ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ยานนาเวศ ตามแนวคิดความยืดหยุ่นทางจิตใจ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลำดับความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ยานนาเวศ ตามแนวคิดความยืดหยุ่นทางจิตใจเป็นการวิจัยเชิงบรรยายใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลเชิงปริมาณ ผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ยานนาเวศ จำนวน 66 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีความต้องการจำเป็น
ผลการวิจัยพบว่า ค่าดัชนีความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ยานนาเวศ ตามแนวคิดความยืดหยุ่นทางจิตใจ โดยภาพรวม คือ 0.370 เมื่อพิจารณาตามขอบข่ายการบริหารกิจการนักเรียน พบว่า ด้านการรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล มีค่าความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสูงที่สุด และด้านการคัดกรองนักเรียน มีค่าความต้องการจำเป็นในการพัฒนาต่ำที่สุด และเมื่อพิจารณาตามองค์ประกอบความยืดหยุ่นทางจิตใจ โดยภาพรวม คือ 0.399 พบว่า ความสามารถในการเผชิญปัญหาและการฟื้นตัว มีค่าความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสูงที่สุด และการมองโลกในแง่ดี มีค่าความต้องการจำเป็นในการพัฒนาต่ำที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
จิราเจต วิเศษดอนหวาย. (2565). ลาก่อน VUCA มาแล้ว BANI : ชวน ผอ. ปรับตัวและโรงเรียนให้ทันการเปลี่ยนแปลง. EDUCA Thai. แหล่งที่มา https://www.educathai.com/knowledge/articles/652. สืบค้นเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2568.
เจษฎา บุญโฮม. (2025). การพัฒนาความยืดหยุ่นทางจิตใจและการจัดการความไม่แน่นอนในชีวิตของ นักศึกษาครุศาสตรบัณฑิตด้วยกิจกรรมแนะแนว PRIDE: Rattanakosin Journal of Social Sciences and Humanities, 7(2), 141-157.
ชาตรี อดทน และสิทธิชัย สอนสุภี. (2021). การดำเนินงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนและการ ส่งเสริมความแข็งแกร่งในชีวิตนักเรียนของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มัธยมศึกษาเขต 25. ปัญญาปณิธาน, 6(1), 187-200.
ธนัญชกร คงวิเชียร และพงษ์ศักดิ์ รวมชมรัตน์. (2024). ความสัมพันธ์ระหว่างการส่งเสริมทักษะชีวิตกับการบริหารกิจการนักเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 1. ศึกษาศาสตร์ มมร, 12(1), 192–206.
นรารัตน์ หงษ์สกุล. (2563). แนวทางการพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน โรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่พิเศษ จังหวัดสุพรรณบุรี ตามแนวคิดพลังสุขภาพจิต. สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นัฏพันธ์ ดิศเจริญ. (2565). ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. Journal of Modern Learning Development, 7(3), 321-335.
ประกาศ เรื่อง ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 13 ตอนที่ 82 ก หน้า 1. (13 ตุลาคม 2561).
พรพรรณ ยอดเมือง, และนันทิมา นาคาพงศ์ อัศวรักษ์. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความยืดหยุ่นทางจิตใจของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์. Journal of Education and Innovation, 27(1), 173–183.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก, หน้า 1–23.
พิไลพร จุ้ยกระยาง, และฐิตินันท์ ด้วงสุวรรณ. (2025). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือ นักเรียนในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุทัยธานี เขต 2. วารสาร นวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(6), 991-1004.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). รัฐสภาไทย. แหล่งที่มา https://web.parliament.go.th/ebook/flipbook/310/1/1. สืบค้นเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2568.
วรวรรณ จุฑา, เรวดี จายานะ, ดวงดาว ศรีเรืองรัตน์ และกมลลักษณ์ มากคล้าย. (2566). สถานการณ์โรคจิตเวชเด็กไทย ปี พ.ศ. 2565-พฤษภาคม พ.ศ. 2566 : การเฝ้าระวังโรคจิตเวชและปัญหาสุขภาพจิต จากคลังข้อมูลสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. แหล่งที่มา https://backoffice.onec.go.th/uploads/Book/1651-file.pdf. สืบค้นเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2568.
Colizzi, M., Lasalvia, A. and Ruggeri, M. (2020). Prevention and early intervention in youth mental health: is it time for a multidisciplinary and trans-diagnostic model for care? Int J Ment Health Syst, 14, 23.
Connor, K. M. and Zhang, W. (2006). Recent advances in the understanding and treatment of anxiety disorders. Resilience:determinants, measurement, andtreatment responsiveness. CNS Spectr, 11(10), 5-12.
Dowdy, E., Furlong, M. J., Nylund-Gibson, K., Moore, S. and Moffa, K. (2018). Initial validation of the Social Emotional Distress Survey–Secondary to support complete mental health screening. Assessment for Effective Intervention, 43(4), 241–248.
Kuranova, A., Booij, S. H., Oldehinkel, A. J., Wichers, M., Jeronimus, B. and Wigman, J. T. W. (2021). Reflections on psychological resilience: a comparison of three conceptually different operationalizations in predicting mental health. European journal of psychotraumatology, 12(1), 1956802.
Lynn, M. R. (1986). Determination and quantification of content validity. Nursing Research, 35(6), 382–385.
Romano, L., Angelini, G., Consiglio, P. and Fiorilli, C. (2021). Academic Resilience and Engagement in High School Students: The Mediating Role of Perceived Teacher Emotional Support. European journal of investigation in health, psychology and education, 11(2), 334–344.
Saadati, N. (2023). Enhancing Collaboration Between Schools and Mental Health Services. Psychological Research in Individuals with Exceptional Needs, 1(2), 1-3.
Shrivastava, A. and Desousa, A. (2016). Resilience: A psychobiological construct for psychiatric disorders. Indian Journal of Psychiatry, 58(1), 38–43.
Yamane, T. (1970). Statistics: An introductory analysis. 2nd ed. Harper & Row.
Yavuz, K. (2023). Psychological resilience in children and adolescents: The power of self-recovery. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 15(1), 112–131.
Zarimoghadam, Z., Davoodi, H., Ghafari, K. and Jamilian, H. (2021). The Effects of Mental Self-care Training on Mental Health and Academic Achievement in Students [Short Communication]. Journal of Arak University of Medical Sciences, 24(1), 150-167.
