A Management Model of Dual Vocational Education Under Thailand-China Cross-Border Trilateral Cooperation to Enhance Students' Professional Competencies and Employability in Collaboration with Enterprises at Nakhon Sawan Technical College
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1) to investigate the current state and approaches of dual vocational education management under Thai-Chinese cross-border tripartite cooperation, aiming to enhance the professional competencies and employability of learners in collaboration with enterprises; and 2) to develop a dual vocational education management model under Thai-Chinese cross-border tripartite cooperation to elevate learners' professional competencies and employability in collaboration with enterprises at Nakhon Sawan Technical College. The mixed methods research design conducted in two phases: The first Phase, the sample included 169 teachers and 334 students selected from 2,002 using Yamane’s formula, along with 10 purposively selected experts. Data were collected using questionnaires and structured interviews and analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and content analysis. And the second one, purposive sampling was used to select 10 experts to develop the model and 5 experts to evaluate it using the Index of Item-Objective Congruence (IOC). The results provide a framework for improving vocational education management and strengthening collaboration between educational institutions and enterprises to enhance learners’ competencies and employment outcomes. The research results were found as follows;
1) Overall, the current state of implementation was at a moderate level. Furthermore, seven dimensions of educational management approaches were identified. 2) The developed dual vocational education management model under Thai-Chinese cross-border tripartite cooperation, designed to enhance professional competencies and employability in collaboration with enterprises, comprises five principal components: Part 1: Principles and Fundamental Concepts; Part 2: Model Objectives; Part 3: Structure and Operational Mechanisms; Part 4:Implementation Guidelines; and Part 5: Conditions for Success. Furthermore, the evaluation results confirmed the model's suitability and feasibility.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ขนิษฐา ชัยรัตนาวรรณ. (2561). แนวทางการขับเคลื่อนและพัฒนาอาชีวศึกษาไทย. วารสารการอาชีวศึกษาภาคกลาง, 2(2), 1-9.
ณัฏฐ์ณพัชร์ อ่อนตาม. (2562). เทคนิคการบริหารงานแบบ PDCA (Deming Cycle). วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 1(3), 39-46.
ธนนันท์ ธนารัชตะภูมิ, นารท ศรีละโพธิ์, ถวิกา เมฆอัคฆกรณ์, และอุษณี ลลิตผสาน. (2562). การอาชีวศึกษา: ทวิภาคี และทวิศึกษา. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 12(6), 244-263.
นิฟิรดาวส์ นิและ. (2564). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการจัดการอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จังหวัดปัตตานี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต (สาขาวิชาบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ภัทราวุธ รักกลิ่น, อุดม รัตนอัมพรโสภณ, และสถาพร พฤฑฒิกุล. (2563). การพัฒนารูปแบบความร่วมมือกับสถานศึกษาต่างประเทศสู่ความเป็นเลิศทางการศึกษาในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนสาธิต สังกัดมหาวิทยาลัยในประเทศไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 12(3), 181-192.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2566). รายงานผลการขับเคลื่อนนโยบายการพัฒนาอาชีวศึกษา
ปีงบประมาณ 2567: 8 วาระงานพัฒนาอาชีวะ (8 Agenda). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการ
การอาชีวศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2563). ประกาศคณะกรรมการการอาชีวศึกษา เรื่อง มาตรฐานการจัดการอาชีวศึกษาระบบทวิภาคี พ.ศ. 2563. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 137 ตอนพิเศษ 191 ง. หน้า 29-33.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุทธิรักษ์ ทัศบุตร, ไพวุฒิ ลังกา, และชวนคิด มะเสนะ. (2566). การบริหารจัดการอาชีวศึกษาระบบทวิภาคีของสถานศึกษา ในสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 4. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 17(1), 103-117.
สุพลักษณ์ พะโพธินัง, และอุไร สุทธิยาม. (2566). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 1. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 6(2), 243–254.
สมคิด ตัวชอบ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารและครูกับประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์
เขต 1. Journal of Buddhist Anthropology, 6(6), 418–434.
องค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD). (2564). Vocational education and training in Thailand. Paris: OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/cc20bf6d-en
อมิตตา ภักดีถิรโภคิน, ลือชัย วงษ์ทอง, และกิจฐเชต ไกรวาส. (2563). ความพร้อมของสถาบันอาชีวศึกษา เพื่อรองรับการพัฒนาแรงงานไทยในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 14(4), 213-225.
แอนนี คำสร้อย. (2564). “ความร่วมมืออาชีวศึกษาไทย-จีน” ในยุคไทยแลนด์ 4.0 กรณีศึกษาความร่วมมือพัฒนากำลังคนสาขาระบบขนส่งทางรางไทย-จีน ระหว่างวิทยาลัยการอาชีพบ้านไผ่ ประเทศไทย กับ วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาการรถไฟอู่ฮั่น สาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารจีนวิทยา, 15(1), 57-86.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation's place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213–235. https://doi.org/10.1016/0305-750X(80)90011-X
Lunenburg, F. C., & Ornstein, A. C. (2008). Educational administration: Concepts and practices (5th ed.). Belmont, Belmont, CA: Wadsworth Cengage Learning.
Samani, M. (2018). Vocational education in the era of industry 4.0: An Indonesia case. In Proceedings of the International Conference on Indonesian Technical Vocational Education and Association (APTEKINDO 2018). France: Atlantis Press. https://www.atlantis-press.com/proceedings/aptekindo-18/25903461
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory analysis (3rd ed). New York: Harper and Row.
