Beggars and Power Negotiation as a Performer (Minstrel) in Thai Society
Article Sidebar
Published:
Jun 5, 2020
Keywords:
Beggars Performers Negotiation
Main Article Content
Abstract
Beggars or minstrels have categorized as a social unprivileged group who is caused by poverty and social inequality. In the past, beggar was defined as a “social garbage”. For the first time, Thai government enforced beggars controlling policy in 1947s to eliminate begging by arresting, imprisoning, and reducing deserved benefits from being a social unprivileged people. The impact of the policy implementation lead to make pressuring circumstance into minstrels who attempt to attract and scramble the power with discursive practice by human right concept and cultural sphere of minstrels for establishing their identity in social space. In the present, power sphere expansion’s minstrels for expostulating mainstream discourse get the government to adjust the policy by redefining as a social unprivileged people and turning potential beggars or minstrels to performers. Therefore, the government implement protection and quality of life development for beggars to create the potential people for nation development.
Article Details
How to Cite
Wongsa, S. . (2020). Beggars and Power Negotiation as a Performer (Minstrel) in Thai Society. INTHANIN THAKSIN JOURNAL THAKSIN UNIVERSITY, 15(1), 23–48. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/HUSOTSU/article/view/242633
Section
บทความวิจัย
References
กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ. (2561). ระบบฐานข้อมูลการจัดระเบียบคนขอทาน. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, จาก http://www.beggar.dedw.go.th.indexadm.php.
กุลพล พลวัน. (2538). พัฒนาการสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
จิรวรรณ ทองทัพ และพรชัย เลื่อนฉวี. (2559). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการบังคับใช้พระราชบัญญัติควบคุมขอทาน พ.ศ.248, วารสารบัณฑิตวิทยาลัย. 5(1), 198-214.
ฐิตินัน บ. คอมมอน. (2555). เพลงและอัตลักษณ์วัฒนธรรมชุมชน: จรัล มโนเพ็ชร กับบทบาทของนักรบทางวัฒนธรรมดนตรีล้านนา, วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์. 6(2): 145-179.
ณัฏฐณิชา นันตา. (2553). วาทกรรมเพลงเพื่อชีวิตในบริบทการเมืองไทย (พ.ศ.2525-2550) (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐนรี โค้งสุวรรณศรี. (2559). กว่าจะมาเป็นขอทาน : เรื่องราวที่มากกกว่าความขี้เกียจและการค้ามนุษย์. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, จาก http://www.ftawatch.org/node/46553
ณัฐพล ใจจริง. (2552). การเมืองไทยสมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามภายใต้ระเบียบโลกของสหรัฐอเมริกา (พ.ศ.2491-2500) (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดวงพร ภิญญะพันธ์. (2550). โลกของ “นักดนตรีเปิดหมวก” (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นัฐวุฒิ สิงห์กุล. (2555). วณิพก : ตัวตนและวิถีชีวิตในพื้นที่สังคมไทย, ดำรงวิชาการ. 7(2), 141-166.
น้ำผึ้ง มโนชัยภักดิ์. (2554). การแสดงลำตัดคณะหวังเต๊ะ : การศึกษาตามแนวชาติพันธุ์วรรณาแห่งการสื่อสาร(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิธิ เอี่ยวศรีวงค์. (2545). ก่อนยุคพระศรีอาริย์ : ว่าด้วยศาสนา ความเชื่อ และศีลธรรม. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มติชน.
บุญเดิม พันรอบ และภารดี มหาขันท์. (2522). การสำรวจลักษณะสังคมและวัฒนธรรมพื้นบ้านภาคตะวันออก. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ.
ประชาไท. (2551). ตีตรามนุษย์...การหลงทางของนโยบายรัฐ. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, จาก https://prachatai.com/journal/2008/08/17910
ปัทมาวดี ปัทมาโรจน์. (2518). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเป็นขอทาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
แผนงานสร้างเสริมสุขภาพคนพิการในสังคมไทย. (2551). เสี่ยงสะท้อน พ.ร.บ.ขอทาน พ.ศ..., จดหมายข่าวการเมืองเรื่องคนพิการ. 13(2), 8-13.
พิมพาภรณ์ บุญประเสริฐ. (2555). วาทกรรมชาตินิยมของรัฐบาลไทยตั้งแต่ พ.ศ.2475 ถึง พ.ศ.2550 (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีนิพนธ์). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ภีมกร โดมมงคล. (2562). การคุ้มครองสิทธิและการเข้าถึงความยุติธรรมของคนไร้ที่พึ่งในสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง, วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์. 27(1), 158-191.
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (2561). เพลงขอทานจังหวัดสุโขทัย. สืบค้นเมื่อ 11 ธันวาคม พ.ศ.2561, จาก http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/performing-arts/236-performance/265-----m-s
รณรงค์ จันใด. (2560). โครงการศึกษาแนวทางการขับเคลื่อนงานตามพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ.2559. กรุงเทพมหานคร : จรัญสนิทวงคารพิมพ์.
รัชนุช สละโวหาร. (2539). บทบาทผู้ส่งสารของหวังเต๊ะในการถ่ายทอดความรู้ โดยผ่านสื่อพื้นบ้านประเภทลำตัด : กรณีศึกษาเฉพาะกรณี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วสันต์ ณ ถลาง. (2549). สาเหตุของการกลับมาเป็นคนเร่ร่อน ขอทานในสถานแรกรับคนไร้ที่พึ่ง สันมหาพน อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
วัชรี วรรณลี. (2559). สิทธิของผู้สร้างสรรค์ในฐานะนักแสดงภายใต้สนธิสัญญาปักกิ่งว่าด้วยการแสดงในงานโสตทัศน์วัสดุ ค.ศ. 2012 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิทยา วิเศษรัตน์. (2558). ขอทานนั้นสบายแต่ไร้ค่า. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, จาก http://www.islammore.com/view/2285
วิภา คงคากุล. (2529). ความสำคัญของดนตรีต่อสังคม, ถนนดนตรี. 1(1): 34-37.
สมศักดิ์ ชินอรุณชัย. (2537). มาตรการทางกฎหมายต่อขอทานและผู้ถือประโยชน์จากการขอทานในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2554). การสถาปนาอำนาจของผู้ไร้อำนาจ. กรุงเทพมหานคร : บริษัท มาฉลองคุณ ซีเอสบี จำกัด.
สาทร ศรีเกตุ. (2557). พัฒนาการความสัมพันธ์เชิงอำนาจทางเศรษกิจและการเมืองในวัฒนธรรมเพลงไทยสากล (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุเทพ วิสิทธิเขต. (2553). การศึกษาอัตลักษณ์การแสดงเพลงขอทานของครูประทีป สุขโสภา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เสาวลักษณ์ วรายุ. (2551). คนข้ามแดน : ชีวิตและชุมชนขอทานเขมรในกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อนุสรณ์ ลิ่มมณี. (2531). ทฤษฎีเศรษฐกิจการเมืองยุคปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Adam, R. (2008). Empowerment: Participation and Social Work. Hampshire : Palgrave Macmillan.
Alston, J. M., Freebairn, J. W., & James, J. S. (2001). Beggar-thy-neighbor advertising: Theory and application to generic commodity promotion programs, American Journal of Agricultural Economics. 83(4), 888-902.
Bourdieu, P. (1997). Outline of a Theory of Practice. Cambridge : Cambridge University Press.
Brook, D. (1996). ‘Class Politics versus Identity Politics’, The Public Interest. Retrieved September 6, 2018, from https://www.nationalaffairs.com/storage/app/uploads/public/58e/1a4/eb1/58e1a4eb 1ab1f109814744.pdf
Certeau, D. M. (1984). The practice of everyday life translated by Steven Rendall. Berkeley : University of California Press.
Dunn, J. (1994). ‘Introduction: Crisis of the Nation-State?’, Political Studies. 42(1), 3-15.
Hall, S. (1986). Gramoi’s Relevance for the study of race and ethnicity, Journal of Communication Inquiry. 10(2), 5-27.
Khan, J.H., Menka & Shamshad. (2014). Socio-economic status of beggars in Aligarh district, India, The International Journal of Social Sciences and Humanities Invention. 1(5), 37-52.
Namwata, B. M., Mgabo, M. R., & Dimoso, P. (2012). Categories of street beggars and factors influencing street begging in central Tanzania, African Study Monographs. 33(2), 133-143.
Roth, V. (2012). Defining Human Trafficking and Identify Its Victims: A Study on the Impact and Future Challenges of International, European and Finnish Legal Responses to Prostitution-Related Trafficking in Human Beings. Danvers, MA : Koninklijke Brill NV.
Schlesinger, A.M. (1992). The Disuniting of America. New York : Norton.
Sethna, Jehangir M.J. (1980). Society and the criminal. Bombay : N.M. Trippther Private Limited.
Severn, S.L. (2007). Do conventional foreign direct investment theories explain why multinational enterprises conduct foreign direct investment in Thailand? (Doctoral dissertation). Nottingham : University of Nottingham.
Shelly, L. (2010). Human Trafficking in Persons Report. New York : United Nations.
Stocking, G.W. (1982). Race, Culture and Evaluation: Essays in the History of Anthropology. Chicago : University of Chicago Press.
Superadmin. (2561). หวังเต๊ะ นายหวังดี นิมา. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2562, จาก https://storysiam.com/หวังเต๊ะ-นายหวังดี-นิมา/
กุลพล พลวัน. (2538). พัฒนาการสิทธิมนุษยชน. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
จิรวรรณ ทองทัพ และพรชัย เลื่อนฉวี. (2559). ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการบังคับใช้พระราชบัญญัติควบคุมขอทาน พ.ศ.248, วารสารบัณฑิตวิทยาลัย. 5(1), 198-214.
ฐิตินัน บ. คอมมอน. (2555). เพลงและอัตลักษณ์วัฒนธรรมชุมชน: จรัล มโนเพ็ชร กับบทบาทของนักรบทางวัฒนธรรมดนตรีล้านนา, วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์. 6(2): 145-179.
ณัฏฐณิชา นันตา. (2553). วาทกรรมเพลงเพื่อชีวิตในบริบทการเมืองไทย (พ.ศ.2525-2550) (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐนรี โค้งสุวรรณศรี. (2559). กว่าจะมาเป็นขอทาน : เรื่องราวที่มากกกว่าความขี้เกียจและการค้ามนุษย์. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, จาก http://www.ftawatch.org/node/46553
ณัฐพล ใจจริง. (2552). การเมืองไทยสมัยจอมพล ป.พิบูลสงครามภายใต้ระเบียบโลกของสหรัฐอเมริกา (พ.ศ.2491-2500) (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดวงพร ภิญญะพันธ์. (2550). โลกของ “นักดนตรีเปิดหมวก” (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นัฐวุฒิ สิงห์กุล. (2555). วณิพก : ตัวตนและวิถีชีวิตในพื้นที่สังคมไทย, ดำรงวิชาการ. 7(2), 141-166.
น้ำผึ้ง มโนชัยภักดิ์. (2554). การแสดงลำตัดคณะหวังเต๊ะ : การศึกษาตามแนวชาติพันธุ์วรรณาแห่งการสื่อสาร(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิธิ เอี่ยวศรีวงค์. (2545). ก่อนยุคพระศรีอาริย์ : ว่าด้วยศาสนา ความเชื่อ และศีลธรรม. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มติชน.
บุญเดิม พันรอบ และภารดี มหาขันท์. (2522). การสำรวจลักษณะสังคมและวัฒนธรรมพื้นบ้านภาคตะวันออก. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยศรีนคริทรวิโรฒ.
ประชาไท. (2551). ตีตรามนุษย์...การหลงทางของนโยบายรัฐ. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, จาก https://prachatai.com/journal/2008/08/17910
ปัทมาวดี ปัทมาโรจน์. (2518). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเป็นขอทาน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
แผนงานสร้างเสริมสุขภาพคนพิการในสังคมไทย. (2551). เสี่ยงสะท้อน พ.ร.บ.ขอทาน พ.ศ..., จดหมายข่าวการเมืองเรื่องคนพิการ. 13(2), 8-13.
พิมพาภรณ์ บุญประเสริฐ. (2555). วาทกรรมชาตินิยมของรัฐบาลไทยตั้งแต่ พ.ศ.2475 ถึง พ.ศ.2550 (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีนิพนธ์). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ภีมกร โดมมงคล. (2562). การคุ้มครองสิทธิและการเข้าถึงความยุติธรรมของคนไร้ที่พึ่งในสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่ง, วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์. 27(1), 158-191.
มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (2561). เพลงขอทานจังหวัดสุโขทัย. สืบค้นเมื่อ 11 ธันวาคม พ.ศ.2561, จาก http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/performing-arts/236-performance/265-----m-s
รณรงค์ จันใด. (2560). โครงการศึกษาแนวทางการขับเคลื่อนงานตามพระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ.2559. กรุงเทพมหานคร : จรัญสนิทวงคารพิมพ์.
รัชนุช สละโวหาร. (2539). บทบาทผู้ส่งสารของหวังเต๊ะในการถ่ายทอดความรู้ โดยผ่านสื่อพื้นบ้านประเภทลำตัด : กรณีศึกษาเฉพาะกรณี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วสันต์ ณ ถลาง. (2549). สาเหตุของการกลับมาเป็นคนเร่ร่อน ขอทานในสถานแรกรับคนไร้ที่พึ่ง สันมหาพน อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
วัชรี วรรณลี. (2559). สิทธิของผู้สร้างสรรค์ในฐานะนักแสดงภายใต้สนธิสัญญาปักกิ่งว่าด้วยการแสดงในงานโสตทัศน์วัสดุ ค.ศ. 2012 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิทยา วิเศษรัตน์. (2558). ขอทานนั้นสบายแต่ไร้ค่า. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, จาก http://www.islammore.com/view/2285
วิภา คงคากุล. (2529). ความสำคัญของดนตรีต่อสังคม, ถนนดนตรี. 1(1): 34-37.
สมศักดิ์ ชินอรุณชัย. (2537). มาตรการทางกฎหมายต่อขอทานและผู้ถือประโยชน์จากการขอทานในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2554). การสถาปนาอำนาจของผู้ไร้อำนาจ. กรุงเทพมหานคร : บริษัท มาฉลองคุณ ซีเอสบี จำกัด.
สาทร ศรีเกตุ. (2557). พัฒนาการความสัมพันธ์เชิงอำนาจทางเศรษกิจและการเมืองในวัฒนธรรมเพลงไทยสากล (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุเทพ วิสิทธิเขต. (2553). การศึกษาอัตลักษณ์การแสดงเพลงขอทานของครูประทีป สุขโสภา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เสาวลักษณ์ วรายุ. (2551). คนข้ามแดน : ชีวิตและชุมชนขอทานเขมรในกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อนุสรณ์ ลิ่มมณี. (2531). ทฤษฎีเศรษฐกิจการเมืองยุคปัจจุบัน. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Adam, R. (2008). Empowerment: Participation and Social Work. Hampshire : Palgrave Macmillan.
Alston, J. M., Freebairn, J. W., & James, J. S. (2001). Beggar-thy-neighbor advertising: Theory and application to generic commodity promotion programs, American Journal of Agricultural Economics. 83(4), 888-902.
Bourdieu, P. (1997). Outline of a Theory of Practice. Cambridge : Cambridge University Press.
Brook, D. (1996). ‘Class Politics versus Identity Politics’, The Public Interest. Retrieved September 6, 2018, from https://www.nationalaffairs.com/storage/app/uploads/public/58e/1a4/eb1/58e1a4eb 1ab1f109814744.pdf
Certeau, D. M. (1984). The practice of everyday life translated by Steven Rendall. Berkeley : University of California Press.
Dunn, J. (1994). ‘Introduction: Crisis of the Nation-State?’, Political Studies. 42(1), 3-15.
Hall, S. (1986). Gramoi’s Relevance for the study of race and ethnicity, Journal of Communication Inquiry. 10(2), 5-27.
Khan, J.H., Menka & Shamshad. (2014). Socio-economic status of beggars in Aligarh district, India, The International Journal of Social Sciences and Humanities Invention. 1(5), 37-52.
Namwata, B. M., Mgabo, M. R., & Dimoso, P. (2012). Categories of street beggars and factors influencing street begging in central Tanzania, African Study Monographs. 33(2), 133-143.
Roth, V. (2012). Defining Human Trafficking and Identify Its Victims: A Study on the Impact and Future Challenges of International, European and Finnish Legal Responses to Prostitution-Related Trafficking in Human Beings. Danvers, MA : Koninklijke Brill NV.
Schlesinger, A.M. (1992). The Disuniting of America. New York : Norton.
Sethna, Jehangir M.J. (1980). Society and the criminal. Bombay : N.M. Trippther Private Limited.
Severn, S.L. (2007). Do conventional foreign direct investment theories explain why multinational enterprises conduct foreign direct investment in Thailand? (Doctoral dissertation). Nottingham : University of Nottingham.
Shelly, L. (2010). Human Trafficking in Persons Report. New York : United Nations.
Stocking, G.W. (1982). Race, Culture and Evaluation: Essays in the History of Anthropology. Chicago : University of Chicago Press.
Superadmin. (2561). หวังเต๊ะ นายหวังดี นิมา. สืบค้นเมื่อ 2 กรกฎาคม 2562, จาก https://storysiam.com/หวังเต๊ะ-นายหวังดี-นิมา/
