Synthesis of Conceptual Frameworks and Theories Used in Thai Literature Research: A Case Study of Silpakorn University

Main Article Content

Siraprapha suntawong
Tachat Songsri
Kanchana Witchayapakron

Abstract

This article aims to synthesize the conceptual frameworks and theories used in research on teaching Thai literature, analyzing 41 theses from Silpakorn University between 2004–2022 (B.E. 2547–2565). The findings revealed that: 1) The most frequent problem researchers aimed to solve was learning achievement in literature (58.54%), followed by reading comprehension (12.20%) and critical reading (9.76%). 2) A variety of conceptual frameworks and theories were used; the most popular technique was the Six Thinking Hats (12.09%), followed by the SQ4R technique (9.67%), and the most applied concept was the Four Noble Truths (Ariyasat Si) (9.67%). 3) Regarding literary texts, classical Thai literature (e.g., Khun Chang Khun Phaen, Ramakien) was used the most (60%), followed by local literature (21%) and contemporary literature (19%). 4) In terms of learning management innovations, single instructional models accounted for 56.10%.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
suntawong, S., Songsri, T. ., & Witchayapakron, K. . (2026). Synthesis of Conceptual Frameworks and Theories Used in Thai Literature Research: A Case Study of Silpakorn University. Education journal Faculty of Education, Nakhon Sawan Rajabhat University, 9(2), 367–382. https://doi.org/10.2774.EDU2026.2.286667
Section
Research Articles

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2561). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

จุฬาลักษณ์ คชาชัย. (2557). การศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ที่จัดการเรียนรู้ตามทฤษฎีการตอบสนองของผู้อ่าน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการสอนภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ชลธิชา หอมฟุ้ง. (2560). รายงานการวิจัย เรื่อง การพัฒนาแนวการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาไทยโดยใช้วรรณกรรมท้องถิ่นเป็นฐานร่วมกับการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อส่งเสริมความสามารถในศตวรรษที่ 21 ของผู้เรียน. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ธเนศ เวศร์ภาดา. (2543). ทะเลปัญญา: รวมบทความวรรณกรรมศึกษาและวรรณกรรมวิจารณ์ร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: ศยามการพิมพ์.

ทิศนา แขมมณี. (2554). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปนัดดา ใจสุทธิ์. (2558). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่จัดการเรียนรู้แบบร่วมมือกันด้วยเทคนิคจิกซอว์ 2 ร่วมกับเทคนิคการคิดแบบหมวกหกใบ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาวิชาการสอนภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศิลปากร.

รัตนาภรณ์ ทับทิมจันทร์ และกาญจนา วิชญาปกรณ์. (2567). สถานภาพงานวิจัยด้านการเรียนการสอนวรรณคดีไทย ช่วงปี พ.ศ. 2550–2565. วารสารพุทธศาสตร์ มจร อุบลราชธานี, 6(1), 21–35.

รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2549). สุนทรียภาพแห่งชีวิต. กรุงเทพฯ: ณ เพชร สำนักพิมพ์.

สถาบันภาษาไทย สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). คู่มือการดำเนินงานขับเคลื่อนสู่ความสำเร็จในการพัฒนาคุณภาพการเรียนการสอนภาษาไทย ปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.

Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2009). Models of teaching. (8th ed.). United States: Pearson Education.

Langer, J. A. (2000). Envisioning literature: Literary understanding and literature instruction. Teachers College Press. สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2568, จากhttps://www.academia.edu/53341708/Literary_understanding_and_literature_instruction