กระบวนการฟื้นฟูเด็กและเยาวชนผู้พลั้งผิดด้วยพุทธนวัตกรรมการสื่อสาร

Main Article Content

ชัชวาลย์ แก้วกระจาย
บุญเลิศ โอฐสู
กนกวรรณ กรุณาฤทธิโยธิน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ๓ ข้อ คือ ๑) เพื่อศึกษาสภาพกระบวนการฟื้นฟูเด็กและเยาวชนผู้พลั้งผิด ๒) เพื่อพัฒนากระบวนการฟื้นฟูเด็กและเยาวชนผู้พลั้งผิดด้วยพุทธนวัตกรรมการสื่อสาร และ ๓) เพื่อนำเสนอกระบวนการฟื้นฟูเด็กและเยาวชนผู้พลั้งผิดด้วยพุทธนวัตกรรมการสื่อสาร  เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสังเกต การสัมภาษณ์ และเอกสารที่เกี่ยวข้องหลักการ แนวคิด ทฤษฎี จากเอกสาร วารสาร สื่อสิ่งพิมพ์ ข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตกับกลุ่มเป้าหมายเชิงคุณภาพ จำนวน ๓๕ รูป/คน ส่วนเครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์และนำข้อมูลที่ได้จากการศึกษามาประมวลเพื่อกำหนดนิยามให้สอดคล้องกับประเด็นปัญหาที่ตอบวัตถุประสงค์โดยการเขียนเป็นเชิงพรรณนา


ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการฟื้นฟูเด็กและเยาวชนผู้พลั้งผิดในปัจจุบันมุ่งพัฒนาทั้งพฤติกรรมและจิตใจ การประยุกต์ใช้ พุทธนวัตกรรมการสื่อสาร ช่วยเสริมกระบวนการฟื้นฟูให้เกิดสภาพแวดล้อมแห่งการเรียนรู้ การสะท้อนตน และการฝึกสติ ส่งผลให้เยาวชนเข้าใจตนเอง เห็นคุณค่าของการปรับปรุงพฤติกรรม และสามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีขึ้น มีความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวและผู้ปฏิบัติงาน พร้อมเกิดแรงจูงใจในการเปลี่ยนแปลงตนเองในทางบวกรูปแบบกระบวนการฟื้นฟูที่พัฒนาขึ้นช่วยให้หน่วยงานสามารถนำไปปรับใช้ในบริบทต่าง ๆ ได้อย่างเหมาะสม โดยบูรณาการหลักธรรมทางพุทธศาสนากับกระบวนการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์ เพื่อพัฒนาเยาวชนทั้งด้านพฤติกรรมและจิตใจให้กลับคืนสู่สังคมอย่างมั่นคง ภายใต้ A–L–S–R โมเดล ได้แก่ A = การสร้างความเข้าใจและเชื่อมโยงใจ L = การเรียนรู้หลักธรรมและการฝึกปฏิบัติ S = การสนับสนุนจากครอบครัวและชุมชน  R = การสะท้อนตนเองและประเมินผล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
1.
แก้วกระจาย ช, โอฐสู บ, กรุณาฤทธิโยธิน ก. กระบวนการฟื้นฟูเด็กและเยาวชนผู้พลั้งผิดด้วยพุทธนวัตกรรมการสื่อสาร. JGSR [อินเทอร์เน็ต]. 30 เมษายน 2026 [อ้างถึง 4 พฤษภาคม 2026];22(1):56-69. available at: https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JGSR/article/view/284139
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน, แนวทางการฟื้นฟูและพัฒนาเด็กและเยาวชนผู้กระทำผิด, กรุงเทพมหานคร: กระทรวงยุติธรรม, ๒๕๖๔.

พระครูวิจิตรสาธุรส ได้ทำวิจัยเรื่อง การใช้หลักพรหมวิหารธรรมในการบริหารงานของผู้บริหาร สถานศึกษาตามทัศนะของครูกลุ่มโรงเรียนการกุศล จังหวัดสงขลา,วารสาร มหาจุฬานาครทรรศน์ ปีที่ ๔ ฉบับที่ ๑ (มกราคม – มิถุนายน ๒๕๖๐), หน้า ๑-๙.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย.ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,๒๕๓๙.

โยตะ ชัยวรมันกุล,พุทธนวัตกรรมในการพัฒนาการเรียนรู้ของเด็กและเยาวชน,วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์ ปีที่ ๗ ฉบับที่ ๒ (เมษายน – มิถุนายน ๒๕๖๕)หน้า ๙๐-๙๘.

วศิน ประดิษฐศิลปะ, นวัตกรรมทางวิธีคิดเพื่อการสื่อสารศาสนาของพระไพศาล วิสาโล, ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต (นิเทศศาสตร์และนวัตกรรม),คณะนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมการจัดการ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ๒๕๕๖,หน้า บทคัดย่อ.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ, Statistical Yearbook Thailand 2025, กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ, ๒๕๖๗).