Comparison of Thai Social Reflection in the Three Kingdoms Dance drama by Khun Senanuchit (Chet) and Laung Phathanapongphakdi
Main Article Content
Abstract
Thai dance drama began to develop greatly during the reign of King Rama V, in which there was significant social development and an increase of international relationship causing rewriting of foreign literature in the form of Thai dance drama, one of foreign literature that is very popular among Thai people and composed into plays, namely Three Kingdoms. This article aims to study the comparison of Thai social reflection in the Three Kingdoms dance drama by Khun Senanuchit (Chet) and Laung Phathanapongphakdi, by analyzing the same and different reflections of Thai society in dance drama. The research results indicate that the same reflection in Thai society is culture, including the culture of showing respect, culture of eating, and the different reflections in Thai society are technology and important events in the reign of King Rama V appearing only in the Three Kingdoms Dance drama by Khun Senanuchit (Chet), including newspapers, post and telegraph, rice mills, and cholera outbreaks.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กัลยรัตน์ คําคูณเมือง, อินถา ศิริวรรณ, สุทธิพงษ์ ศรีวิชัย และจุฑามาศ วารีแสงทิพย์. (2566). การฝึกมารยาทไทยตามวัฒนธรรมไทย, วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์. 4(1), 17-26.
กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2515). สามก๊กเล่ม1และตำนานสามก๊ก. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.
เกริกฤทธิ์ เชื้อมงคล. (2562). พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯรัชกาลที่ ๕ ปฏิรูปสยามต้านมหาอำนาจตะวันตก และการยกย่องของประชาคมโลก. กรุงเทพฯ : สยามความรู้.
ขุนเสนานุชิต(เจต). (2516). สามก๊กคำกลอน. กรุงเทพฯ : กรุงเทพการพิมพ์.
นรากร นาเมืองรักษ์. (2552). กิจกรรมการจัดการธุรกิจโรงสีข้าวในเขตอำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
นวรัตน์ ภักดีคำ. (2562). บทละครเรื่องห้องสิน : จากพงศาวดารจีนสู่บทละครไทย, วารสารมนุษยศาสตร์ปริทรรศน์. 37(1), 67-78.
ปัทมาพร ชเลิศเพ็ชร. (2535). วิเคราะห์บทละครพันทาง (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สงขลา : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา.
ปาริฉัตร พิมล. (2562). การเลือกสรรและการดัดแปลงพงศาวดารจีนฉบับแปลไทยเป็นบทละครรำของหลวงพัฒนพงศ์ภักดี, วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ. 26(1), 113-152.
พลรัตน์ วิไลรัตน์ และศรชัย หลูอารีย์สุวรรณ. (2546). อหิวาตกโรคในอดีต, วารสารราชบัณฑิตยสถาน. 28(4), 1110-1117.
ศรัณยู กลิ่นจันทร์. (2547). อดีต สู่ ปัจจุบัน อาณาจักรหนังสือพิมพ์ประเทศไทย. กรุงเทพฯ : อุตสาหกรรมการค้า.
สุนันท์ พวงพุ่ม. (2528). การศึกษาสารของผู้ประพันธ์สามก๊กฉบับต่าง ๆ ในภาษาไทย.(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุรพล วิรุฬหรักษ์. (2547). วิวัฒนาการนาฏศิลป์ไทยในกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ.๒๓๒๕-๒๔๗๗ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หลวงพัฒนพงศ์ภักดี. (ม.ป.ป.). กลอนบทละครสามก๊ก เล่มที่ 197-212. กรุงเทพฯ.
方莲雅. (2021).泰国《三国戏》研究.(Doctoral dissertation). 桂林 :广西师范大学.
金勇. (2018). 形似神异《三国演义》在泰国的古今传播. 北京 : 北京大学.
LU YANWEI. (2562). ภาพสะท้อนสังคมไทยในวรรณกรรมเยาวชนที่ได้รับรางวัล “เซเว่นบุ๊คอวอร์ด” พ.ศ. 2558-2560 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สมุทรปราการ : มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.