Crisis Communication Strategy to Raise Awareness and Self-Defense in Emerging Infectious Disease Situation of People in Yala Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study on crisis communication mechanisms for raising awareness and self-protection against emerging diseases among residents of Yala Province presents effective approaches for communicating with populations in culturally diverse areas.
The research employed a mixed-methods approach combining qualitative and quantitative methodologies, collecting data from a sample of 400 residents in Muang and Betong districts, alongside in-depth interviews with public health and public relations experts. The findings reveal that effective crisis communication must enable citizens to appropriately respond to emergency situations.
Critical factors in crisis communication regarding emerging diseases include utilizing diverse media formats—interpersonal, offline, and online platforms. Content must align with local contexts, lifestyles, beliefs, cultural practices, and religious considerations of the target population. Information should be concise, comprehensible, credible, and timely.
The satisfaction assessment of the developed communication mechanisms showed high overall satisfaction (4.47). Residents expressed greatest satisfaction with applicability (4.51) and presentation format (4.50), indicating that the communication design effectively addressed target audience needs.
This study demonstrates that effective communication in Yala Province requires sensitivity to cultural nuances and specific local contexts. Such consideration enhances public awareness and improves self-protection efficacy during emerging disease outbreaks, mitigates potential impacts, and strengthens public confidence in healthcare systems.
The research highlights the importance of tailoring crisis communication strategies to accommodate regional diversity, particularly in areas with distinctive cultural characteristics. By integrating cultural awareness into health communication frameworks, authorities can develop more effective outreach programs that resonate with local communities and facilitate improved health outcomes during public health emergencies.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมควบคุมโรค. (2563). รายงานสถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19). กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
คอลิด ครุุนันท์ และคณะ. (2566). บทบาทของผู้นําศาสนาอิสลามในการคัดกรองและเฝ้าระวังโรคโควิด 19 : กรณีศึกษา 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้, วารสารคณะพยาบาลศาสตร์. 31(3), 68-77.
จอมรุจจิโรจน์ เหตุเกษ. (2563). กลยุทธ์ในการจัดการสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ศึกษาเฉพาะกรณีเทศบาลตำบลบางเมือง อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ณัฐวรรณ คำแสน. (2564). ความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมในการป้องกันตนเองจากการติดเชื้อไวรัสโควิด-19 ของประชาชนในเขตอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี, วารสารวิทยาลัยพยาบาล พระจอมเกล้า. 4(1), 33-48.
ปัณณวัชร์ พิชัยบวรภัสร์. (2560). กลยุทธ์การจัดการการสื่อสารในภาวะวิกฤตในยุคดิจิทัล กรณีศึกษา กลุ่มธุรกิจการบินและบริการ: สายการบินยูไนเต็ด แอร์ไลน์
สายการบินแอร์เอเชีย และสาย การบินนกแอร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ยุซรอ เล๊าะแม และคณะ. (2565). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการป้องกันโรคโควิด-19 ของผู้ปกครองเด็กวัยก่อนเรียน, วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี. 5(1), 12–25.
วิจิตรา คงเคารพธรรม. (2565). การส่งต่อข่าวปลอมด้านสุขภาพผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในประเทศไทย: กรณีศึกษาสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์ควบคุมโรคติดต่อจังหวัดยะลา. (2564). รายงานสถานการณ์การแพร่ระบาด COVID-19 จังหวัด ยะลา. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดยะลา. สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2564, จาก https://ylo.moph.go.th/webssj/.
สราวุฒิ จบศรี. (2564). การสื่อสารในภาวะวิกฤติของกระทรวงสาธารณสุข ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19), วารสารนิเทศศาสตร์ มสธ. 11(1), 13-29.
เบญจาภา ทับทอง. (2564). การสื่อสารกับสื่อมวลชนต่างประเทศ กรมสารนิเทศ กระทรวงการ ต่างประเทศในภาวะวิกฤต โควิด-19, วารสารนิเทศศาสตร์ มสธ. 11(2), 66-77.
Coombs, W. T. (2012). Ongoing Crisis Communication: Planning, Managing, and Responding (3rd ed.). Los Angeles : Sage Publications.
Fink, S. (1986). Crisis Management: Planning for the Inevitable. New York : American Management Association.
IDEO. (2015). The Field Guide to Human-Centered Design. San Francisco : IDEO.
Katz, E., and Lazarsfeld, P. F. (1955). Personal Influence: The Part Played by People in the Flow of Mass Communications. New York : Free Press.
Kreps, G. L., and Sparks, L. (2008). Meeting the Health Literacy Needs of immigrant populations, Patient Education and Counseling. 71(3), 328–332.
Mayer, R. E. (2005). The Cambridge Handbook of Multimedia Learning. Cambridge : Cambridge University Press.
Reynolds, B., and Seeger M. W. (2005). Crisis and Emergency Risk Communication as an Integrative Model, Journal of Health Communication. 10(1), 43–55.
Schiavo, R. (2013). Health Communication: From Theory to Practice (2nd ed.). San Francisco : Jossey-Bass.
Seeger, M. W., Sellnow, T. L., and Ulmer, R. R. (2003). Communication and Organizational Crisis. California : Greenwood Publishing Group.
Servaes, J. (1999). Communication for Development: One World, Multiple Cultures. New York : Hampton Press.
Shannon, C. E., and Weaver, W. (1949). The Mathematical Theory of Communication. Illinois : University of Illinois Press.
Sweller, J. (1988). Cognitive Load During Problem Solving: Effects on Learning, Cognitive Science. 12(2), 257–285.
UNICEF. (2017). Integrated Communication for Development (C4D). New York : UNICEF Publications.
Yamane, T. (1967). Statistics: An Introductory Analysis (2nd ed.). New York : Harper and Row.
