สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของโรงเรียนใน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต ๑
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ ๑) เพื่อศึกษาสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของโรงเรียนใน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต ๑ ๒) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา ในการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของโรงเรียนใน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต ๑ ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ๑) ผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารการศึกษาและการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน จำนวน ๕ คน ๒) ผู้อำนวยการโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต ๑ ทั้งหมด จำนวน ๖๗ โรงเรียน ปีการศึกษา ๒๕๖๐ รวมทั้งสิ้น ๖๗ คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ ใช้เครื่องมือแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างและแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีจัดเรียงลำดับความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง PNI modified
ผลการวิจัยสรุปได้ว่า ๑) สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนา ที่ยั่งยืนของโรงเรียนใน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต ๑ ประกอบไปด้วยสมรรถนะ
๔ ด้าน ดังนี้ ความยั่งยืนทางด้านสิ่งแวดล้อม ความยั่งยืนทางด้านสังคม ความยั่งยืนทางด้านเศรษฐกิจ ยุทธศาสตร์การจัดการเรียนรู้ ๒) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา ในการจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของโรงเรียนใน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต ๑ อยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีความต้องการที่จะพัฒนาด้านการพัฒนาครูให้มียุทธศาสตร์การจัดการเรียนรู้อยู่ในอันดับสูงสุด
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
เอกสารอ้างอิง
โรงเรียนสังกัดกรมสามัญศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กรมสามัญศึกษา. (เอกสารอัดสำเนา)
กาญจนา เงารังสี. (๒๕๖๐). บทความรับเชิญ การศึกษากับการพัฒนาที่ยั่งยืน. (เอกสารอัดสำเนา)
ชัยยนต์ เพาพาน. (๒๕๕๙). การประชุมวิชาการระดับชาติครุศาสตร์ครั้งที่ ๑ การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาท้องถิ่นสู่
ประชาคมอาเซียน: ทิศทางใหม่ในศตวรรษที่ ๒๑. ค้นเมื่อวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๖๑. จากhttp://www.
conference.edu.ksu.ac.th/file/20160809_2488101126.pdf,
ธนากร สังเขป. (๒๕๕๕). การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: บริษัท วี.พริ้นท์ (1991) จำกัด.
ประเวศ วะสี. (๒๕๔๖). วิถีใหม่แห่งการพัฒนาวิธีวิทยาศึกษาสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ปวัน มีนรักษ์เรืองเดช. (๒๕๔๙). การประยุกต์แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงไปปฏิบัติ ของประชาชนที่เข้าร่วม
โครงการชีวิตพอเพียงตามแนวพระราชดําริ. กรุงเทพมหานคร: คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบัน
บัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พร้อมพิไล บัวสุวรรณ. (๒๕๖๐). เอกสารคำสอน รายวิชา 01152515 ความสัมพันธ์ระหว่างสถานศึกษากับ
ชุมชน : ความเป็นหุ้นส่วนทางการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร:
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (๒๕๔๒). การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มูลนิธิโกมลคีมทอง.
พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (๒๕๕๓). การจัดการศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน: พื้นฐานการศึกษาด้านเศรษฐกิจ
สังคมและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มานิต กิตจติจูงจิต. (๒๕๕๕). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง วิถีชีวิตแห่งความสมดุล. กรุงเทพมหานคร: บริษัท
สำนักพิมพ์กิจอักษร จำกัด.
ราชกิจจานุเบกษา. (๒๕๖๑). เล่มที่ +๒๕. ตอนที่ ๘๒ก, หน้า ๑.
รงค์ ประพันธ์พงศ์. (๒๕๕๐). เศรษฐกิจพอเพียงและทฤษฎีใหม่. กรุงเทพมหานคร: สถาพรบุ๊คส์.
วรรณา หมาดเท่ง. (๒๕๕๑). บทบาทของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนของ
โรงเรียนเอกชนในกรุงเทพฯ. การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สมคิด จาตุศรีพิทักษ์. (๒๕๔๖, พฤษภาคม – มิถุนายน). “แนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจไปสู่ความยั่งยืน.”
วารสารเศรษฐกิจและสังคม, ปีที่40 (ฉบับที่2), 4-8.
สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (๒๕๔๘). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ด้วย Competency based learning.
พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.
สุดใจ ทูลพาณิชย์กิจ. (๒๕๔๔). หลักการพัฒนาเศรษฐกิจ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (๒๕๕๖). ตามรอยพระยุคลบาทแห่งแผ่นดิน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ว่องวาณิช. (๒๕๕๐). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมข้าราชการพลเรือน. (๒๕๔๘). การปรับใช้สมรรถนะในการบริหารทรัพยากรมนุษย์. เอกสาร
ประกอบการสัมมนา เรื่อง สมรรถนะของข้าราชการ. ห้องประชุมสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (๒๕๓๗). เครื่องชี้ภาวะสังคม. กรุงเทพมหานคร:
โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ. (๒๕๕๕). เศรษฐกิจพอเพียง
ปรัชญาชี้ถึงแนวทางการดำรงชีวิต. กรุงเทพมหานคร: สํานักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงาน
โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดําริ.
Avis, G. (2016). Preparing School Leaders: 21st Century Skill. Retrieved 24 April 2017. From
http://www. principals.s.ca/documewntts/International Symposium White Paper-OPC.
DoDEA 21. (2014). Instructional Leadership : Self-Assessment and Reflection Continuum.
Retrieved 18 January 2018. From https://content.dodea.edu/teach_learn/professional_
development/21/docs/principals/self_assessment/self_assessment_instructional_leadership.
UNESCO. (1997). Educating for Sustainable Future: A Transdisciplinary Vision for Concerted
Action. Paris: UNESCO.
UNESCO. (2006). Un Decade of Educatioo for Sustaonable Development 2005-2014 Asia-
Pacific Region. Retrieved 3 October 2007. From http://www.unesco.org/education/ desd/ZED.
UNESCO. (2007). Education for Sustainable Development: Linking Learning and Happiness.
Bangkok: UNESCO.
United Nation Economic and Social Council. (2011). Learning for the Future : Competences in
Education for Sustainable Development. Retrieved 28 April 2017. From https://www.
unece.org/ fileadmin/DAM/env/esd/ESD_Publications/Competences_Publication.pdf.
