Errors in Business-Oriented Telephone Conversations of the Thai JFL Undergraduates
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study the errors in business-oriented telephone conversations among Thai JFL undergraduates. The target group for this study consisted of 31 fourth-year students majoring in Japanese at the Faculty of Humanities and Social Sciences, Thaksin University. The research instruments included the business-oriented telephone conversation completion test and focus group interviews. The statistical methods used for data analysis included mean and percentage.
Errors in business-oriented telephone conversations were divided into two types: 1) grammar errors, and 2) vocabulary errors. The results revealed that learners made the most mistakes in grammar, followed by vocabulary usage. These findings suggest that learners cannot memorize the correct standard expressions used in business-oriented telephone conversations. They also struggle with correctly using Japanese honorific and polite forms, including both honorific and humble expressions, and often apply polite forms inappropriately for the context. Furthermore, learners have a limited vocabulary, particularly in business contexts. Therefore, instructors should recommend examples of real-world situations to enhance their learning of vocabulary, telephone culture, and etiquette. Integrating business simulations will help learners better understand honorific expressions and improve their skills in business-related telephone conversations.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ศิริวรรณ มุนินทรวงศ์ และทัศนีย์ เมธาพิสิฐ. (2558). ทิศทางการพัฒนาทรัพยากรบุคคลเพื่อประกอบการญี่ปุ่นในไทยในศตวรรษที่ 21. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา. 5(2), 48-69.
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า. (2567). 7 เดือน ปี ‘67 ต่างชาติลงทุนในไทย 90,987 ล้านบาท ญี่ปุ่นลงทุนอันดับหนึ่ง 47,879 ล้านบาท. สืบค้นเมื่อ 4 ธันวาคม 2567, จาก https://www.dbd.go.th/ news/17901092567.
ณรงค์ศักดิ์ พิชญพิศุทธิ์. (2567). ปัญหาการใช้ภาษาสุภาพเชิงธุรกิจของผู้เรียนชาวไทยระดับปริญญาตรีที่ศึกษาภาษาญี่ปุ่นธุรกิจเป็นวิชาเอก. วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ. 31(1), 189-212.
ธนิส พูนวงศ์ประเสริฐ. (2559). การวิเคราะห์ข้อผิดพลาดในการใช้ภาษาสุภาพของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทย (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ธิติสรณ์ แสงอุไร. (2556). ความพึงพอใจของบัณฑิตต่อการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่นด้านการฟังและการพูดกับความสอดคล้องกับความต้องการของบริษัทญี่ปุ่นในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มิชิโกะ มิยาซากิ และซาชิโกะ โกชิ. (2553). คล่องญี่ปุ่นธุรกิจใน 30 ชั่วโมง. (วิภา งามฉันทกร,
ผู้แปล) กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ภาษาและวัฒนธรรม.
วราลี จันทโร และธนภัส สนธิรักษ์. (2563). การวิเคราะห์ปัญหาด้านการใช้ภาษาญี่ปุ่นที่พบในการฝึกงาน: กรณีศึกษาผู้เรียนวิชาเอกภาษาญี่ปุ่น. วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา. 10(1), 65-82.
Damrongchai, N. (2013). Japanese Speaking Personnel Proficiency Deficiencies: A Case Study of Japanese Education in Thailand. Journal of Language Teaching and Research. 4(2), 348-356.
うちやまかずや. (2007). 電話応対. Retrieved August, 7, 2023, from https://www7a.biglobe. ne.jp/nifongo/index.html.
野元千寿子. (2007). 「 日系企業が現地社員に求める「ビジネス日本語」の実態 」,『ポリグロシア』. 13, 69-81.
服部明子. (2016). 「ビジネス場面の会話データを利用した日本語教育への応用」,『三重大学教育学部研究紀要』. 67, 77-86.
