การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนดนตรีและทักษะการปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ โดยใช้กิจกรรมค่ายดนตรีสำหรับนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเพื่อการศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนดนตรีและทักษะการปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์โดยใช้กิจกรรมค่ายดนตรีสำหรับนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาโดยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนดนตรีโดยใช้กิจกรรมค่ายดนตรีสำหรับนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาก่อนและหลังการเรียน 2) เพื่อศึกษาทักษะการปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ โดยใช้กิจกรรมค่ายดนตรีสำหรับนักเรียนในระดับชั้นประถมศึกษาหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง โดยมีขั้นตอนการวิจัย 5 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนที่ 1 กำหนดวัตถุประสงค์และหัวของงานวิจัย ขั้นตอนที่ 2 ศึกษาเนื้อหาของงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ขั้นตอนที่ 3 สร้างเครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย ขั้นตอนที่ 4 นำข้อมูลที่จากการสำรวจมาวิเคราะห์ และขั้นตอนที่ 5 สรุปและอภิปรายผล
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนดนตรีในระดับชั้นประถมศึกษา โดยใช้กิจกรรมค่ายดนตรี หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ >.01 2) ทักษะการปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ในระดับชั้นประถมศึกษา โดยใช้กิจกรรมค่ายดนตรี หลังเรียนเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ >.01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิติศักดิ์ เสียงดี และอัญชลี บุญจันทึก. (2567). การพัฒนาทักษะการเล่นดนตรีของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง, 15(1), 123-135.
ประเสริฐศักดิ์ ขำศิริ. (2556). ความหมายดนตรี. แหล่งที่มา http://www.acn.ac.th/articles/mod/forum/discuss.php?d=95 สืบค้นเมื่อ 29 ธันวาคม 2567.
ไพโรจน์ มักสัมพันธุ์. (2553). หลักการบริหาร. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มูฮำมัด หะยีเลาะ, นิปัทมา การะมีแน และซูนัยซะห์ ดอเลาะ. (2567). การจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมทักษะในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนมุสลิม. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 35(1), 45-60.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2538). หลักการวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
สุภัทรา คงเรือง และณฐมนต์ คมขำ. (2563). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 13(2), 80-95.
ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 – 2580. (2561). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก, หน้า 1. (13 ตุลาคม 2561).
Dewey, J. (1938). Experience and Education. New York, NY: Collier Books.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Priest, S. and Gass, M. A. (2018). Effective leadership in adventure programming. Human Kinetics.
Thomson, J. M. (Ed.). (1995). The Cambridge Companion to the Recorder. Cambridge: Cambridge University Press.
