A STUDY OF ACADEMIC ADMINISTRATION IN ACTIVE LEARNING INSTRUCTION IN THE CHATURAMIT LAT YAO SCHOOL GROUP, LAT YAO DISTRICT, NAKHON SAWAN PROVINCE, BASED ON THE FOUR BASES OF SUCCESS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to (1) study the state of academic administration in Active Learning instruction based on the Iddhipada 4 (Four Bases of Success); and (2) compare the opinions of school administrators and educational personnel regarding academic administration in Active Learning instruction based on the Iddhipada 4, classified by personal factors. This quantitative research utilized questionnaires administered to a sample of 97 participants. The data were analyzed using descriptive statistics, namely frequency, percentage, mean, and standard deviation. Differences were compared using a t-test and one-way ANOVA. When statistically significant differences were found, pairwise comparisons were performed using the Least Significant Difference (LSD) method.
The research findings revealed that (1) the overall state of academic administration in Active Learning instruction of the Chaturasmit Lat Yao School Group in Lat Yao District, Nakhon Sawan Province, based on the Iddhipada 4, was at the highest level. When considering each of the five aspects individually, all were at the highest level: educational supervision, measurement, evaluation, and credit transfer, development of Active Learning processes, research for improving educational quality in schools, and Active Learning instruction in schools, respectively. (2) The comparison results classified by personal factors showed that respondents with different genders, positions, and educational levels did not have statistically significant differences in their overall opinions at the 0.05 level. However, respondents with different ages and work experience showed statistically significant differences in their overall opinions at the 0.05 level. Specifically, respondents aged under 35 and 36–45 years had higher mean opinion scores than those aged 45 years and over, and those with 11–15 years and 16–20 years of work experience had higher mean opinion scores than those with less than 5 years, 6–10 years, 21–25 years, and 26 years or more of work experience. Regarding environmental factors, namely training to build teachers' understanding of Active Learning instruction, the use of technology in Active Learning instruction, and knowledge sharing within the classroom— no statistically significant differences in overall opinions were found in any of the aspects at the 0.05 significance level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ชญาดา ฝ่ายไทย. (2568). การบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ของนักเรียนในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 16(2), 274 – 294.
ชยพล ดีอุ่นและธีระภัทร ประสมสุข. (2564). การบริหารจัดการเรียนรู้ตามแนวทาง Active Learning ของสถานศึกษาศูนย์ เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษาลุ่มน้ำลาง อำเภอปางมะผ้า สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาแม่ฮ่องสอน เขต 1. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนอร์ทเชียงใหม่.
เชษฐชาย วรรณประพันธ์. (2564). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) เพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ฐาปนันท์ กันยา และพรทิพย์ สุริยาชัยวัฒนะ. (2558). การบริหารงานวิชาการกับประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุพรรณบุรี เขต 3. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์.
ณัจฉรียา ภาธรธนฤต. (2568). การบริหารงานวิชาการด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.
ณัฐดาพร วิริยะอ่องศรี และวิรัลพัชร วงศ์วัฒน์เกษม. (2566). ทักษะการบริหารงานของผู้บริหารสถานศึกษาขนาดเล็ก เขตพัฒนาการศึกษาลำปลายมาศ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 1. วารสารศึกษาศาสตร์ วิทยาลัยนครราชสีมา, 2(1), 81 – 93.
ทิพวรรณ กันยาประสิทธิ์. (2565). การบริหารงานวิชาการเชิงบูรณาการหลักอิทธิบาทของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 1. วารสารวิจัยศรีล้านช้าง, 2(7), 27-35.
ทิศนา แขมมณี. (2566). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 26. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภาพร สุขเกษม. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างอายุและประสบการณ์ของครูกับการจัดการเรียนการสอนแบบ Active Learning ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา, 14(2), 45–62.
ประภัสสร วงษ์สุวรรณ. (2561). การบริหารจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning ตามหลักอิทธิบาท 4 ของโรงเรียนในสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครสวรรค์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พงศกรณ์ พูลชัยวัฒนะ และอัจฉราวรรณ จันทร์เพ็ญศรี. (2566). การบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สหวิทยาเขตชลบุรี 3 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 3(1), 30-43.
พัชราภา ตันติชูเวชศาสตร์. (2566). ผู้ดูแลระบบระบบควบคุมการศึกษาภายในที่ส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของสถานศึกษาในอำเภอบางเลนจังหวัดนครปฐม. วารสารสมาคมพัฒนาการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 7(2), 1-18.
พัฒนพงษ์ แสงพันธ์. (2566). ทักษะของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
วรรณภา นันทะแสง และคณะ. (2568). การพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองบัวลำภู เขต 2. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(2), 590-602.
สถาพร พฤฑฒิกุล. (2557). เอกสารประกอบการฝึกอบรมเรื่อง คุณภาพผู้เรียนเกิดจากกระบวนการเรียนรู้. สระแก้ว: คณะเทคโนโลยีการเกษตร มหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตสระแก้ว.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 43. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 2. (2567). รายงานผลการดำเนินงานประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2566. แหล่งที่มา https://www.nsw2.go.th/wp/wp-content/uploads/2024/06/รายงานผลการดำเนินงานปี-66.pdf สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2567.
สุดารัตน์ อายุเจริญ และคณะ. (2568). การบริหารการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 2. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(2), 422*436.
สุนทรี วรรณไพเราะ. (2568). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1. วารสารวิจัย มข, 13(1), 107-109.
อดิศักดิ์ แห่งธรรม, พงษ์ศักดิ์ ทองพันชั่ง และสมาน อัศวภูมิ. (2568). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมการจัดการเรียนการสอนของครูในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาบุรีรัมย์. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 7(2), 171-187.
อังค์วรา สุวรรณเสน, บรรจง เจริญสุข และวรรณะ บรรจง (2559). บทบาทของผู้บริหารในการบริหารงานวิชาการโรงเรียนเอกชน ในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์, 8(2), 139-153.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
