ผลของการจัดกิจกรรมกลางแจ้งโดยใช้ท่าฤๅษีดัดตนที่มีต่อความสามารถ ในการใช้กล้ามเนื้อใหญ่ของเด็กปฐมวัย โรงเรียนวัดพระเชตุพน เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ๑) ศึกษาความสัมพันธ์ของความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อใหญ่ของเด็กปฐมวัยก่อนและหลังได้รับการจัดกิจกรรมกลางแจ้งโดยใช้ท่าฤๅษีดัดตน และ ๒) เปรียบเทียบความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อใหญ่ของเด็กปฐมวัยก่อนและหลังการจัดกิจกรรมกลางแจ้งโดยใช้ท่าฤๅษีดัดตน ประชากร คือ เด็กปฐมวัยชายและหญิงอายุระหว่าง ๕ - ๖ ปี ศึกษาอยู่ในชั้นอนุบาลปีที่ ๓ ภาคเรียนที่ ๒ ปีการศึกษา ๒๕๖๗ ที่โรงเรียนวัดพระเชตุพน เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร จำนวน ๑๘ คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ แผนการจัดกิจกรรมกลางแจ้งโดยใช้ท่าฤๅษีดัดตน จำนวน ๓๒ แผน มีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ที่ ๑.๐๐ และแบบทดสอบความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อใหญ่ของเด็กปฐมวัย ทั้งหมด ๓ ด้าน ด้านละ ๒ ข้อ ได้แก่ ด้านความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ด้านความอดทนของกล้ามเนื้อ และด้านความอ่อนตัว

รวมทั้งสิ้น ๖ ข้อ มีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ที่ ๑.๐๐ ค่าความเชื่อมั่น ๐.๗๙ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ยของประชากร ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติไคสแควร์

ผลการวิจัยพบว่า ๑) ความสัมพันธ์ของความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อใหญ่ของเด็กปฐมวัยก่อนและหลังได้รับการจัดกิจกรรมกลางแจ้งโดยใช้ท่าฤๅษีดัดตน มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .๐๕ เมื่อเปรียบเทียบผลการใช้กล้ามเนื้อใหญ่ของเด็กก่อนและหลังการจัดกิจกรรม พบว่าผลคะแนนทั้งสองช่วงมีความสัมพันธ์กันในทิศทางเดียวกันอย่างชัดเจนและ ๒) เด็กปฐมวัยมีความสามารถในการใช้กล้ามเนื้อใหญ่หลังจากที่ได้รับการจัดกิจกรรมกลางแจ้งโดยใช้ท่าฤๅษีดัดตน สูงขึ้นกว่าก่อนการทดลองทั้งโดยภาพรวมและแยกรายด้าน แสดงให้เห็นว่ากิจกรรมกลางแจ้งที่ใช้ท่าฤๅษีดัดตนมีประสิทธิผลในการส่งเสริมด้านความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ด้านความอดทนของกล้ามเนื้อ ด้านความอ่อนตัว และการควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย