การบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษานำร่อง พื้นที่นวัตกรรมการศึกษา จังหวัดจันทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงปริมาณนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม 2) ศึกษาระดับ การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมกับการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา และ 4) สร้างสมการพยากรณ์การบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา จังหวัดจันทบุรี กลุ่มตัวอย่างเป็นครูในสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา จังหวัดจันทบุรี ปีการศึกษา 2567 จำนวน 327 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม 2 ตอนได้แก่ ตอนที่ 1 แบบสอบถามการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.89 ตอนที่ 2 แบบสอบถามการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.78 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ (%) ค่าเฉลี่ย (𝑥̅) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (r) และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน(Stepwise Multiple Regression) ผลการศึกษาพบว่า
1) การมีส่วนร่วมในการบริหารสถานศึกษา และการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) การบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมมีความสัมพันธ์กับการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา ในระดับสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3) การบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาจังหวัดจันทบุรี คือ ด้านการมีส่วนร่วมในการดำเนินงาน ด้านการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ และด้านการมีส่วนร่วมในการบริหาร โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบพหุคูณ เท่ากับ 0.707 สามารถพยากรณ์การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา จังหวัดจันทบุรี ได้ร้อยละ 50 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กษมา ชนะวงศ์. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาเพื่อส่งเสริมคุณลักษณะในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนโรงเรียนเอกชน. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). รู้จักกับ “พื้นที่นวัตกรรมการศึกษา” ล่าสุด 11 จังหวัด. สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2567, จาก https://www.moe.go.th/360educational-innovation-area/.
จีรภัทร อาดนารี, ปรีชา ธนะวิบูลย์, และนงเยาว์ อุทุมพร. (2564). การจัดการความรู้และการถอดบทเรียนภูมิปัญญาท้องถิ่นบูรณาการสู่หลักสูตรสถานศึกษาในอำเภอเมืองสมุทรปราการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
เฉลิมขวัญ สุปิงคลัด. (2564). รายงานการพัฒนาการบริหารแบบมีส่วนร่วมแบบ CIDS ที่มีประสิทธิผลต่อการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น โรงเรียนบ้านบึง-เบาะอุ่น. วารสารสมาคมวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย. 3(3): 9-19.
ดารุณี เดชยศดี. (2562). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะชีวิตและอาชีพของผู้เรียน ในสถานศึกษาสังกัดกลุ่มการศึกษาท้องถิ่น ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ธีรังกูร วรบํารุงกุล, นรินทร์ สังข์รักษา, วิวัฒน์ เพชรศรี, ฬิฏา สมบูรณ์, เริงวิชญ์ นิลโคตร, และอัจฉรา สาหุทัศ. (2566). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ เรื่อง การวิเคราะห์ทุนศักยภาพและพลังการขับเคลื่อนการจัดการศึกษาพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา จังหวัดจันทบุรี. ฉะเชิงเทรา: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
พัณภัสสา แก้วคำไสย์. (2566). การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง และประสิทธิผลโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระราชบัญญัติพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา พ.ศ. 2562. (16 ธันวาคม 2565). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 135 ตอนพิเศษ 296 ง หน้า 8.
พลวัฒน์ กัลยาประสิทธิ์. (2566). รูปแบบการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพ สำหรับโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรมโนทัศน์และการประยุกต์ใช้. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2566). มหกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้โรงเรียนพัฒนาตนเองระดับพื้นที่ ครั้งที่ 3 “กลไกขับเคลื่อนการจัดการศึกษาของพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาจังหวัดภูเก็ต สู่งานมหกรรมการศึกษาไทย”. สืบค้นเมื่อ 19 สิงหาคม 2567, จาก https://www.facebook.com/EEFthailand/videos/665585358542239.
ศฤงคาร ใจปันทา. (2563). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการมีงานทำ สำหรับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สิรินทร์ กันยาวิริยะ, และชิสา กันยาวิริยะ. (2567). การบริหารแบบมีส่วนร่วมตามหลักปรัชญาหลังนวยุคสายกลางParticipative Management Based on Moderate Postmodern Philosophy. วารสารสถาบันพอดี. 1(7): 31-32.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดจันทบุรี. (2567). รายงานผลการดำเนินงานตามแผนดำเนินงานประจำปีงบประมาณ 2567.สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2567, จาก http://suksachan.go.th/web/index.php?module=news&id=174# module=news&id=174.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
อุบลรัตน์ กรุดมณี. (2564). สหสัมพันธ์คาโนนิคอลระหว่างการบริหารแบบมีส่วนร่วมกับประสิทธิผลโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Cronbach. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper & Row.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607-610.
Likert Scale. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology. 140: 1–55.
Office of Academic Affairs and Educational Standards. (2018). Documents for the Key Personnel Development Workshop to Create Understanding on the Use of Learning Standards and Indicators for the Learning Subjects of Mathematics, Science and Geography, etc. (Revised Edition 2017) According to the Basic Education Core Curriculum A. D. 2008 into Practice. [reproduce]
Ross, Glenn J. (2021). Curriculum development in Community. Junior College: The State of the Art as Viewed by the Academic Affairs Officer.
