การพัฒนาการเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐานเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชุมชน สำหรับนักเรียนโรงเรียนเทศบาลวัดเกตการาม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอการพัฒนาการเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐานเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชุมชน สำหรับนักเรียนโรงเรียนเทศบาลวัดเกตการาม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีประชากรและกลุ่มตัวอย่างได้ใช้การเลือกแบบเจาะจง คือ 1) ครูผู้สอนโรงเรียนเทศบาลวัดเกตการาม จำนวน 15 คน 2) นักเรียนโรงเรียนเทศบาลวัดเกตการาม ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 - 6 จำนวน 120 คน รวมทั้งหมด 135 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบทดสอบวัดความรู้ความเข้าใจ 2) แบบประเมินคุณภาพหน่วยการเรียนรู้ และ 3) เครื่องมือวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ค่าเฉลี่ย ค่าเฉลี่ยร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ข้อมูลพื้นฐานของโรงเรียนเทศบาลวัดเกตการามและชุมชนวัดเกตการาม โดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐานเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชุมชน สำหรับนักเรียนโรงเรียนเทศบาลวัดเกตการาม พบว่า (1) องค์ความรู้การเรียนรู้แบบบูรณาการแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น การออกแบบหน่วยการเรียนรู้ การออกแบบหน่วยการเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐาน การจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบหน่วยบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐาน และการวัดและประเมินผลในการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการ (2) โรงเรียนเทศบาลวัดเกตการามมีแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นที่สำคัญ ได้แก่ แหล่งเรียนรู้เกี่ยวกับศาสนสถาน 4 แห่ง แหล่งเรียนรู้เกี่ยวกับประเพณีวัฒนธรรม วัฒนธรรมการแต่งกาย วัฒนธรรมด้านอาหาร พิพิธภัณฑ์วัดเกตการาม 2) รูปแบบการเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐานเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชุมชน สำหรับนักเรียนโรงเรียนเทศบาลวัดเกตการาม อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ประกอบด้วย (1) การศึกษาวิเคราะห์หลักสูตร (2) การวิเคราะห์แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น (3) การกำหนดรูปแบบและวิธีการบูรณาการ เลือกรูปแบบการบูรณาการที่เหมาะสมกับเป้าหมายการเรียนรู้ แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น และความเหมาะสมกับผู้เรียน รูปแบบการบูรณาการมี 4 รูปแบบ ได้แก่ รูปแบบสอดแทรก รูปแบบคู่ขนาน รูปแบบสหวิทยาการ รูปแบบโครงการ (4) การออกแบบหน่วยการเรียนรู้แบบบูรณาการ (5) การออกแบบแผนการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการ (6) การดำเนินการจัดการเรียนรู้
(7) การประเมินผลการเรียนรู้ และ 3) ผลการทดลองใช้การเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐานเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมชุมชน พบว่า (1) ครูผู้เข้ารับการอบรมตามรูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีความรู้ความเข้าใจในการจัดกระบวนการเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่น เป็นฐาน ผ่านเกณฑ์การประเมิน ร้อยละ 80 ครบทุกคน (2) ครูผู้เข้ารับการฝึกอบรมสามารถพัฒนาหน่วยการเรียนรู้แบบบูรณาการโดยใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเป็นฐานระดับดีมาก (3) การประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนตามหน่วยการเรียนรู้แบบบูรณาการที่ครูซึ่งได้รับการฝึกอบรมพัฒนาขึ้น มีนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์การประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนตามหน่วยการเรียนรู้แบบบูรณาการจำนวน 117 คน คิดเป็นร้อยละ 97.50 อยู่ในระดับสูง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
จารุณี มณีกุล. (2551). รายงานการวิจัย เรื่อง การศึกษาเชิงพหุวัฒนธรรมในการศึกษาพิเศษ. เชียงใหม่: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ดวงมณี จงรักษ์ และคณะ. (2553). รายงานการวิจัยเรื่องการใช้การเล่าเรื่องเพื่อส่งเสริมการตระหนักรู้ในวัฒนธรรมและยอมรับความหลากหลายของนักเรียนชั้นประถมศึกษาจังหวัดปัตตานี. ปัตตานี: ภาควิชาจิตวิทยาและแนะแนว คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ทิฆัมพร สมพงษ์ และคณะ. (2556). การบริหารสถานศึกษาในสังคมพหุวัฒนธรรมในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารหาดใหญ่วิชาการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 14(1), 98.
บัญญัติ ยงย่วน และคณะ. (2551). การสำรวจการยอมรับความหลากหลายทางวัฒนธรรมของครูในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 18(1), 124.
รสสุคนธ์ เนาวบุตร. (2557). แนวทางการจัดการศึกษาเรียนร่วมพหุวัฒนธรรม:กรณีศึกษาชุมชนบ้านป่าละอู อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. Veridian E-Journal มหาวิทยาลัยศิลปากร, 5(3), 82-90.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2543). รายงานการวิจัยเรื่องการศึกษาแนวทางการบริหารและการจัดการของสถานศึกษาในรูปแบบการบริหารโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.