A CAUSAL RELATIONSHIP MODEL OF FACTORS AFFECTING HIRIOTTAPPA OF EARLY ADOLESCENCE.

Main Article Content

Naya Thephthrninthra
Sompoch Iamsupasit
Siriwat Srikhruedong

Abstract

Abstract


                   The objectives of this study were 1) to study factors affecting Hiriottappa of early adolescents based on Buddhist Psychology; 2) to compare the causal relationship model of factors affecting Hiriottappa of early adolescents with empirical data; and 3) to present a causal relationship model of factors affecting Hiriottappa of early adolescents. The study was quantitative, using a questionnaire to collect data from 341 early adolescents aged 12-16 years studying in grade 1-4  in Phra Nakhon Si Ayutthaya Province. The data were analyzed by basic statistics, correlation analysis, confirmatory component analysis and causal structural equation analysis. The study results showed that a causal model of factors affecting Hiriottappa are consistent with empirical data with  = 4.359, df = 3, p = 0.225, CMIN/DF = 1.153, CFI = 0.998, GFI = 0.995, AGFI = 0.974, RMSEA = 0.037. Factors affecting the hiriotappa development were chanting and Dharma listening, prays, self-control and faith in Buddhism.


Keywords: Causal Relationship Model, Hiriottappa, Early Adolescents

Article Details

How to Cite
1.
Thephthrninthra N, Iamsupasit S, Srikhruedong S. A CAUSAL RELATIONSHIP MODEL OF FACTORS AFFECTING HIRIOTTAPPA OF EARLY ADOLESCENCE. JGSR [internet]. 2024 Apr. 29 [cited 2026 Jan. 4];20(1). available from: https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JGSR/article/view/265009
Section
Research article

References

ดิษยา มีเพียร. “ผลของการฝึกการควบคุมตนเองต่อการลดพฤติกรรมก้าวร้าวของเยาวชนกระทำผิดหญิงในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนหญิงบ้านปราณี”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาพัฒนาการ.

บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๑.

ธานี กลิ่นเกสร. “ผลของการฝึกอบรมทางพุทธศาสนาเพื่อพัฒนาหิริ-โอตัปปะและทัศนคติต่อพุทธศาสนาของนักศึกษา วิทยาลัยเทคนิคพัทลุง”. วารสารพฤติกรรมศาสตร์. ปีที่ ๒ ฉบับที่ ๑ (พฤศจิกายน ๒๕๓๘): ๑๐๙-๑๑๗.

นำโชค อุ่นเวียง. ศรัทธาและปัญญาในพระพุทธศาสนา. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https:// www.trueplookpanya.com/learning/detail/34752 [๙ เมษายน ๒๕๖๕].

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ ๓๐. (กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์, ๒๕๓๙.

พระศักดิ์ดา งานหมั่น. “การจัดการเรียนรู้ตามแนวพุทธศาสตร์ในศตวรรษที่ ๒๑”.

วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ปีที่ ๑ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๖๑): ๑-๑๐.

พระอธิการสมพร อนาลโย. “วิเคราะห์ศรัทธาในระบบความเชื่อจากคำสอนของพระพุทธศาสนา”. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์. ปีที่ ๖

ฉบับที่ ๑ (มกราคม-มิถุนายน ๒๕๖๒): ๙๑-๑๐๓.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

สถาพร สู่สุข. “การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของการกำกับตนเองด้านความมีวินัยของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น”. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัยการศึกษา. คณะครุศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๕๔.

สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. พิมพ์ครั้งที่ ๓. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๔๑.

สาระ มุขดี. “การพัฒนารูปแบบการควบคุมตนเองตามแนวพุทธจิตวิทยา สำหรับนักศึกษาพยาบาลคณะพยาบาลศาสตร์เกื้อการุณย์ มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช”.

ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธจิตวิทยา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๙.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. รายงานสถิติจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พ.ศ. ๒๕๖๓. หน้า ๔๐. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://ayuttaya.nso.go.th/ [๙ ธันวาคม ๒๕๖๕].