The status of the North, the Northeastern and the Central Regional Literature Researches in 2 decades (1997-2017)
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to research the status of the north, the northeastern and the central regional literature researches in 2 decades 1997-2017) that assembled a set of graduate-level abstracts and full-text publications were examined, conducted during 1997-2017 in reference to local literature. 343 studies were found with descriptive analyses. The findings revealed the 35 education institutions in reference to local literature in the North, the Northeastern and the Central Thailand. It was followed by (1) Thai Language, Literature and Comparative literature; (2) Mass Communication and Arts; (3) History; (4) Curriculum and Instruction; (5) Buddhism and Philosophy; (6) Thai Studies and Cultural Studies; (7) Eastern Epigraphy, respectively; (8) Development and Management and (9) Research reports. Thai Language was found the most dominant field of education in quest of the local literature. The collected data fell under 11 categories: (1) fiction; (2) folk chant; (3) tale and religion; (4) idioms proverb and wise saying; (5) textbook and scripture; (6) folklore; (7) tradition and ritual; (8) Niras (a journey composition); (9) auspicious occasion, foresight, and physiognomy; (10) Quiz; and (11) mixed literature. Among the 11, “tale and religion” was the most emphasized category in research. In addition, the study discovered 12 research concepts including (1) folklore; (2) comparison; (3) Buddhist philosophy; (4) culture and wisdom; (5) literary elements; (6) language; (7) adaption in the class or social; (8) aesthetics; (9) characters; (10) society; (11) modern theory; and (12) attitude of people. The most academically mentioned concepts were “literary elements”. By the way, the most academically mentioned media were “books” which found that the researcher often collected from the research that has been collected, resulting in the expansion of literary knowledge not growing as expected. Anyway, it found that the researchers put more emphasis on interdisciplinary research than before.
Article Details
References
จีรนันท์ คงรักษ์. (2558). การศึกษาค่านิยมที่ปรากฏในนิทานพื้นบ้านไทยพวน ตำบลหาดเสี้ยว อำเภอศรีสัชนาลัย จังหวัดสุโขทัย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เจษฎา อิ่นคำ. (2556). วรรณกรรมคำขับของชาวไทลื้อ อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชญานุตม์ จินดารักษ์. (2546). การเชื่อมโยงความในจารึกล้านนา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชมพูนุท เมฆเมืองทอง. (2550). การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของวรรณกรรมที่ปรากฏในงานจิตกรรมฝาผนังวัด จังหวัดมหาสารคาม (รายงานผลการวิจัย). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ชยุตภัฎ คำมูล. (2553). วรรณกรรมประกอบพิธีกรรมล้านนา : ลักษณะเด่น ภูมิปัญญา และคุณค่า (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ณัฐกานต์ เกาศล. (2545). การเปรียบเทียบนิทานคำสอนของภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ดิเรก หงษ์ทอง. (2559). อัตลักษณ์และการผสมผสานทางวัฒนธรรมในเพลงของผู้พูดภาษาเขมรถิ่นไทยในอีสานตอนใต้ (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทรงศักดิ์ ปรางค์วัฒนา. (2561). สามทศวรรษแห่งวรรณกรรมล้านนาศึกษา (พ.ศ. 2530 – 2560). สืบค้นเมื่อ 13 มกราคม 2562, จาก http://www.thaistudies.chula.ac.th/2018/12/17.
ทรงศิลป์ สุขแสน. (2547). วิถีอีสานจากเพลงลูกทุ่งของไมค์ ภิรมย์พร (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เลย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
ธนวัฒน์ กูรมนาถ. (2546). ตัวละครในนิทานมุขตลกภาคกลาง : การศึกษาเชิงวิเคราะห์ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ธรงวิทย์ ทองเสี่ยน และวัฒนชัย หมั่นยิ่ง. (2561). การศึกษานิเวศวิทยาวัฒนธรรมเชิงอนุรักษ์ในผลงานของคำพูน บุญทวี (รายงานผลการวิจัย). พิษณุโลก: ภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธวัช ปุณโณทก. (2525). วรรณกรรมท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
นันทพัทธ์ ภาพลงาม. (2559). วรรณกรรมวัดเกาะเรื่องนางแสนกล : การศึกษาในฐานะวรรณกรรมคำสอนชาย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). บูรพา : มหาวิทยาลัยบูรพา.
นัยนา ครุฑเมือง. (2547). นวนิยายอิงประวัติศาสตร์ล้านนา: ภาพสะท้อนการเมืองและสังคม (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิรมล เกิดมงคล. (2542). การศึกษาวิเคราะห์วรรณกรรมเรื่องเฉลียวฉลาดฉบับล้านนา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญมา ไชยแสนท้าว. (2542). นิทานญ้อ: ศึกษากรณีบ้านอู้ ตำบลมหาไชย อำเภอสมเด็จ จังหวัดกาฬสินธุ์ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
บุญสนอง สมวงศ์. (2551). การประยุกต์และบูรณาการสุภาษิตจากวรรณกรรมคำสอนของไทยสำหรับบุคคลและสังคม (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ปฐม หงส์สุวรรณ. (2561). ถอดบทเรียนวรรณกรรมอีสานศึกษา: มองเส้นทางจากอดีตสู่อนาคต. สืบค้นเมื่อ 13 มกราคม 2562, จาก http://www.thaistudies.chula.ac.th/2018/12/17.
ประมวล พิมพ์เสน. (2555). การประยุกต์วรรณกรรมคำสอนอีสานโดยชุมชนมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ปรียา หิรัญประดิษฐ์ และสมเกียรติ วัฒนาพงษากุล. (2554). เอกสารการสอนชุดวิชา ภาษาไทย 8 (คติชนวิทยาสำหรับครู) หน่วยที่ 10. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปิยณัฐ สุนทรประเสริฐ. (2553). เอกลักษณ์ของภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยที่ปรากฏในนิทานพื้นบ้านจังหวัดสุพรรณบุรี (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พงศ์ธวัช จรูญฐิติวัฒน์. (2558). วาทกรรมคำอวยพรในวรรณกรรมคำผูกแขนอีสาน (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พชรวรรณ พานิคม. (2549). ภาพพจน์ที่ปรากฏในหมอลำกลอนซิ่ง (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พรพรรณ วรรณา. (2544). การศึกษาวิเคราะห์เพลงตลกคำเมือง (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระสมเกียรติ ติดชัย. (2550). วิเคราะห์ความเชื่อ และค่านิยมจากนิทานพื้นบ้านของอำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พัชรี แซ่สุ้น. (2561). ตำนานท้องถิ่น 4 ภาค : การวิเคราะห์ความขัดแย้งและการแก้ไขปัญหา (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พัชลินจ์ จีนนุ่น. (2562). องค์ความรู้และทิศทางการวิจัยวรรณกรรมท้องถิ่นภาคใต้ในรอบสองทศวรรษ (พ.ศ. 2540-2560) (รายงานผลการวิจัย). พัทลุง : มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ไพรศาล สังข์เอี่ยม. (2551). การวิเคราะห์ภูมิปัญญาชาวบ้านในมหาชาติล้านนาฉบับสร้อยสังกร (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ไพวรรณ์ เครือวรรณ. (2541). นิทานมุขปาฐะบ้านดงเมือง ตำบลลำพาน อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
มัฆวาน ภูมิเจริญ. (2558). ภาพลักษณ์ผู้หญิงล้านนาในบทเพลงคำเมืองร่วมสมัย ในช่วง พ.ศ. 2536-2556 (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
มานิตย์ โศกค้อ. (2552). วิเคราะห์บทสวดสรภัญญะ บ้านท่าลาด ตำบลแสนสุข อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด (รายงานผลการวิจัย). อุบลราชธานี : มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
เมทินี รัษฎารักษ์. (2541). การศึกษาเปรียบเทียบวรรณกรรมเรื่องจันทฆาต ฉบับภาคกลาง ฉบับล้านนา ฉบับอีสาน และฉบับภาคใต้ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). นครปฐม : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยุพิน จันทร์เรือง ธาดา จันทร์เรือง อดิเทพ วงค์ทอง เบญจวรรณ สุขวัฒน์ และพรรณวดี รัตนศักดิ์. (2552). ภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ปรากฏในคำปันปอนล้านนา (รายงานผลการวิจัย). เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
เรณุกานต์ วงศ์ภู่ดี. (2542). การศึกษานิทานพื้นบ้านในจังหวัดชลบุรี (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วัชรินทร์ แก่นจันทร์. (2561). วาทกรรมความรุนแรงในนิทานพื้นบ้านล้านนา (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วิมล ดำศรี. (2555). วรรณกรรมท้องถิ่น: สาระความรู้และแนวทางก(วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.ารศึกษา พิมพ์ครั้งที่ 3. นครศรีธรรมราช : โรงพิมพ์ไทม์ พริ้นติ้ง.
วาสนา ปัญญาเลย. (2540). วิเคราะห์จริยธรรมในนิทานพื้นบ้านล้านนา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ศุภมน อาภานันท์. (2554). การแสดงลิเกคณะทวีป - ชัยณรงค์ วงศ์เทวัญ : การศึกษาตามนวชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). นครปฐม : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สถิตย์ ภาคมฤค. (2551). การศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นจากวรรณกรรมอีสานเรื่องสุวรรณจักรกุมาร (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
สนอง ไสววรรณ. (2545). วิเคราะห์วรรณกรรมเพลงลูกทุ่งพื้นบ้านอีสานร่วมสมัย พ.ศ. 2500-2545 (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุจิตรา แซ่ลิ้ม. (2549). ความกำกวมอย่างจงใจในปริศนาคำทายร่วมสมัยของไทย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรธัชนุกูล นุ่นภิบาล. (2560). องค์ความรู้เชิงนิเวศแบบดั้งเดิมในวรรณกรรมพื้นบ้านอีสาน. (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อภิลักษณ์ เกษมผลกูล. (2561). สุนทรียะ ศรัทธา และปัญญาไทย : รากฐานและจิตวิญญาณของวรรณกรรมท้องถิ่นภาคกลาง. สืบค้นเมื่อ 13 มกราคม 2562, จาก http://www.thaistudies.chula.ac.th/2018/12/17.
อัจฉราภรณ์ จันทร์สว่าง. (2548). การศึกษาสถานภาพสตรีในกฎหมายล้านนาโบราณ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อารีย์ ทองแก้ว. (2547). ภาพสะท้อนของนิทานพื้นบ้านชาวไทยเขมร บ้านสะเดา ตำบลนาบัว อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ (รายงานผลการวิจัย). สุรินทร์ : มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
อุไรวรรณ สิงห์ทอง. (2556). การวิเคราะห์ภาพสะท้อนสังคมในวรรณกรรมเสี่ยงทาย : กรณีศึกษาวัดและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในจังหวัดตาก (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เอื้อมพร ทิพย์เดช. (2560) . มายาคติในนิทานพื้นบ้านล้านนา (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร.