ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านดุงวิทยา ตามแนวคิดความฉลาดรู้ดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านดุงวิทยาตามแนวคิดฉลาดรู้ดิจิทัล 2) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านดุงวิทยาตามแนวคิดความฉลาดรู้ดิจิทัล เป็นการวิจัยแบบบรรยาย โดยมีผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ และครูโรงเรียนบ้านดุงวิทยา จำนวนทั้งสิ้น 102 คน ซึ่งได้จากการเลือกแบบเจาะจงและใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม มีความเชื่อมั่นของแบบสอบถามเท่ากับ 0.97 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย ค่าเฉลี่ยเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และจัดลำดับความต้องการจำเป็นโดยใช้ค่าดัชนีความต้องการจำเป็น (PNImodified)
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านดุงวิทยาตามแนวคิดความฉลาดรู้ดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง และสภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านดุงวิทยาตามแนวคิดความฉลาดรู้ดิจิทัล ภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และ 2) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านดุงวิทยาตามแนวคิดความฉลาดรู้ดิจิทัล พบว่า ด้านที่มีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาที่สูงสุด คือ ด้านการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา รองลงมา คือ ด้านการวัดและการประเมินผล ด้านการจัดการเรียนรู้ และด้านการพัฒนาและการใช้สื่อเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
ปุณณิฐฐา มาเชค. (2565). การบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
รุ่งชัชดาพร เวหะชาติ. (2565). การบริหารงานวิชาการเพื่อการพัฒนาคุณภาพสถานศึกษาในวิถีชีวิตใหม่ สงขลา: ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยทักษิณ.
โรงเรียนบ้านดุงวิทยา. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีการศึกษา 2568. อุดรธานี: โรงเรียนบ้านดุงวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี.
โรงเรียนบ้านดุงวิทยา. (2568). แผนกลยุทธ์ 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570): แผนพัฒนาคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐานโรงเรียนบ้านดุงวิทยา. อุดรธานี: โรงเรียนบ้านดุงวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. (2567). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2566–2570 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2567). อุดรธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. (2567). รายงานผลการดำเนินงาน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567.อุดรธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานการพัฒนาคุณภาพการจัดการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานผลการพัฒนานวัตกรรมการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อยกระดับคุณภาพการเรียนรู้ในสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). รายงานการศึกษากระบวนการและผลการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาฐานสมรรถนะ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุดรธานี. (2567). แผนพัฒนาการศึกษา (พ.ศ. 2566–2570) จังหวัดอุดรธานี: ฉบับทบทวน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. อุดรธานี: สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดอุดรธานี.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักงานนายกรัฐมนตรี.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Eshet-Alkalai, Y. (2004). Digital literacy: A conceptual framework for survival skills in the digital era. Journal of Educational Multimedia and Hypermedia, 13(1), 93–106.
International Society for Technology in Education (ISTE). (2016). ISTE standards for students. From https://www.iste.org/standards/iste-standards-for-students. Retrieved May 4, 2026.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
OECD. (2020). What students learn matters: Towards a 21st century curriculum. OECD Publishing. From From https://doi.org/10.1787/d86d4d9a-en Retrieved May 4, 2026.
OECD. (2023). OECD Digital Education Outlook 2023: Towards an effective digital education ecosystem. OECD Publishing. From https://doi.org/10.1787/c74f03de-en Retrieved May 4, 2026.
UNESCO. (2018). ICT competency framework for teachers: Version 3. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. From https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000265721 Retrieved May 4, 2026.
UNESCO. (2023). Global education monitoring report 2023: Technology in education – A tool on whose terms? UNESCO. From https://doi.org/10.54676/UZQV8501 Retrieved May 4, 2026.
UNESCO. (2025). Digital literacy. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). From https://www.unesco.org/en/literacy/need-know Retrieved May 4, 2026.
World Economic Forum. (2023). The future of jobs report 2023. World Economic Forum. From https://www.weforum.org/reports/the-future-of-jobs-report-2023 Retrieved May 4, 2026.
