การสร้างและการใช้อรรถและพยัญชนะตามหลักบาลีไวยากรณ์

Main Article Content

พระมหาจิตรวัฒนา จารุธมฺโม (เสนอบ)
พระมหานุกูล อภิปุณฺโณ (อริยธรรมวัฒนา)

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ๓ ประการ คือ (๑) เพื่อศึกษาโครงสร้างบาลีไวยากรณ์ (๒) เพื่อศึกษาการสร้างและการใช้คำศัพท์ในพระพุทธศาสนาตามหลักบาลีไวยากรณ์ (๓) เพื่อศึกษาสารัตถะคำศัพท์ในพระพุทธศาสนา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเอกสาร นำข้อมูลมาใช้ศึกษาวิเคราะห์เชิงเนื้อหาแล้วเสนอข้อมูลเสนอเป็นรายงานการวิจัยแบบพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า คำศัพท์ในพระพุทธศาสนา ส่วนใหญ่มักปรากฎอยู่ในพระไตรปิฎก คัมภีร์ต่างๆในพระพุทธศาสนา หนังสือไวยากรณ์บาลี นอกจากนี้ยังพบในอรรถกถาและฎีกาทั่วไป มีการขยายความชัดเจน โดยคำศัพท์ทางพระพุทธศาสนามีความสำคัญ เป็นคำที่สามารถสื่อความหมายได้หลายความหมาย สามารถพัฒนาบุคคล และสิ่งต่างๆ ให้ผู้ศึกษาได้เรียนรู้ กล่าวคำศัพท์ จดบันทึกคำศัพท์


            สารัตถะของคำศัพท์ในพระพุทธศาสนา สามารถให้ความหมาย ปฏิบัติมุ่งให้เกิดประโยชน์และถูกต้องตามหลักธรรมคำสอนของพระพุทธองค์และบรรพบุรุษผู้ที่รักษาภาษามา พัฒนาผู้ศึกษาในด้านต่างๆ เช่น ด้านการสื่อสาร ด้านการเรียนรู้ ด้านการพัฒนาบุคคล ด้านการพัฒนาบุคคลิกภาพ ด้านมารยาท ด้านการอยู่ร่วมกับสังคมและวัฒนธรรม ด้านการปฏิบัติธรรม ด้านพิธี คำศัพท์ในพระพุทธศาสนาจะเป็นเหมือนตัวแทนของพระพุทธเจ้า ที่ตรัสสอนพระธรรม ให้เพื่อสาธุชนได้เรียนรู้ ได้สัมผัสถึงอารมณ์ของศาสนาพุทธที่สงบจิต สงบใจ เจริญสติปัญญา พัฒนาการเรียนรู้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดของการศึกษาภาษษ ศึกษาธรรมไปควบคู่กัน สารัตถะของคำศัพท์ในพระพุทธศาสนาจะช่วยสร้างประโยชน์ สร้างแก่นแท้ของอรรถประโยชน์ของภาษา ที่จะช่วยส่งเสริม พัฒนาสิ่งต่างๆ ให้มีอายุต่อไป และถูกต้อง ตามแบบวัฒนธรรมที่ชนรุ่นหลังได้รักษาและสืบต่อกันมา เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของศาสนา คือการเข้าใจแล้วนำไปปฏิบัติบูชาตามคำสอนต่อทั้งทางโลกทางธรรม สามารถนำตนพ้นจากทุกข์ ประสบสุขในการดำเนินชีวิต เรียนรู้คำศัพท์ให้ผลทั้งโลกิยะและโลกุตตระ บรรลุมรรคผลนิพพาน ตามความประสงค์ของพระพุทธเจ้า

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
1.
จารุธมฺโม (เสนอบ) พ, อภิปุณฺโณ (อริยธรรมวัฒนา) พ. การสร้างและการใช้อรรถและพยัญชนะตามหลักบาลีไวยากรณ์. JGSR [อินเทอร์เน็ต]. 28 ธันวาคม 2025 [อ้างถึง 3 มกราคม 2026];21(3):191-200. available at: https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JGSR/article/view/281656
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ก. ข้อมูลปฐมภูมิ

________มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร:

โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

________มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปฏกํ ๒๕๐๐. กรุงเทพมหานคร:

โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

________. อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาอรรถกถา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๕๖.

ข. ข้อมูลทุติยภูมิ

(๑) หนังสือ:

สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส, บาลีไวยากรณ์ อักขรวิธี ภาคที่ ๑, พิมพ์ ครั้งที่ ๔๓, (กรุงเทพมหานคร: มหามกุฎราชวิทยาลัย ๒๕๖๐):๕.

สมเด็จพระสังฆราช (ปุสฺสเทว). บทสวดมนต์ฉบับหลวง. (กรุงเทพ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย), ๒๕๓๕:๔.

(๒) วิทยานิพนธ์:

ธีรโชติ เกิดแก้ว. “สารัตถะของคำว่า “นโม” ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท”. วิทยานิพนธ์. มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. ปีที่พิมพ์ ๒๕๖๘.

(๓) บทความ:

พระมหาจุมพล สุยะต๊ะ, “ลักษณะเด่นของผลงานวรรณกรรมบาลีของพระสิริมังคลาจารย์”, Journal of MCU Haripunchai Review, ปีที่ ๘ ฉบับที่ ๒ (เมษายน-มิถุนายน ๒๕๖๗): ๓๙๘.

พระมหาธัญสัณห์ กิตฺติสาโร, “การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบคัมภีร์พระบาลี: กรณีศึกษาธัมมจักกัปปวัตตนสูตร”,

วารสารพุทธพัฒนศาสตร์ศึกษา, ปีที่ ๑ ฉบับที่ ๑ (มกราคม-เมษายน ๒๕๖๖): ๙๗

พระนาถ โพธิญาโณ, “ศึกษาวิเคราะห์ความสำคัญของคัมภีร์อรรถกถาที่มีต่อการศึกษาพระไตรปิฎก”, วารสานวิทยาลัยสงฆ์ลำปาง. ปีที ๘ ฉบับที่ ๒ (พฤษภาคม-สิงหาคม ๒๕๖๒): ๖.