นวัตกรรมกระบวนการแนะแนวเชิงพุทธจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างเจตคติทางการศึกษาของนิสิตระดับอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาประเด็นปัญหาและกระบวนการแนะแนวของนิสิตระดับอุดมศึกษา 2) เพื่อสร้างนวัตกรรมกระบวนการแนะแนวเชิงพุทธจิตวิทยา 3) เพื่อนำเสนอนวัตกรรมและผลการใช้นวัตกรรมกระบวนการแนะแนวเชิงพุทธจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างเจตคติทางการศึกษาของนิสิตระดับอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง โดยมีขั้นตอนการวิจัย 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาปัญหาและกระบวนการแนะแนวของนิสิตระดับอุดมศึกษา ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก 11 รูป/คน ระยะที่ 2 การสร้างนวัตกรรมด้วยการสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ 9 รูป/คน และระยะที่ 3 นำเสนอนวัตกรรมและผลการใช้นวัตกรรม มีกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ทดลอง 25 รูป/คน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ประเด็นปัญหาทางด้านการศึกษาของนิสิต พบว่า นิสิตไม่มีความรู้ในสาขาที่ศึกษา นิสิตเลือกศึกษาตามเพื่อน จำนวนนิสิตที่ลดลง นิสิตไม่มีค่าครองชีพระหว่างที่กำลังศึกษา อาจารย์ผู้สอนไม่เข้าสอนสม่ำเสมอ การจัดการเรียนการสอนไม่น่าสนใจ อาจารย์แนะแนวไม่เพียงพอ ส่วนกระบวนการแนะแนวของนิสิตระดับอุดมศึกษา เป็นการแนะแนวช่วยให้นิสิตมีภูมิคุ้มกันในการดำเนินชีวิตด้านการศึกษา ด้านอาชีพ และด้านส่วนตัวและสังคม 2) นวัตกรรมกระบวนการแนะแนวเชิงพุทธจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างเจตคติทางการศึกษา 3 ด้าน คือ (1) ความรู้ความเข้าใจ ได้แก่ ความสำคัญของการศึกษา และเป้าหมายของการศึกษา (2) อารมณ์และความรู้สึก ได้แก่ คุณค่าของการศึกษา ความชอบความสนใจในการศึกษา และประโยชน์ของการศึกษา (3) พฤติกรรม ได้แก่ ความรู้ความสามารถ ความถนัด ใฝ่เรียนรู้ นิสัยที่ดีในการศึกษา และ 3) ผลการทดลองใช้นวัตกรรมกระบวนการแนะแนวเชิงพุทธจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างเจตคติทางการศึกษาของนิสิตระดับอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พบว่า เจตคติทางการศึกษาของนิสิตระดับอุดมศึกษา ก่อนใช้นวัตกรรม ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก และหลังใช้นวัตกรรม ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
กฤษณา ประชากุล, อินถา ศิริวรรณ และอำนาจ บัวศิริ. (2562). การพัฒนาการแนะแนวตามหลักพุทธบริหารการศึกษาในระดับมัธยมศึกษา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 6(6). 3092-3110.
ชุติมา ศิริรักษ์. (2559). ชุดกิจกรรมแนะแนวเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4. ยะลา: โรงเรียนคณะราษฎรบำรุง.
ณัฐกิจ ขันแกล้ว. (2563). วิเคราะห์สื่อโฆษณาที่มีอิทธิพลต่อการเจริญเติบโตและพัฒนาการของวัย. แหล่งที่มา https://sites.google.com/site/natthakij56/wikheraah-sux-khosna-thi-mi-xiththiphl-tx-kar-ceriy-teibto-laea-phathnakar-khxng-way สืบค้นเมื่อ 20 ธ.ค. 2563.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2530). พฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนาจริยธรรมนิสิตนักศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์. 3(3). 77-89.
ธงชัย ทองมา และธีระวัฒน์ จันทึก. (2558). การบริหารจัดการความเสี่ยงกับการบริหารการเปลี่ยนแปลง: องค์การในยุคโลกาภิวัฒน์. Veridian E-Journal, Slipakorn University. 8(3). 596-621.
ธนพล บรรดาศักดิ. (2560). ความสุขในการเรียนรู้ของนักศึกษาพยาบาล. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 5(1). 357.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2553). วิธีบูรณาการพระพุทธศาสนากับศาสตร์สมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตโต). (2549). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย.
วิมลยา เนื้อทอง และคณะ. (2561). การศึกษาระดับความสุขในการเรียนของนักศึกษาชั้นปีที่ ๑ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย. 10(3). 424-435.
สมนึก เอื้อจิระพงษ์พันธ์. (2553). รูปแบบการพัฒนาความสามารถในการจัดการความรู้ของผู้ประกอบการที่มีนวัตกรรมในประเทศไทย. ดุษฎีนิพนธ์วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สายหยุด มีฤกษ์. (2562). การแนะแนวการศึกษาและอาชีพ. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อภิวัฒน์ บัวลอย. (2556). ประเด็นปัญหา ปัจจัย แนวโน้ม ทิศทาง ทางการแนะแนวและการปรึกษาเชิงจิตวิทยาที่ ควรแก้ไขพัฒนา และแนวทางการแก้ไขพัฒนาทางการแนะแนวและการปรึกษาเชิงจิตวิทยา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อัจศรา ประเสริฐสิน และคณะ. (2560). การศึกษาแนวทางการจัดการนวัตกรรมทางการศึกษาไปใช้ในการพัฒนาการเรียนการสอนและการทำวิจัยของครู. วารสารบรรณศาสตร์ มศว. 10(2). 80.
Dillon, R. W., & Kuman, J. V. (1998). Research in Education. 8th ed. Boston, MA: Ally and Bacon.