การอนุรักษ์อัตลักษณ์วัฒนธรรมผ่านลวดลายเครื่องปั้นดินเผาบ้านกูบังบาเดาะ จังหวัดปัตตานี มรดกภูมิปัญญาท้องถิ่นในยุคเศรษฐกิจสร้างสรรค์
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออนุรักษ์อัตลักษณ์มรดกทางวัฒนธรรมพื้นถิ่นผ่านลวดลายเครื่องปั้นดินเผาบ้านกูบังบาเดาะ จังหวัดปัตตานี พัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาบนฐานอัตลักษณ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้บริโภคในยุคเศรษฐกิจสร้างสรรค์รวมทั้งประเมินการยอมรับผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ ถ่ายทอดองค์ความรู้ และส่งเสริมช่องทางการจำหน่าย ใช้วิธีการวิจัยเชิงประยุกต์โดยการศึกษาเอกสารลงพื้นที่สัมภาษณ์กลุ่มภูมิปัญญา สำรวจความต้องการผู้บริโภค และออกแบบผลิตภัณฑ์ร่วมกับชุมชน ผลการวิจัยพบว่า ลวดลายท้องถิ่นจังหวัดปัตตานีแบ่งเป็น 2 กลุ่มหลัก ได้แก่ ลายลังกาสุกะ และลายมลายู ซึ่งสมาชิกกลุ่มเลือก “ลายดอกพิกุล” จากลายลังกาสุกะ มาประยุกต์ใช้ในการออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่ ได้แก่ แจกัน และกระถางต้นไม้ ทั้งในรูปแบบเครื่องปั้นดินเผาดั้งเดิมและงานเคลือบดินเผา ผลการประเมินการยอมรับจากกลุ่มตัวอย่าง (n=100) พบว่า ผลิตภัณฑ์และบรรจุภัณฑ์ได้รับการยอมรับในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.10–4.20) โดยปัจจัยที่ได้รับการยอมรับสูงสุด ได้แก่ ลวดลาย ความเป็นเอกลักษณ์ และความสวยงามของบรรจุภัณฑ์ นอกจากนี้ การถ่ายทอดองค์ความรู้ให้กลุ่มผู้ด้อยโอกาสจำนวน 21 คน นำไปสู่การเพิ่มสมาชิกกลุ่มผลิตเครื่องปั้นดินเผา 3 ราย ซึ่งสามารถสร้างรายได้เฉลี่ย 4,000–5,000 บาท/เดือน แสดงให้เห็นว่าภูมิปัญญาท้องถิ่นสามารถเชื่อมโยงกับเศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อความยั่งยืนของชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรทัศน์ ดาวสมบูรณ์. (2564). การสร้างมูลค่าผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นเครื่องปั้นดินเผาบ้านมอญ ตำบลบ้านแก่ง จังหวัดนครสวรรค์ ภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์, วารสารกระแสวัฒนธรรม. 22(42), 19-33.
ฉวีวรรณ ขวัญชุม, สุทธิศักดิ์ น้ำทิพย์, ลาตีปะห์ ดอแม, ฮานีซะห์ บินยูโซ๊ะ และสุภณิดา วงษ์เดิม. (2567). โครงการพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาจากอัตลักษณ์และฐานภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดปัตตานีสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์ (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ : กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ธนิก เลิศชาญฤทธิ์. (2554). การจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
พัชราภรณ์ คชินทร์. (2565). ความเป็นไทยกับบทบาทการเป็นทุนทางวัฒนธรรมและทุนทางสังคมในการท่องเที่ยวไทย, วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา. 10(2), 1-22.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2553). ศิลปหัตถกรรมพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ : ปานยา.
วิริยะ ฤาชัยพาณิชย์. (2554). เศรษฐกิจสร้างสรรค์: พลังขับเคลื่อนใหม่ของไทย. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
วุฒิ วัฒนสิน. (2545). เครื่องปั้นดินเผาหมู่บ้านกูบังบาเดาะ, วารสารรูสมิแล. 4(1), 68-79.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน). (2562). รายงานสถานการณ์เศรษฐกิจสร้างสรรค์ไทย ปี 2562. กรุงเทพฯ : สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์.
สุทธิศักดิ์ น้ำทิพย์ และฉวีวรรณ ขวัญชุม. (2567). โครงการศึกษาลวดลายพื้นถิ่นสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ : สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม โดยธัชชาและสำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
สุธนี อินทนี, บุรินทร์ เปล่งดีสกุล และนงนุช ภู่มาลี. (2564). การศึกษาภูมิปัญญาเครื่องปั้นดินเผาบ้านกูบังบาเดาะ สู่การสร้างสรรค์ศิลปะเครื่องเคลือบดินเผาร่วมสมัย, วารสารศิลปกรรมวิจัย. 6(2), 1-18.
สุพรรณสา ฉิมพาล. (2565). อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชุมชนตลาดเก่า กรณีศึกษา: ชุมชนตลาดน้อย กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อมรรัตน์ อนันต์วราพงษ์. (2560). เศรษฐกิจสร้างสรรค์กับการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Kotler, P. (2003). Marketing management: Analysis, planning, implementation, and control (9th ed.). New Jersey : Prentice Hall.
The Cloud. (2023). Pattani creative economy storytelling. Retrieved October 20, 2024, from https://readthecloud.co/pattani-creative-economy-storytelling/.