ผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะคณิตศาสตร์ M.A.T.H.S. Learning Approach ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการแก้ปัญหาของนักเรียนประถมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะคณิตศาสตร์ M.A.T.H.S. Learning Approach และ (2) ศึกษาผลการนำรูปแบบดังกล่าวไปใช้กับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา โดยเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ก่อนและหลังเรียนด้วยรูปแบบ M.A.T.H.S. รวมถึงเปรียบเทียบคะแนนหลังเรียนกับเกณฑ์ร้อยละ 70 กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนขนาดเล็ก สังกัด สพป.สุรินทร์ เขต 1 จำนวน 60 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ รูปแบบการจัดการเรียนรู้ M.A.T.H.S. แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและแบบวัดทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ค่าสถิติพื้นฐาน การทดสอบค่าที การคำนวณขนาดอิทธิพล ผลการวิจัยพบว่า
1) รูปแบบ M.A.T.H.S. Learning Approach มี 5 ขั้นตอน ได้แก่ กระตุ้นด้วยปัญหาในชีวิตจริง สำรวจกลุ่มแบบมีส่วนร่วม การเรียนรู้โดยใช้การแก้ปัญหาแบบกลุ่มเป็นฐาน กิจกรรมการเรียนรู้ด้วยการลงมือปฏิบัติ การสะท้อนตนเองและการให้ข้อคิดเห็นจากเพื่อน รูปแบบฯ ได้รับการประเมินความเหมาะสมในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย = 4.56) และมีประสิทธิภาพ 81.15/80.94 สูงกว่าเกณฑ์ 80/80 2) ผลการใช้รูปแบบ M.A.T.H.S. พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 17.82, p < .05, d = 2.51) และสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญ (t = 6.47, p < .05) ทักษะการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 20.38, p < .05, d = 3.70) และสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญ (t = 7.02, p < .05)
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2553). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: เทพเนรมิตการพิมพ์.
บดีศร อนุชาติ, และรามนรี นนทภา. (2566). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบกลุ่มร่วมมือร่วมกับโปรแกรม GeoGebra ที่ส่งเสริมการคิดเชิงพีชคณิตและระดับการคิดทางเรขาคณิต. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ. 3(5): 625–646.
ประวิต เอราวรรณ์. (2542). การวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: ดอกหญ้า.
ประวีณ์นุช วสุอนันต์กุล, สมเกียรติ จิตต์ธัญญา, และพรพรรณ มณีรัตน์. (2566). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบวัฏจักรการสืบเสาะความรู้ร่วมกับเทคนิค STAD ผสมสื่อ GeoGebra ที่ส่งเสริมมโนทัศน์ทางคณิตศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 20(1): 85–100.
วิลาวรรณ ไสยแก้ว, สุรีพร บัวจันทร์, และธนกร บุญรอด. (2566). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้สื่อ GSP ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการเชื่อมโยงทางคณิตศาสตร์. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา. 20(2): 59–75.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). หลักสูตรฐานสมรรถนะ ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
_______. (2566). หลักสูตรฐานสมรรถนะ ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2565). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. กรุงเทพฯ: สำนักงานทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ.
Ângelo, R., Rodrigues, A., & Pinto, S. (2024). Effects of active learning with physical movement on engagement and mathematical performance in primary education. European Journal of Educational Research. 13(1): 45–58.
Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (Eds.). (2010). A taxonomy for learning, teaching, and assessing: A revision of Bloom’s taxonomy of educational objectives. New York, NY: Longman.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom (ASHE-ERIC Higher Education Report No. 1). Washington, D.C., USA: The George Washington University.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences. (2nd ed.). Hillsdale, NJ, USA: Lawrence Erlbaum Associates.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., Anderson, R. E., & Tatham, R. L. (2019). Multivariate data analysis (Vol. 5). New Jersey: Prentice hall Upper Saddle River.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ, USA: Prentice Hall.
Koo, T. K., & Li, M. Y, (2016). A Guideline of Selecting and Reporting Intraclass Correlation Coefficients for Reliability Research. Journal of Chiropractic Medicine. 15(2): 155-163.
Michael, R., Johnson, T., & Lee, C. (2023). Primary teachers’ perceptions and practices of active learning in mathematics classrooms. Journal of Mathematics Teacher Education. 26(4): 565–582.
OECD. (2018). The future of education and skills: Education 2030. Paris, France: OECD Publishing.
_______. (2022). PISA 2022 results: Learning in the digital world. Retried 2 September 2025. From https://doi.org/10.1787/b25efab8-en.
Partnership for 21st Century Learning. (2019). Framework for 21st century learning. Ohio, USA: Battelle for Kids.
Piaget, J. (1973). To understand is to invent: The future of education. New York, NY: Grossman Publishers.
Prince, M. (2004). Does active learning work? A review of the research. Journal of Engineering Education. 93(3): 223–231. https://doi.org/10.1002/j.2168-9830.2004.tb00809.x
Rehman, A., Khan, N., & Tariq, M. (2023). Impact of project-based learning on students’ 21st century skills in primary mathematics classrooms. International Journal of STEM Education. 10(2): 112–128. https://doi.org/10.1186/s40594-023-00421-z
Smith, J., Parker, K., & Lopez, A. (2023). Augmented reality and active learning in mathematics education: Effects on conceptual understanding and motivation. Computers & Education. 197: Article 104732. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2023.104732
Spady, W. G. (1994). Outcome-based education: Critical issues and answers. Arlington: American Association of School Administrators.
Tavakol, M., & Dennick, R. (2011). การทำความเข้าใจค่าสัมประสิทธิ์ Cronbach's Alpha. วารสารการศึกษาทางการแพทย์นานาชาติ. 2: 53-55.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. San Francisco: Jossey-Bass.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge: Harvard University Press.
