การพัฒนาบทเรียนออนไลน์ตามแนวการสอนแบบเน้นเนื้อหาเพื่อส่งเสริมความสามารถ ในการสื่อสารภาษาอังกฤษด้านธุรกิจการท่องเที่ยวของผู้เรียนในจังหวัดกาญจนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของบทเรียนออนไลน์ตามแนวการสอนแบบเน้นเนื้อหาเพื่อส่งเสริมความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษด้านธุรกิจการท่องเที่ยว และ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษด้านธุรกิจการท่องเที่ยวของผู้เรียน ก่อนและหลังการทดลอง โดยมีกลุ่มตัวอย่างในการวิจัย คือ คนในชุมชนจังหวัดกาญจนบุรี ประกอบด้วยนักเรียน พนักงาน/เจ้าหน้าที่ และผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว จำนวน 277 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ บทเรียนออนไลน์ตามแนวการสอนแบบเน้นเนื้อหา และแบบทดสอบวัดความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษด้านธุรกิจการท่องเที่ยว และมีสถิติที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าที t-test
ผลการวิจัยพบว่า 1) บทเรียนออนไลน์ตามแนวการสอนแบบเน้นเนื้อหาที่พัฒนาขึ้นมีจำนวน 6 บทเรียน ในแต่ละบทเรียนประกอบด้วยกิจกรรมนำเข้าสู่บทเรียน สำนวนภาษา คำศัพท์ในบริบท บทอ่าน และแบบฝึกหัดประกอบ และบทเรียนมีค่าประสิทธิภาพสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่กำหนด (75/75) มีค่าประสิทธิภาพ เท่ากับ 78.99/81.71 2) ความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษด้านธุรกิจการท่องเที่ยวของผู้เรียนกลุ่มทดลอง หลังการทดลองสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ศรีสุข. (2561). การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหาสำหรับนักศึกษาสาขาการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 10(2), 55–68.
กฤตยา ภู่วิทยาพร. (2563). ผลของการสอนภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหาที่มีต่อความสามารถทางการสื่อสารของนักศึกษาบริหารธุรกิจ. วารสารบริหารธุรกิจไทย, 8(1), 45–60.
กานต์สินี แซ่ลิ้ม. (2565). แนวทางการสอนภาษาอังกฤษผ่านเนื้อหาสาระเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสาร. นครปฐม: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จุฑามาศ ศรีสมบัติ. (2563). การออกแบบบทเรียนออนไลน์เพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฐกานต์ วัฒนศรี. (2561). ผลของการใช้บทสนทนาเชิงสถานการณ์ต่อความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษามหาวิทยาลัย. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 19(2), 89–103.
นิธินาถ ศรีสวัสดิ์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในธุรกิจการโรงแรม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(1), 89–105.
นิรมล ศรีสวัสดิ์. (2564). การบูรณาการภาษาและเนื้อหาในการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ปรางทิพย์ แก้วประเสริฐ. (2564). ผลของการใช้บทเรียนออนไลน์ที่บูรณาการสถานการณ์จำลองเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 18(2), 55–70.
พรทิพย์ ศรีวงศ์. (2561). ความต้องการใช้ภาษาอังกฤษของมัคคุเทศก์ในธุรกิจการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 25(1), 101–118.
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2560). การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วชิรวิทย์ สุขเกษม, และคณะ. (2564). การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวในพื้นที่ภาคกลาง: ปัญหาและแนวทางแก้ไข. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 12(3), 77–92.
สมชาย พิริยะ. (2565). การใช้สื่อดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบการท่องเที่ยวท้องถิ่น. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา, 42(2), 67–84.
สมศรี วัฒนากร. (2562). การพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิด Content-Based Instruction. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุธาสินี แก้วกาญจน์. (2562). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหาสำหรับนักศึกษาวิทยาศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 112–126.
สุพรรณี มณีอินทร์. (2562). การสำรวจความต้องการภาษาอังกฤษของพนักงานโรงแรมในจังหวัดท่องเที่ยว. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต, 14(2), 45–60.
อรุณี ศิริวัฒน์. (2562). การพัฒนาทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวของนักศึกษาสาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 11(1), 101–115.
Cammarata, L. and Tedick, D. J. (2012). Balancing Content and Language in Instruction: The Experience of Immersion Teachers. Modern Language Journal, 96(2), 251–269.
Cimermanová, I. (2020). Meta-analysis of studies on the acquisition of receptive skills and vocabulary in CLIL. Journal of Language and Cultural Education, 8(1), 30–52.
Coyle, D., Hood, P. and Marsh, D. (2010). CLIL: Content and Language Integrated Learning. Cambridge University Press.
Lee, J. H., Lee, H. and Lo, Y. Y. (2023). Effects of EMI–CLIL on secondary-level students’ English learning: A multilevel meta-analysis. Studies in Second Language Learning and Teaching, 13(2), 317–345.
Lyster, R. (2017). Content-Based Language Teaching. New York: Routledge.
Namtapi, I. (2022). Needs Analysis of English for Specific Purposes for Tourism Personnel in Ayutthaya. LEARN Journal: Language Education and Acquisition Research Network, 15(1), 409-439.
Stoller, F. L. (2002). Content-Based Instruction: A Shell for Language Teaching or a Framework for Strategic Language and Content Learning? TESOL Quarterly, 36(2), 261–273.
Tourism Authority of Thailand. (2021). Tourism statistics report. Bangkok: TAT.
