PRIORITY NEEDS FOR DEVELOPING ACADEMIC MANAGEMENT OF BANGKOK CHRISTIAN COLLEGE BASED ON THE CONCEPT OF ENVIRONMENTAL LITERACY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to study the needs assessment in academic management of Bangkok Christian College based on the concept of environmental literacy. This study employed a descriptive research design. The population included 1 school principal, 4 of deputy principals, 4 of heads of divisions, 10 of heads of departments, and 101 teachers, totaly 120, selected through purposive sampling. The research instrument was a questionnaire, which had been validated for content validity (CVI = 1.00) and demonstrated high reliability (Cronbach’s Alpha = 0.979). The data were analyzed using frequency, percentage, arithmetic mean, standard deviation, the Modified Priority Needs Index and content analysis.
The research shows that the priority need index of academic management of Bangkok Christian College based on the concept of environmental literacy overall was 0.450. When analyzed each dimension, instruction dimension was the highest priority need index, followed by curriculum development and measurement and evaluation respectively. When considering in terms of environmental literacy, cognitive skill and system thinking skill were the highest priority need index in three dimensions of academic management.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กรมควบคุมมลพิษ. (2567). รายงานสถานการณ์มลพิษของประเทศไทย ปี 2566. แหล่งที่มา https://www.pcd.go.th/publication/32171/ สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2568.
กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม. (2557). คู่มือโรงเรียนสิ่งแวดล้อมศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (บันได 7 ขั้น เครื่องมือการจัดกระบวนการเรียนรู้). กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม.
กรุงเทพมหานคร. (2566). ขยะและรีไซเคิล (Greener Bangkok). แหล่งที่มา https://greener.bangkok.go.th/waste-recycle/ สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2568.
ปนิดา แสนเวียงจันทร์ และนิวัฒน์ บุญสม. (2566). การพัฒนาความสามารถในการสร้างนวัตกรรมทางวิทยาศาสตร์และการรู้สิ่งแวดล้อมด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 6. Journal of Dhamma for Life, 29(2), 43-58.
พิมพ์ชนก คํ้าชู. (2558). การจัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรตามแนวทางคาร์ลออร์ฟเพื่อพัฒนาทักษะในรายวิชาดนตรี-นาฏศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี.
เมษา นวลศรี และกุลชาติ พันธุวรกุล. (2564). การวิเคราะห์ผลลัพธ์ที่พึงประสงค์ของการศึกษาตามมาตรฐานการศึกษาของชาติ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. Journal of Modern Learning Development, 6(6), 266-282.
โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย. (2566). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2566. กรุงเทพมหานคร: โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย.
โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2567. กรุงเทพมหานคร: โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย.
วารีรัตน์ แก้วอุไร. (2564). การพัฒนาหลักสูตร: จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วินัย วีรวัฒนานนท์. (2562). หลักการสอนสิ่งแวดล้อม. พิษณุโลก: การพิมพ์ดอตคอม.
ศศิธร บัวทอง. (2560). การวัดและประเมินทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 10(2), 1856-1867.
ศุภษา อังกาบูรณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี ตามแนวคิดผู้มีวิถีชีวิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม. สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมาพร มณีอ่อน. (2559). การประเมินเพื่อการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 14(1), 15–25.
สุวิมล ว่องวานิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Best, J. W. (1981). Reseach in Education. 4th ed. Prentice Hall.
Gemini. (2026). การพัฒนาการบริหารวิชาการเพื่อส่งเสริมให้ผู้เรียนมีความฉลาดรู้ด้านสิ่งแวดล้อม. ภาพที่สร้างโดย AI. https://gemini.google.com/u/1/app/ac600bf5795595b6?pageId=none
Hollweg, K. S., Taylor, J. R., Bybee, R. W., Marcinkowski, T. J., McBeth, W. C. and Zoido, P. (2011). Developing a framework for assessing environmental literacy. Washington, DC: North American Association for Environmental Education, 122.
Organisation for Economic Co-operation_and_Development (OECD). (2022). Education for Sustainable Development: Global progress report. OECD Publishing.
Rowe, D. (2002). Environmental literacy and sustainability as core requirements: Success stories and models. In W. Leal Filho. Teaching sustainability at universities. Peter Lang.
Smith, G. A. (2002). Place-based education: Learning to be where we are. Phi Delta Kappan, 83(8), 584–594.
UNESCO. (2017). Education for Sustainable Development Goals: Learning objectives. UNESCO.
UNESCO. (2020). Education for sustainable development: A roadmap. UNESCO.
