ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษากับระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียน ของโรงเรียนในสำนักงานพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2

Main Article Content

พัตราภรณ์ กงล้ำเลิศ
พระครูวุฒิชัยการโกศล

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2 2) เพื่อศึกษาระบบช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษากับระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียน ของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2 4) ศึกษาตัวแปรพยากรณ์คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2 เป็นการวิจัยแบบเป็นการศึกษาวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 327 คน ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ


ผลการวิจัยพบว่า 1) คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครศรีธรรมราช เขต 2 ภาพรวมอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ความเป็นผู้นำ รองลงมา คือ คุณธรรม จริยธรรม และมนุษยสัมพันธ์ ส่วนด้านที่ค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ ความคิดสร้างสรรค์ 2) ระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียนในสังกัดเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครศรีธรรมราช เขต 2 ภาพรวมอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ การรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล รองลงมา คือ การส่งเสริมนักเรียน ส่วนด้านที่ค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ การป้องกันช่วยเหลือและแก้ไข 3) ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษากับระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2 พบว่า มีความสัมพันธ์กันในเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 และเมื่อพิจารณาเป็นรายคู่ พบว่า คู่ที่มีความสัมพันธ์กันสูงที่สุด คือ คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษา (X) ระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียน (Y) มีความสัมพันธ์ในทางบวกอยู่ในระดับสูงมาก รองลงมา คือ คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษา (X) ระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียน (Y) มีความสัมพันธ์ในทางบวกอยู่ในระดับค่อนสูงมาก ส่วนด้านที่มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ต่ำที่สุด คือ คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษา บุคลิกภาพ (X1) กับระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียน ด้านการรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล (Y1) มีความสัมพันธ์ในทางบวกอยู่ในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 4) ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราชเขต 2 พบว่า ตัวแปรที่ดีที่สุดในการพยากรณ์ที่ส่งผลต่อระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียน คือ ด้านความคิดสร้างสรรค์(X7)  ด้านมนุษยสัมพันธ์(X4)  ด้านวิสัยทัศน์ (X6) ด้านความเป็นผู้นํา(X5) ด้านบุคลิกภาพ(X1)  ด้านคุณธรรม จริยธรรม(X2) สามารถร่วมกันทำนายระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียน (Y) ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ซึ่งตัวแปรทั้ง 6 สามารถอธิบายระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนของโรงเรียน ได้ร้อยละ 66.20

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กงล้ำเลิศ พ. ., & พระครูวุฒิชัยการโกศล. (2025). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษากับระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียน ของโรงเรียนในสำนักงานพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 12(2), 92–105. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/278492
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). คู่มือการจัดการระบบช่วยเหลือดูแลนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพัฒนาการศึกษา.

กฤษณะ มีสุข. (2566). การศึกษาการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนในสังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงเทพตะวันออก. วารสารการบริหารการศึกษา มมร. วิทยาเขต ร้อยเอ็ด, 2(2), 27-42.

กิตติศักดิ์ ประเสริฐวงศ์. (2564). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษากับการดูแลนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จิรศักดิ์ จิตตกุล. (2562). การบริหารจัดการระบบช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิจัยการศึกษา.

ธนภัทร สุริยกุล. (2562). การสร้างความเท่าเทียมในการศึกษาเพื่อการพัฒนาสังคม. นครปฐม: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.

ปรียาภัทร ศรีไกร. (2565). การบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุค NEW NORMAL ของผู้บริหารสถานศึกษา ศูนย์เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐานที่ 3 เมืองศรีภูมิ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2. วารสารการบริหารการศึกษา มมร.วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 2(3), 1-12.

พัชริภา ศรลัมภ์. (2565). การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานกลุ่มโรงเรียนเมืองบางปู จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(9), 199-209.

ยุวเรศ ประดู่. (2564). คุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษาตามการรับรู้ของผู้บริหารและครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สุราษฎร์ธานี เขต 3. วารสารการวัดประเมินผล สถิติ และการวิจัยทางสังคมศาสตร์, 2(1), 47-57.

วิชญ์กานต์ สุริยะ. (2563). การวางแผนและแก้ไขปัญหานักเรียนในโรงเรียน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. (2567) . แผนพัฒนาคุณภาพการนิเทศการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567.นครศรีธรรมราช: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช.

สิริขวัญ อาจวิชัย. (2565). คุณลักษณะผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะประจำสายงานของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.

สุชาติ ศรีสงคราม. (2563). ระบบช่วยเหลือนักเรียนในบริบทของการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

สุภัสสร สุริยะ. (2563). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษากับการบริหารจัดการระบบช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิชาการ.

อาริษา วัฒนครใหญ่. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะของผู้บริหารสถานศึกษากับการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 ในจังหวัดชุมพร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.

Cronbach, L. J. (1990) Essentials of Psychological Testing. 5 th ed. New York: Harper Conllins Publishes.

Janice Serenio Alquizar. (2013). Characteristic of School Administrators as Predictors of Instructional Management Leadership. Thesis. University of Mindanao Davao City.

Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.