การพัฒนานวัตกรรมสื่อสร้างสรรค์เชิงพุทธเพื่อการรู้เท่าทันสังคมรอบตัวของกลุ่มวัยรุ่นไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ๑) เพื่อวิเคราะห์และออกแบบนวัตกรรมสื่อสร้างสรรค์เชิงพุทธเพื่อการรู้เท่าทันสังคมรอบตัวที่เหมาะสมกับกลุ่มวัยรุ่นไทย ๒) เพื่อพัฒนาและทดลองใช้นวัตกรรมสื่อสร้างสรรค์เชิงพุทธการรู้เท่าทันสังคมรอบตัวของกลุ่มวัยรุ่นไทย ๓) เพื่อประเมินนวัตกรรมสื่อสร้างสรรค์เชิงพุทธและจัดทำคู่มือการใช้สื่อสร้างสรรค์เชิงพุทธเพื่อการรู้เท่าทันสังคมรอบตัวของกลุ่มวัยรุ่นไทย การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (R&D) แบ่งเป็น ๓ ระยะ ได้แก่ R1 ศึกษาเอกสาร พระไตรปิฎก และสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญเพื่อสังเคราะห์กรอบแนวคิดและคัดเลือกชาดก ๖ เรื่อง D1 ออกแบบและพัฒนาคลิปชาดกพร้อมตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) และ R2–D2 ทดลองใช้กับนักเรียนมัธยมศึกษา ๓๐ คน แบบ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test ควบคู่การวิเคราะห์เชิงคุณภาพ ก่อนสังเคราะห์เป็นโมเดลนวัตกรรมฉบับสมบูรณ์
ผลการวิจัยพบว่าระยะที่ ๑ (R1) พบว่าวัยรุ่นมีการใช้สื่อดิจิทัลในระดับสูงและมีแนวโน้มตอบสนองต่อข้อมูลอย่างฉับพลัน สังเคราะห์หลักธรรม ได้แก่ สติ โยนิโสมนสิการ ปัญญา พัฒนาเชิงเหตุปัจจัยจากการตื่นรู้สู่การตัดสินใจเชิงคุณธรรม เป็นฐานเพื่อออกแบบนวัตกรรม ระยะที่ ๒ (D1) พบว่าคลิปชาดกเชิงสถานการณ์ ๖ เรื่องได้รับการพัฒนาอย่างเป็นระบบให้เหมาะสมกับวัยรุ่น ตรงเชิงเนื้อหา (IOC) อยู่ในระดับสูง (๐.๖๗-๑.๐๐) สำหรับการทดลองใช้ในบริบทจริง ระยะที่ ๓ (R2–D2) พบว่ากลุ่มตัวอย่างมีคะแนนหลังทดลองเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.๐๕ ของการรู้เท่าทันสังคม ทั้งด้านการตรวจสอบข้อมูล การพิจารณาผลกระทบ สู่การพิจารณาอย่างรอบคอบ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้เป็นความคิดเห็นส่วนผู้แต่ง กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยเสมอไป
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.
หนังสือ
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี ๒๕๖๖. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม, ๒๕๖๖.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. การสำรวจการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. ๒๕๖๕. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ, ๒๕๖๕.
บทความ
ชโรชีนีย์ ชัยมินทร์. “การประเมินทักษะการคิดเชิงวิเคราะห์ในการรู้เท่าทันสื่อของนักเรียนระดับประถมศึกษาในยุคการศึกษา ๔.๐ โดยใช้เกมเป็นฐาน”. วารสารวิจัย สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทย. ปีที่ ๑๖ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม–ธันวาคม ๒๕๖๖): ๑–๑๕.
ชุติมา สุวรรณกูล. “การพัฒนาทักษะการกำกับตนเองในวัยรุ่นไทย”. วารสารจิตวิทยา. ปีที่ ๒๘ ฉบับที่ ๑ (มกราคม–มิถุนายน ๒๕๖๔): ๑๕–๒๘.
ณัฐพร ศรีวงศ์. “การเรียนรู้ผ่านเรื่องเล่าในบริบทการศึกษาไทย”. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ปีที่ ๒๖ ฉบับที่ ๒ (พฤษภาคม–สิงหาคม ๒๕๖๔): ๕๕–๖๘.
ธนพล ใจดี. “การพัฒนาความรับผิดชอบต่อสังคมของเยาวชนไทยด้วยกระบวนการอภิปรายแบบมีโครงนำ”. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ปีที่ ๒๓ ฉบับที่ ๑ (มกราคม–มิถุนายน ๒๕๖๕): ๕๕-๗๒.
พิมพ์ชนก ศรีสุข. “ผลของการใช้กิจกรรมสะท้อนคิดร่วมกับสื่อสถานการณ์ต่อการคิดเชิงวิพากษ์ของนักเรียนมัธยมศึกษา”. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปีที่ ๔๙ ฉบับที่ ๓ (กันยายน–ธันวาคม ๒๕๖๔): ๘๕–๑๐๒.
ภารดี พึ่งสำราญ. “การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันการรู้เท่าทันสื่อของเยาวชนไทย”. วารสารสารสนเทศและการเรียนรู้. ปีที่ ๓๕ ฉบับที่ ๑ (มกราคม–เมษายน ๒๕๖๗): ๑๓–๒๕.
วสันต์ สุขสมบูรณ์.“ผลของการใช้คำถามสะท้อนคิดต่อการพัฒนาการคิดเชิงวิเคราะห์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา”. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา. ปีที่ ๑๗ ฉบับที่ ๑ (มกราคม–มิถุนายน ๒๕๖๕): ๔๕–๕๙.
วิภา วงศ์ศรี. “ผลของโปรแกรมสติรู้ตัวต่อการควบคุมอารมณ์ของวัยรุ่นไทย”. วารสารพฤติกรรมศาสตร์. ปีที่ ๒๙ ฉบับที่ ๒ (กรกฎาคม–ธันวาคม ๒๕๖๕): ๘๙–๑๐๔.
สุชาดา นิ่มนวล. “การพัฒนาสื่อคุณธรรมสำหรับเยาวชนไทยโดยกระบวนการมีส่วนร่วมของผู้เชี่ยวชาญ”. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. ปีที่ ๒๓ ฉบับที่ ๒ (พฤษภาคม–สิงหาคม ๒๕๖๔): ๑๑๓–๑๒๕.
สุชาดา นิ่มนวล. “การพัฒนาสื่อคุณธรรมสำหรับเยาวชนไทยโดยกระบวนการมีส่วนร่วมของผู้เชี่ยวชาญ”. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. ปีที่ ๒๓ ฉบับที่ ๒ (พฤษภาคม–สิงหาคม ๒๕๖๔): ๑๑๓–๑๒๕.