ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี ตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ในการบริหารวิชาการโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรีตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์ และ 2) ศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรีตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์ เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย ผู้บริหารและคณะครูจำนวน 111 คน โดยใช้การคัดเลือกแบบเจาะจง สำหรับผู้บริหารโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี จำนวน 2 คน หัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ จำนวน 9 คน และใช้สุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) สำหรับคณะครูโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี จำนวน 100 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามความเห็นที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) โดยผู้ทรงคุณวุฒิ และ มีค่าความเชื่อมั่นโดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาช เท่ากับ 0.98 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น (PNImodified)
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการบริหารวิชาการตามแนวคิดความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์โดยภาพรวมอยู่ในระดับน้อย ในขณะที่สภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมาก 2) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารงานวิชาการพบว่าด้านการพัฒนาหลักสูตร มีความต้องการจำเป็นสูงสุด (PNImodified = 0.872) รองลงมา คือ ด้านการพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ (PNImodified = 0.674) และการวัดและประเมินผล (PNImodified = 0.658) ตามลำดับ เมื่อพิจารณาตามองค์ประกอบความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์ พบว่า ด้านการเรียนรู้และเข้าใจปัญญาประดิษฐ์ มีความต้องการจำเป็นสูงสุด (PNImodified = 0.979) ตามด้วยจริยธรรมในการใช้ปัญญาประดิษฐ์ (PNImodified = 0.788) การประเมินผลปัญญาประดิษฐ์ (PNImodified = 0.769) และการใช้และประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ (PNImodified = 0.743) ตามลำดับ ข้อค้นพบชี้ให้เห็นว่าโรงเรียนควรมุ่งพัฒนาหลักสูตรเพื่อบูรณาการปัญญาประดิษฐ์อย่างเป็นระบบ เพื่อยกระดับผู้เรียนในเรื่องความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์ ทั้งในมิติความรู้ ทักษะการใช้ การประเมินผล และจริยธรรม โดยโรงเรียนสามารถนำผลการวิจัยไปใช้วางแผนแนวทางการบริหารวิชาการเพื่อส่งเสริมให้ผู้เรียนเกิดความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์ต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545 (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2553 และฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2562). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
จรุณี เก้าเอี้ยน. (2557). เทคนิคการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา กลยุทธ์และ แนวทางการปฏิบัติสําหรับผู้บริหารมืออาชีพ. กรุงเทพมหานคร: ชานเมืองการพิมพ์.
ชุณวัฒน์ ปุงบางกระดี่, ภาณุวัฒน์ ภักดีวงศ์ และรักษิต สุทธิพงษ์. (2025). การบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาเอกชนในยุคปัญญาประดิษฐ์. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 3(1), 300–316.
นำพล ม่วงอวยพร. (2023). บทบาทของครูในยุค AI. แหล่งที่มา https://www.rcim.in.th/ปัญญาประดิษฐ์-ai-กับการศึกษา/ สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2568.
ปะราลี อร่ามดวง. (2563). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดการเสริมสร้างความไว้วางใจ. ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี. (2567). แผนปฏิบัติการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2567 โรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี. กรุงเทพมหานคร: โรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี.
ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก หน้า 1. (13 ตุลาคม 2561).
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภัทรศักดิ์ คำสามารถ, สุริมาศ นาครอด และจันทราภรณ์ สีสวย. (2568). การใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการบริหารการศึกษาสำหรับการปรับปรุงการเรียนรู้เฉพาะบุคคล. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 9(1), 700–713.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). สพฐ. เดินหน้าอบรม “การใช้ AI เพื่อการจัดการเรียนรู้และบริหารหลักสูตร” ยกระดับการศึกษาไทยสู่ศตวรรษที่ 21. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. แหล่งที่มา https://www.obec.go.th/1091218 สืบค้นเมื่อเมื่อ 14 มิถุนายน 2568.
Bank, W. (2023). Emerging Technologies Curation Series: Generative Artificial Intelligence. World Bank. From http://hdl.handle.net/10986/39959 Retrieved January 16, 2025.
Best, J. W. (1981). Research in Education. 4th Ed. New Delhi: Prentice Hall of India Pvt. Ltd.
Duri Long, B. M. (2020). What is AI Literacy? Competencies and Design Considerations. CHI, Article 598. https://doi.org/10.1145/3313831.3376727
Ilana Hamilton. (2023). Artificial Intelligence In Education: Teachers’ Opinions On AI In The Classroom. From https://www.forbes.com/advisor/education/it-and-tech/artificial-intelligence-in-school/ Retrieved January 16, 2025.
Kevin Roose. (2024). Can A.I. Be Blamed for a Teen’s Suicide? [Electronic Article]. The New York Times. From https://www.nytimes.com/2024/10/23/technology/characterai-lawsuit-teen-suicide.html Retrieved January 12, 2025.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Samngamjan, N., Phettom, P., Sa-ngunsat, K. and Philuek, W. (2024). A survey study on AI literacy of Nakhon Sawan Rajabhat University’s digital technology teacher students in Thailand. Shanlax International Journal of Education, 13(1), 33–40.
UNESCO. (2024). AI competency framework for students. From https://doi.org/10.54675/JKJB9835 Retrieved January 16, 2025.
