การพัฒนาทักษะความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมในการพัฒนาโครงร่างการวิจัยของนิสิตโดยใช้นวัตกรรมจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานบูรณาการกับกระบวนการคิดเชิงออกแบบในรายวิชาระเบียบวิธีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ชีวภาพ คณะวิทยาศาสตร์และนวัตกรรมดิจิทัล มหาวิทยาลัยทักษิณ วิทยาเขตพัทลุง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานบูรณาการกับกระบวนการคิดเชิงออกแบบในรายวิชาระเบียบวิธีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ชีวภาพ 2) ประเมินทักษะความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมในการพัฒนาโครงร่างงานวิจัยของนิสิต 3) ประเมินผลการจัดการเรียนการสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐานบูรณาการกับกระบวนการคิดเชิงออกแบบ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่นิสิตที่ลงทะเบียนเรียนวิชาระเบียบวิธีวิจัยทางวิทยาศาสตร์ชีวภาพ ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำนวน 16 คน ที่ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) แบบประเมินทักษะความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม 3) แบบประเมินคุณลักษณะโครงร่าง การวิจัย 4) แบบประเมินการเรียนการสอน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการศึกษาพบว่า
นิสิตมีทักษะความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมในภาพรวมอยู่ในระดับดีมาก คุณลักษณะของโครงร่างการวิจัยนวัตกรรมสังคมและการเป็นผู้ประกอบการในภาพรวมอยู่ในเกณฑ์ดี การจัดการเรียนการสอน ในภาพรวมอยู่ในระดับดีมาก ผลการวิจัยสรุปได้ว่านิสิตที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐานบูรณาการกับกระบวนการคิดเชิงออกแบบมีทักษะความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมในการพัฒนาโจทย์วิจัยนวัตกรรมสังคมและการเป็นผู้ประกอบการได้ในระดับดี
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ประสาท เนืองเฉลิม. (2558). แนวการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ ในศตวรรษที่ 21. วารสารพัฒนาการเรียนการสอนมหาวิทยาลัยรังสิต. 9(1): 136-154.
ฝ่ายวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์. (2564). การจัดการความรู้การสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน. เพชรบูรณ์: ผู้แต่ง.
พิชญา กล้าหาญ และวิสูตร โพธิ์เงิน.(2564). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดกระบวนการคิดเชิงออกแบบร่วมกับการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานเพื่อส่งเสริมความเป็นนวัตกรของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วารสาร ครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 49(2): 1-16.
พิชญาพร พีรพันธุ์, วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์, และธนินท์รัฐ รัตนพงศ์ภิญโญ. (2566). กรอบแนวคิดศักยภาพความคิดสร้างสรรค์เชิงนวัตกรรม: ปัจจัยเชิงสาเหตุและผลลัพธ์. Journal of Roi Kaensarn Academi. 8(2): 306-318.
พิพัฒน์พงศ์ จิตต์เทพ, มนัสนันท์ น้ำสมบูรณ์, เพ็ญพนอ พ่วงแพ, และวิสูตร โพธิ์เงิน. (2564). การพัฒนาความสามารถการสร้างสรรค์นวัตกรรมทางสังคมในสาระภูมิศาสตร์ ด้วยกระบวนการจัดการเรียนรู้การคิดเชิงออกแบบของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. Journal of Roi Kaensarn Academi. 6(10): 78-93.
มงคล เรียงณรงค์, และลัดดา ศิลาน้อย. (2558). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้รูปแบบการสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน (CBL) ของนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 1 รายวิชา ส 21103 สังคมศึกษา 2. Journal of Education. 38(4): 141-148.
มาเรียม นิลพันธุ์, และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2558). การพัฒนานวัตกรรมการเรียนรู้ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานแบบมีส่วนร่วมกับชุมชนโดยใช้พิพิธภัณฑ์ และแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์. Veridian E-Journal, Silpakorn University. 8(1): 48-61.
วิริยะ ฤาชัยพาณิชย์. (2558). การสอนแบบสร้างสรรค์เป็นฐาน Creativity-based Learning (CBL). วารสารนวัตกรรม การเรียนรู้. 1(2): 23-37.
_______. (2562). สอนสร้างสรรค์เรียนสนุกยุค 4.0+. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สุวิทย์ มูลคำ. (2547). ครบเครื่องเรื่องการคิด. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
Best, J. W. (1981). Research in Education. New Jersey: Prentice – Hall.
Brown, T. (2008). Design thinking. Harvard business review. 86(6): 84.
Choueiri, L. S., & Mhanan, S. (2013). The design process as a life skill. Procedia - Social and Behavioral Sciences. 93: 925 – 929.
Edward de Bono. (1982). De Bono's Course in Thinking. Retrieved 19 March, 2024, from https://positioningmag.com/6652.
