การศึกษาองค์ประกอบและตัวชี้วัดการนิเทศการสอนของครูในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบและตัวชี้วัดของการนิเทศการสอนของครูในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 รูป/คน ได้แก่ ผู้บริหาร ครู และผู้ทรงคุณวุฒิด้านการศึกษาด้วยการเลือกแบบเจาะจง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบและตัวชี้วัดของการนิเทศการสอนของครูในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบและ 65 ตัวชี้วัดย่อย ได้แก่ องค์ประกอบที่ 1 การวางแผนร่วมกัน 13 ตัวชี้วัดย่อย องค์ประกอบที่ 2 การจัดตั้งทีมทำงานร่วมกัน 17 ตัวชี้วัดย่อย องค์ประกอบที่ 3 การสังเกตการสอน 12 ตัวชี้วัดย่อย องค์ประกอบที่ 4 การวางแผนการประชุมหลังการสังเกตการสอน 11 ตัวชี้วัดย่อย และองค์ประกอบที่ 5 การสะท้อนผลหลังการสอนเพื่อพัฒนาอย่างต่อเนื่อง 12 ตัวชี้วัดย่อย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กุลธิดา สุธาคำ. (2560). การนิเทศการศึกษา: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
จันทรานี สงวนนาม. (2545). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: บุ๊คพอยท์.
จินตนา บุญบงการ. (2559). การนิเทศการสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพครู. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2533) ปรัชญาการศึกษาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
พศิน แตงจวง. (2554). การบริหารและการนิเทศการศึกษาขั้นพื้นฐาน. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2550). การนิเทศแบบกัลยาณมิตร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2556). การนิเทศการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. สงขลา: นำศิลป์การพิมพ์.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2553). เทคนิคและวิธีการนิเทศการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 5. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สงัด อุทรานันท์. (2530). การนิเทศการศึกษา: หลักการ ทฤษฎี และการปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: มิตรสยาม.
สุมน อมรวิวัฒน์. (2547) กระบวนการเรียนรู้จากวิถีพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หน่วยศึกษานิเทศก์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการนิเทศภายในโรงเรียนประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
อัมพวรรณ สิริรักษ์. (2556). รูปแบบการนิเทศภายในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
DuFour, R., DuFour, R., and Eaker, R. (2008). Revisiting Professional Learning Communities at Work: New Insights for Improving Schools. Bloomington: Solution Tree Press.
Glickman, C. D., Gordon, S. P. and Ross-Gordon, J. M. (2014). Supervision and Instructional Leadership: A Developmental Approach. 9th ed. New Jersey: Pearson.
Keeves, J. P. (1988). Methodology and Measurement: An International Handbook, Educational Research. Oxford: Pergamon Press.
Oliva, P. F. and Pawlas, G. E. (2004). Supervision for Today's Schools. 7th ed. New Jersey: John Wiley & Sons.
Wiles, J. and Bondi, J. (2004). Supervision: A Guide to Practice. 6th ed. New Jersey: Pearson.
