A Proactive Educational Management Model for Digital Transformation
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1) to study opinions on proactive school management for digital transformation; and 2) to study the components of and develop a proactive school management model for digital transformation. This study utilized a mixed-methods research design. The quantitative sample included 245 members of Basic School Boards under the Chonburi Primary Educational Service Area Office 3. Qualitative data were collected from 8 experts and 5 model evaluators. Research instruments consisted of questionnaires, interviews, and model evaluation forms. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, Exploratory Factor Analysis (EFA), and content analysis. The research findings were as follows:
1) Opinions on proactive school management for digital transformation were overall at a high level in terms of inputs, management processes, and digital literacy outcomes. 2) The proactive school management model, designated as the “SYSTEMATIC Model,” comprises 10 core elements: S-Management and Feedback, Y-Digital Culture and Ethics, S-Infrastructure and Environment, T-Students’ Digital Skills, E-Administrative Leadership, M-Teacher Roles and Development, A-Technical Support, T-Online Learning and Communication, I-Strategic Planning, and C-Strategy Implementation and Development. 3) The model evaluation showed that propriety, accuracy, utility, and feasibility were overall at the highest level, with accuracy achieving the highest mean score. This confirms the model’s practical effectiveness in driving digital transformation in educational institutions.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). แผนปฏิบัติราชการรายปี (พ.ศ. 2567) ของกระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
เกสรา ศักดิ์มณีวงศา. (2561). การเตรียมความพร้อมให้กับองค์กรยุคดิจิตอล. กรุงเทพฯ: บริษัท ดีลอยท์ ทู้ช โธมัทสุ.
จิตติมา อัครธิติพงศ์. (2561). แนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 20(1), 1478-1497.
จิติมา วรรณศรี. (2564). การบริหารจัดการสถานศึกษายุคดิจิทัล. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณการพิมพ์.
จีระนันท์ มูลมาตร และคณะ (2564). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการบริหารของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล ทรานฟอร์เมชั่น. วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย, 17(2), 21-32.
ชานนท์ คำปิวทา. (2565). รูปแบบการบริหารเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2560). การพัฒนารูปแบบและระบบการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ธัญญาภรณ์ นาจำปา. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาในเขตภาคกลาง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ปริญญานิพนธ์ การศึกษาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษาและผู้นำทางการศึกษา). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญรัตน์ แผลงศร และสร้อยมณี ปานสุวรรณ. (2564). การเปลี่ยนผ่านทางดิจิทัลทางการศึกษา: โอกาสและความท้าทาย. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 16(21), 11-24.
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พัฒนา พรหมณี, ศรีสุรางค์ เอี่ยมสะอาด และปณิธาน กระสังข์. (2560). แนวคิดการสร้างและ พัฒนารูปแบบเพื่อใช้ในการดำเนินงานด้านการสาธารณสุขสำหรับนักสาธารณสุข. สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพ รัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมาร, 6(2), 128-135.
ไพบูลย์ ปัญญายุทธการ. (2569). แนวคิดทางการทำงานเชิงรุก. เข้าถึงได้จาก https://knowledgertraining.com/?tpid=0088&count=1 สืบค้นเมื่อ 28 มกราคม 2569
ภัทรา จรรยาธรรม. (2564). การบริหารสถานศึกษาเอกชนในยุคดิจิทัล. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (การบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และ พิณสุดา สิริธรังศรี. (2561). นวัตกรรมการศึกษาที่สร้างสรรค์พลังปัญญา. กรุงเทพฯ: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
สมชาย เทพแสง. (2566). การบริหารจัดการยุคใหม่เพื่อมุ่งผลสัมฤทธิ์. เข้าถึงได้จาก https://www.ksp.or.th/สืบค้นเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ 2569
สมศักดิ์ จิตติวิวัฒน์. (2566). การบริหารสถานศึกษาเชิงรุกเพื่อความเป็นเลิศในยุคดิจิทัล. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สัมมา รธนิธย์. (2560). การบริหารสถานศึกษาเพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
สิริวรรณ ฉัตรมณีรุ่งโรจน์ และคณะ. (2565). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคความปกติใหม่ (New Normal). วารสารวิชาการครุศาสตร์, 13(2), 45-60.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2560). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 35(1), 103-116.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต, 10(3), 19-28.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2566). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล: แนวคิด ทฤษฎี และการปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภารักษ์ จูตระกูล.(2560). การพัฒนาทักษะดิจิทัลสำหรับครูยุคใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 44(2), 1-12.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.
. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
Harper, E. (2023). The Proactive Era: Redefining Management in a Flexible World. from
https://www.researchgate.net/publication/381888355_Digital_Transformation_and_Flexible_Performance_Management_A_Systematic_Literature_Review_of_the_Evolution_of_Performance_Measurement_Systems Retrieved on April 29, 2025
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2018). Models of teaching (9th ed.). New York: Pearson.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
