นวัตกรรมการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากรอบแนวคิดการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาและสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ 2) ศึกษาระดับสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา 3) ศึกษาความต้องการจำเป็นของการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ และ 4) พัฒนานวัตกรรมการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ โรงเรียนมัธยมศึกษาที่สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ผลการวิจัยพบว่า 1) กรอบแนวคิดการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาและสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ประกอบด้วย (1) กรอบแนวคิดการบริหารวิชาการ (2) กรอบแนวคิดสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ (3) กรอบแนวคิดการพัฒนานวัตกรรม 2) ระดับสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาหลังใช้นวัตกรรมอยู่ในระดับสร้างสรรค์ 3) ความต้องการจำเป็นของการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ที่มากที่สุด ได้แก่ ด้านการจัดการเรียนการสอนและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ และ 4) นวัตกรรมการบริหารวิชาการที่พัฒนาขึ้นมีลักษณะเป็นเชิงระบบ โดยมีองค์ประกอบได้แก่ ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต ผลลัพธ์ ผลสะท้อนและปรับปรุงพัฒนา โดยมีผลการประเมินความเหมาะสม และความเป็นไปได้ อยู่ในระดับมากที่สุด ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่า นวัตกรรมดังกล่าวสามารถใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาการบริหารวิชาการของโรงเรียนมัธยมศึกษาเพื่อส่งเสริมสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ของผู้เรียนได้อย่างเป็นระบบและเหมาะสมกับบริบทสถานศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ พรมสุวรรณ. (2565). บทบาทของปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการบริหารจัดการโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). คู่มือฝึกอบรมวิทยากร การปรับกระบวนทัศน์และพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
บุหงา ชัยสุวรรณ. (2565). สถานการณ์ แนวโน้ม และความต้องการความรู้และทักษะปัญญาประดิษฐ์ทางการสื่อสารเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรวัยทำงานในประเทศไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 30(1), 1-24.
พงศศักดิ์ ศรีสวัสดิ์. (2564). ปัญญาประดิษฐ์กับการพัฒนาการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พงษ์ลิขิต เพชรผล และคณะ. (2562). ภาวะผู้นำในการบริหารและการประกันคุณภาพการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารสถานศึกษาเพื่อสร้างนวัตกรรุ่นเยาว์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2566). การบริหารวิชาการที่ตอบสนองการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคพลิกผัน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Russell, S. and Norvig, P. (2021). Artificial Intelligence: A Modern Approach. 4th ed. Pearson.
Tegmark, M. (2017). Life 3.0: Being human in the age of artificial intelligence. Knopf.
World Bank. (2021). Digital technology key to supporting Thailand’s recovery from COVID-19. Retrieved from World Bank.
World Economic Forum. (2020). The future of jobs report 2020. Retrieved from World Economic Forum.
