ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านสิ่งแวดล้อม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นของการบริหารวิชาการโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านสิ่งแวดล้อม เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้อำนวยการสถานศึกษา จำนวน 1 คน รองผู้อำนวยการสถานศึกษา จำนวน 4 คน หัวหน้าฝ่าย จำนวน 4 คน หัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ จำนวน 10 คน และครูผู้สอน จำนวน 101 คน รวม 120 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามความคิดเห็นที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (CVI = 1.00) และมีค่าความเที่ยงสูง (Cronbach’s Alpha = 0.979) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วยค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ค่าดัชนี ความต้องการจำเป็น และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า ความต้องการจำเป็นของการบริหารวิชาการโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านสิ่งแวดล้อม โดยภาพรวมคือ 0.450 เมื่อวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการจัดการเรียนการสอน มีความต้องการจำเป็นมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านการพัฒนาหลักสูตร และด้านการวัดและการประเมินผลมีค่าความต้องการจำเป็นน้อยที่สุด เมื่อพิจารณาตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านสิ่งแวดล้อม รายข้อย่อยที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุดจากทั้ง 3 ด้าน ในขอบข่ายการบริหารงานวิชาการ คือ ทักษะทางปัญญา และการคิดเชิงระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมมลพิษ. (2567). รายงานสถานการณ์มลพิษของประเทศไทย ปี 2566. แหล่งที่มา https://www.pcd.go.th/publication/32171/ สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2568.
กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม. (2557). คู่มือโรงเรียนสิ่งแวดล้อมศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (บันได 7 ขั้น เครื่องมือการจัดกระบวนการเรียนรู้). กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม.
กรุงเทพมหานคร. (2566). ขยะและรีไซเคิล (Greener Bangkok). แหล่งที่มา https://greener.bangkok.go.th/waste-recycle/ สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2568.
ปนิดา แสนเวียงจันทร์ และนิวัฒน์ บุญสม. (2566). การพัฒนาความสามารถในการสร้างนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์และการรู้สิ่งแวดล้อมด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 6. Journal of Dhamma for Life, 29(2), 43-58.
พิมพ์ชนก คํ้าชู. (2558). การจัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรตามแนวทางคาร์ลออร์ฟเพื่อพัฒนาทักษะในรายวิชาดนตรี-นาฏศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี.
เมษา นวลศรี และกุลชาติ พันธุวรกุล. (2564). การวิเคราะห์ผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. Journal of Modern Learning Development, 6(6), 266-282.
โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย. (2566). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2566. กรุงเทพมหานคร: โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย.
โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2567. กรุงเทพมหานคร: โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย.
วารีรัตน์ แก้วอุไร. (2564). การพัฒนาหลักสูตร: จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วินัย วีรวัฒนานนท์. (2562). หลักการสอนสิ่งแวดล้อม. พิษณุโลก: การพิมพ์ดอตคอม.
ศศิธร บัวทอง. (2560). การวัดและประเมินทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(2), 1856-1867.
ศุภษา อังกาบูรณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี ตามแนวคิดผู้มีวิถีชีวิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม. สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมาพร มณีอ่อน. (2559). การประเมินเพื่อการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 14(1), 15–25.
สุวิมล ว่องวานิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Best, J. W. (1981). Reseach in Education. 4th ed. Prentice Hall.
Gemini. (2026). การพัฒนาการบริหารวิชาการเพื่อส่งเสริมให้ผู้เรียนมีความฉลาดรู้ด้านสิ่งแวดล้อม. ภาพที่สร้างโดย AI. https://gemini.google.com/u/1/app/ac600bf5795595b6?pageId=none
Hollweg, K. S., Taylor, J. R., Bybee, R. W., Marcinkowski, T. J., McBeth, W. C. and Zoido, P. (2011). Developing a framework for assessing environmental literacy. Washington, DC: North American Association for Environmental Education, 122.
Organisation for Economic Co-operation_and_Development (OECD). (2022). Education for Sustainable Development: Global progress report. OECD Publishing.
Rowe, D. (2002). Environmental literacy and sustainability as core requirements: Success stories and models. In W. Leal Filho. Teaching sustainability at universities. Peter Lang.
Smith, G. A. (2002). Place-based education: Learning to be where we are. Phi Delta Kappan, 83(8), 584–594.
UNESCO. (2017). Education for Sustainable Development Goals: Learning objectives. UNESCO.
UNESCO. (2020). Education for sustainable development: A roadmap. UNESCO.
