การนิเทศแบบเสริมพลัง : การพัฒนาการศึกษาสู่การพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน

Main Article Content

สุพัตรา สิงหเสม
วุฒิชัย เนียมเทศ
เรชา ชูสุวรรณ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้เป็นการนำเสนอแนวคิดหลักการนิเทศแบบเสริมพลังของของผู้บริหารสถานศึกษา เพื่อพัฒนาการศึกษาสู่การพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน การนิเทศการศึกษา เป็นวิธีการหนึ่งในการพัฒนาครูในการจัดการเรียนการสอนให้ประสบความสำเร็จตามเป้าหมาย ซึ่งตามแผนยุทธศาสตร์ชาติ (2561-2580) มีเป้าหมายในการสร้างความมั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน ด้วยการพัฒนาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งเป็นการเจริญเติบโตของเศรษฐกิจ ที่อยู่บนหลักการใช้การรักษาและการฟื้นฟูฐานทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์โดยเฉพาะเยาวชนจึงจำเป็นต้องพัฒนาให้มีคุณภาพ ทักษะอาชีพ ที่ตรงตามเป้าหมาย การนิเทศการศึกษาจึงเกี่ยวโยงกับเป้าหมายดังกล่าว เนื่องจากแป็นกลไกในการขับเคลื่อนการศึกษาผ่านครูผู้สอนในสถานศึกษา การร่วมมือกันระหว่างผู้นิเทศและผู้รับการนิเทศเป็นความร่วมมือและร่วมกันดำเนินงานให้สู่เป้าหมาย การนิเทศแบบเสริมพลังเป็นรูปแบบหนึ่งของการนิเทศแบบร่วมมือ ประกอบด้วย 8 กระบวนการ คือ 1) การสร้างความเข้าใจ 2) การมอบอำนาจ 3) การสร้างเครือข่าย 4) การทำงานร่วมกัน 5) การดำเนินงาน 6) การสนับสนุนทรัพยากร 7) การเสริมพลังสร้างขวัญกำลังใจ และ 8) การนิเทศและประเมินผล นอกจากการนิเทศแบบเสริมพลังแล้วในบบทความนี้ยังกล่าวถึง หลักการนิเทศการศึกษา กระบวนการนิเทศการศึกษา การพัฒนาการศึกษา และการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน เพื่อเป็นพื้นฐานสำหรับการนิเทศอีกด้วย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สิงหเสม ส. ., เนียมเทศ ว., & ชูสุวรรณ เ. . (2025). การนิเทศแบบเสริมพลัง : การพัฒนาการศึกษาสู่การพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 12(2). สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/279352
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กฤษฎา พรหมอินทร์, เสาวนีย์ เสริมสุข และเกรียงศักดิ์ สุวรรณวัจน์. (2560). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังอำนาจเพื่อเสริมสร้างประสิทธิทธิพลระบบการประกันคุณภาพภายในของศูนย์การศึกษาพิเศษ. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 1914-1930.

จตุรงค์ ธนะลีลังกูร. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะการนิเทศภายในแบบมีส่วนร่วมด้วยกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ : พหุกรณีศึกษาโรงเรียนขนาดเล็กในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารราชพฤกษ์, 20(2), 69-84.

ณัฐชา จันทร์ดา. (2561). การพัฒนาแนวทางการนิเทศงานวิชาการภายในโรงเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.

ทิพวรรณ ถาวรโชติ. (2564). รูปแบบการนิเทศด้วยเครือข่ายความร่วมมือเพื่อส่งเสริมประสิทธิผล ของสถานศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ธัญนันท์ ภาคย์รัชพงศ์, ณรงค์ พิมสาร และเสวียน เจนเขว้า. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในด้านการจัดการเรียนรู้แนวสะเต็มศึกษาในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 10(1), 381-397.

นิชา ฉิมทองดี, พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์ และชญาพิมพ์ อุสาโห. (2558). กลยุทธิ์การบริหารโรงเรียนเพื่อสร้างนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 43(4), 29-44.

นุชนาถ สุทธการ. (2565). รูปแบบการนิเทศโรงเรียนบนพื้นที่สูงถิ่นทุรกันดารเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครู. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ภูวไนย สุนา. (2563). การเสริมสร้างพลังอำนาจการทำงานของครู. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(4), 155-164.

วันทนา สมภักดี. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศเพื่อสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพครู โรงเรียนในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ศจีทิพย์ ตาลพันธ์ และเอกราช โฆษิตพิมานเวช. (2565). การนิเทศการศึกษา. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 5(2), 100-113.

สมควร ศิลป์ประกอบ. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศด้วยการโค้ชเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้สำหรับครูในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ค 2545. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). เป้าหมายที่ 12 สร้างหลักประกันให้มีแบบแผนการผลิตและการบริโภคที่ยั่งยืน. แหล่งที่มา https://www.nesdc.go.th/download/article/article_20181026171739.pdf สืบค้นเมื่อ 3 มี.ค. 2568.

อาทิตย์ญา โพธิ์สวย. (2559). การนิเทศแบบเพื่อนช่วยเพื่อนเสริมพลังครูสู่ชั้นเรียน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 14(2). 5-19.

Briggs, H. and Justman, J. (1952). Improving Instruction Through Supervision. New York: Mc Graw-Hill.

Brown Warren, B. and Moberg, Denis J. (1980). Organizational Theory and Management A Macro Approach. New York: John Wiley & Sons.

Cleirbaut, G. (1998). Empowerment: A Key to a Victorious Future. From http://www.tsl.Org/church/new-beginings/cmpowerment.htm.Clutterbuck&Kernaghan. Retrieved Jan 25, 2025.

Harris, B.M. (1985). Supervisory Behavior in Education. New Jersey: Prentice-Hall.

Luthans, F. (1998). Organizational Behavior. Boston: McGraw - Hill.

Mark, Jame R. and King, Stoop. (1985). Handbook of Educational Supervision: A Guide of the Practice. Boston: Allyn and Bacon.

Schermerhom, H.T. Jr., Hunt, J.G. and Osbom, R.N. (1997). Organizational Behavior. New York: John Wiley & Sons.

Stone, Sachs, F.M. and Sachs, R.T. (1995). The High-value Manager Developing The Core Competencies Your Organization Demands. New York: Amacom.