ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านบัณฑิตน้อย ตามแนวคิดกรอบคิดแบบผู้ประกอบการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับกรอบคิดแบบผู้ประกอบการของนักเรียนโรงเรียนบ้านบัณฑิตน้อย 2) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านบัณฑิตน้อย ตามแนวคิดกรอบคิดแบบผู้ประกอบการ เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย โดยมีขั้นตอนการวิจัย ได้แก่ ผู้ให้ข้อมูลจำนวน 300 คน ประกอบด้วย ผู้อำนวยการ จำนวน 1 คน รองผู้อำนวยการ จำนวน 4 คน ครู จำนวน 43 คน และผู้ปกครอง จำนวน 252 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามเพื่อวัดระดับกรอบคิดแบบผู้ประกอบการ และแบบสอบถามสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านบัณฑิตน้อย ตามแนวคิดกรอบคิดแบบผู้ประกอบการ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีลำดับความต้องการจำเป็น
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับกรอบคิดแบบผู้ประกอบการของนักเรียน อยู่ในระดับสูง เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า นักเรียนมีกรอบคิดแบบผู้ประกอบการ ในด้านความต้องการความสำเร็จ มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด อยู่ในระดับสูง โดยด้านความสามารถด้านนวัตกรรม รองลงมาคือ ภาวะผู้นำในตนเองอยู่ในระดับสูง ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์อยู่ในระดับสูง ความกล้าเสี่ยงอยู่ในระดับสูง ความคิดที่ยืดหยุ่นอยู่ในระดับสูง ตามลำดับ 2) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนบ้านบัณฑิตน้อย ตามแนวคิดกรอบคิดแบบผู้ประกอบการ ในภาพรวมเท่ากับ 0.599 เมื่อวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นรายด้าน พบว่า การวัดผลประเมินผล มีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด รองลงมา ได้แก่ การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา และการจัดการเรียนรู้ ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
นิจิรา บำรุงกิจ, ชญาพิมพ์ อุสาโห และพฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2562). การบริหารวิชาการของวิทยาลัยอาชีวศึกษาตามแนวคิดการพัฒนาคุณลักษณะผู้ประกอบการของนักศึกษา. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(1), 144-162.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ.2561-2580 (ฉบับย่อ). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาตร์ชาติ (2566-2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สุทธาภา มาประกอบ, ณัฐเชษฐ์ พูลเจริญ และอัจฉรา ศรีพันธ์. (2567). การจัดการเรียนรู้เชิงประสบการณ์เพื่อพัฒนาสมรรถนะผู้ประกอบการดิจิทัลโดยทุนทางวัฒนธรรมเมืองลับแลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(4), 111–119.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Adams, S. (2015). New Venture Creation: Entrepreneurship for the 21st Century. McGraw-Hill Irwin.
Azizah, Z., Solfema, S., Darmansyah, D., Zen, Z., Handrianto, C., and Rasool, S. (2024). Enhancing entrepreneurship skills through project based learning: A study on package C learners in entrepreneurship education. Community Practitioner.
Broeck, E. (2006). Can trait and cognitive characteristics predict entrepreneurial orientation? Vlerick Leuven Gent Management School Working Paper Series.
Cromie, S. (2000). Assessing entrepreneurial inclinations: Some approaches and empirical evidence. European Journal of Work and Organizational Psychology.
Duening, T. N. (2010). Five minds for the entrepreneurial future. The Journal of Entrepreneurship.
Dweck, C. (2006). Mindset: The new psychology of success Random House. New York, NY.
Forum, w. e. (2020). world economic forum : Schools of the future.
Heidi M. Neck, C. P. N. and Emma L. Murray. (2023). Entrepreneurship: The practice and mindset. SAGE Publications.
Johannisson, B. (2011). Towards a practice theory of entrepreneuring. Small business economics, 36, 135-150.
Lackéus, M., Lundqvist, M. and Middleton, K. W. (2015). Opening up the black box of entrepreneurial education.
McClelland, D. C. (1961). The achieving society. N. J.: Van Nostrand Co.
Nwosu, N. N., Asikhia, O. A. and Okolie, U. C. (2023). School management team’s role in entrepreneurial education delivery in Nigerian secondary schools. Academy of Entrepreneurship Journal. 13(2), 87-98.
OECD (2018). The future of education and skills Education 2030. From https://www.oecd.org/education/2030-project/contact/E2030%20Position%20Paper%20(05.04.2018).pdf Retrieved July 8, 2022.
Robinson, K. and Aronica, L. (2015). Creative schools: Revolutionizing education from the ground up. Penguin UK.
Rodriguez, T. G. S. (2018). Measuring entrepreneurial mindset in youth: Learnings from NFTE’s Entrepreneurial Mindset Index. NFTE Research Brief.
Seeber, G. (2021). Entrepreneurial school projects in EU’s erasmus program: An evaluation with regard to standards of entrepreneurship education. Journal of Entrepreneurship Education, 24(5), 1-22.
Seikkula-Leino, J. (2011). The implementation of entrepreneurship education through curriculum reform in Finnish comprehensive schools. Journal of Curriculum Studies, 43(1), 69-85.
Semeja, T., Masek, A., and bin Mustapha, R. (2018). The development of an entrepreneurial mindset in primary education. European Journal of Education, 3, 427-439.
Stangor, C. and Walinga, J. (2017). Self-enhancement bias. In V. Zeigler-Hill & T. K.
Wigner, A., Kuang, S. and Miceli, K. (2022). Assessing entrepreneurial mindsets – A work-in-progress paper exploring how to create and deploy quantitative and qualitative assessments for student entrepreneurial mindset development. the American Society for Engineering Education (ASEE) Annual Conference & Exposition.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis. New York: Harper and Row.
