แนวทางการสืบสานอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร : การวิเคราะห์สวอต (SWOT Analysis)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางสืบสานอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีวิเคราะห์สวอต (SWOT Analysis) โดยศึกษาข้อมูลจาก เอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตกิจกรรมทางวัฒนธรรม จากกรณีศึกษาด้านวัฒนธรรม 3 ด้าน คือ หัตถกรรมไทย ดนตรีไทยและการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในพื้นที่ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร ผลการศึกษาพบว่า จุดแข็ง (S) คือ ฝั่งธนบุรีเป็นแหล่งวัฒนธรรมดั้งเดิมมีองค์ความรู้จากผู้ทรงภูมิปัญญาด้านวัฒนธรรมฝั่งธนบุรีมีทำเลที่ตั้งที่ดีในเชิงการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และการมีเครือข่าย ความร่วมมือ ของกลุ่มต่างๆ ในชุมชน จุดอ่อน (W) คือ ศิลปวัฒนธรรมแขนงต่างๆ ต้องใช้ทักษะฝีมือขั้นสูง ซึ่งหาผู้ที่มี คุณลักษณะดังกล่าวยาก และผลตอบแทนที่น้อยเกินไป ผู้ที่ทำงานศิลปวัฒนธรรม ส่วนใหญ่อายุมาก การถ่ายทอดความรู้ได้ไม่เต็มที่ และการอบรมความรู้เพิ่มเติมได้ความรู้น้อย ส่วนโอกาส (O) คือ การสนับสนุน จากภาครัฐ หน่วยงานราชการและองค์กรในพื้นที่ การจัดให้มีการแสดงสินค้าด้านวัฒนธรรม หัตถกรรม ในงานแสดงสินค้าต่างๆ การวิจัยและพัฒนาโดยนักวิจัยของสถาบันการศึกษาและหน่วยงานต่างๆ และชาวต่างชาติมีความชื่นชอบในด้านศิลปะวัฒนธรรมของประเทศไทย อุปสรรค (T) คือ ขาดความต่อเนื่อง ในการพัฒนา การขยายตลาดสินค้าวัฒนธรรมของชุมชนยังมีน้อย การขยายตัวของเมืองส่งผลต่อวิถีวัฒนธรรมชุมชน แนวทางการสืบสานอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยฝั่งธนบุรี จากผลการศึกษาพบว่า แนวทางเชิงรุก : การจัดตั้งศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมในพื้นที่เป็นแหล่งศึกษาเรียนรู้ด้านวัฒนธรรมฝั่งธนบุรี แนวทางเชิงป้องกัน : การจัดอบรมเชิงปฏิบัติการด้านศิลปะวัฒนธรรมโดยหน่วยงานภาครัฐ การจัดหลักสูตร โครงการหรือ กิจกรรมด้านวัฒนธรรมของสถานศึกษาในพื้นที่ แนวทางเชิงแก้ไข : การใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามา ส่งเสริมประชาสัมพันธ์งานด้านวัฒนธรรมของชุมชนฝั่งธนบุรี และแนวทางเชิงรับ : การส่งเสริมสนับสนุนผู้ทรงภูมิปัญญาด้านวัฒนธรรม โดยการให้ขวัญกำลังใจ รางวัล หรือค่าตอบแทนจากภาครัฐ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2559). พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559 และ อนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ค.ศ. 2003. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม.
ฐิติรดา เปรมปรี. (2563). การศึกษาแนวทางพัฒนาแหล่งเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรมจากภูมิปัญญาท้องถิ่นในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลนาฝายอำเภอเมืองจังหวัดชัยภูมิ. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต. 8(1). 42-55.
นงเยาว์ อุทุมพร. (2564). การบริหารจัดการภูมิปัญญาท้องถิ่นในชุมชนบางไส้ไก่ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานครเพื่อนำมาใช้ในการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษา. รายงานวิจัย. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
ปรีชา ธนะวิบูลย์ และนงเยาว์ อุทุมพร. (2563). รายงานการวิจัยการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ที่เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นในชุมชนริมแม่น้ำเจ้าพระยา สายเก่าเพื่อใช้ในการศึกษาอย่างยั่งยืน. รายงานวิจัย. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2551). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์นครปฐม.
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. (2550). คลังปัญญาไทย. แหล่งที่มา https://th.wikipedia.org/wiki/คลังปัญญาไทย. สืบค้นเมื่อ 10 พ.ย. 2562.
วิชิต หล่อจีระชุณห์กุล, วลัยลักษณ์ อัตธีรวงศ์ และกนกกรรณ์ ลี้โรจนาประภา. (2561). การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมและเมททริกซ์ทาวซ์เพื่อพัฒนายุทธวิธีการเพิ่มศักยภาพ โซ่อุปทานผ้าไหมไทย-ลาว. WMS Journal of Management Walailak University. 7(3). 15-26.
สมจินตนา จิรายุกุล, วินัยธร วิชัยดิษฐ์ และสุธิดารัตน์ มัทธวรัตน์. (2563). การจัดการความรู้เพื่อสืบสานอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร. รายงานวิจัย. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. (2550). การศึกษาองค์ความรู้และแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยังยืนย่านกุฎีจีนและพื้นที่เกี่ยวข้องเขตธนบุรี. กรุงเทพมหานคร: สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
อดิสรณ์ เรืองจุ้ย.(2550). การศึกษาการใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของครูในการเรียนการสอนกลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทยระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในเขตภาคกลาง. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอกชัย ทวีปวรชัย. (2564). แนวทางอนุรักษ์พิธีกรรมทางความเชื่อของชาติพันธุ์เมี่ยนในประเทศไทย : การวิเคราะห์สวอต. วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. 8(2). 89-104.
