Engineering Study.
Shari, L. S., Malia, C. M., & Delora, S. G. (2023). Principal Leadership for Social-Emotional Learning. Partial Fulfillment of the Requirements for the Degree of Doctor of Education. Saint Louis University.
