EFFECTS OF CREATIVE DRAMA ACTIVITIES MANAGEMENT INTEGRATED WITH SCENARIO - BASED APPROACH ON ASSERTIVE BEHAVIOR OF YOUNG CHILDREN
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to: 1) compare assertive behavior of young Children before and after participating in creative drama activities management integrated with the scenario-based approach, and 2) examine the levels of assertive behavior development of young children who participated in the activities. The participants were ten young children (five to six years old), both boys and girls, studying in Kindergarten 3 at Samakkeeratbamrung School during the first semester of the 2025 academic year. This study employed a one-group pretest–posttest experimental design conducted over eight weeks. The research instruments included 1) The creative drama activity plans integrated with the scenario-based approach, which had a suitability mean score of 4.90– 5.00, and 2) The preschool children’s assertive behavior observation form had an item-objective congruence index ranging from 0.67 to 1.00 and a reliability coefficient of 0.89. The statistics used to analyze the data were mean, standard deviation, and relative developmental scores.
The results revealed that: 1) young children’s assertive behavior improved after participating in the creative drama activities management integrated with the scenario-based approach. The posttest mean score (mean 14.40, standard deviation 2.32) was higher than the pretest mean score (mean 8.00, standard deviation 3.71), with a mean difference of 6.40, and 2) Regarding levels of assertive behavior development, all ten preschool children showed improvement. Six children (60 percent) were at a high level, three children (30 percent) at a very high level, and one child (10 percent) at a moderate level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
คณะกรรมการพัฒนาการศึกษาอบรมเลี้ยงดูเด็ก. (2555). แนวทางการส่งเสริมพฤติกรรมกล้าแสดงออกในเด็กปฐมวัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
ปาริชาติ จึงวิวัฒนาภรณ์. (2547). ละครสร้างสรรค์สำหรับเด็ก. กรุงเทพมหานคร: พัฒนาคุณภาพวิชาการ.
พรรัตน์ ดำรุง. (2550). การละครสำหรับเยาวชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนสามัคคีราษฎร์บำรุง. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษาระดับปฐมวัยปีการศึกษา 2567. จังหวัดปทุมธานี: โรงเรียนสามัคคีราษฎร์บำรุง.
สถาบันราชานุกูล. (2565). “เดินหน้า สร้างเด็กไทย ไอคิวดี” การสำรวจสถานการณ์ระดับสติปัญญา (IQ) และความฉลาดทางอารมณ์ (EQ) เด็กไทยชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ประจำปี 2564 (ฉบับปรับปรุง). พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2566). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา องค์การทุนเพื่อเด็กแห่งสหประชาชาติ (ยูนิเซฟ) ประเทศไทย. (2561). แนวแนะวิธีการเลี้ยงดู ดูแล และพัฒนาเด็กปฐมวัย ตามสมรรถนะ เพื่อเพิ่มคุณภาพเด็กตามวัย 0–5 ปี. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). มาตรฐานสถานพัฒนาเด็กปฐมวัยแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). แผนพัฒนาเด็กปฐมวัย พ.ศ. 2564–2570. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุดคนึง นฤพนธ์จิรกุล. (2562). การออกแบบการเรียนรู้ภาษาอังกฤษโดยใช้ฉากสถานการณ์เป็นฐาน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(1), 16–28.
อารีรัตน์ อุปแก้ว. (2566). ทักษะชีวิตของเด็กปฐมวัย: แก่นแห่งชีวิตที่เสริมสร้างได้จากครอบครัว. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมและชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 1(2), 33–44.
Cubukcu, B. (2014). Scenario-based learning. Inside Learning Technologies and Skills, 45–46.
Dewey, J. (1916). Democracy and education: An introduction to the philosophy of education. New York: Macmillan.
Errington, E. P. (2011). Developing scenario-based learning: Practical insights for tertiary educators.
Gordon, T. (1970). Parent Effectiveness Training: The Proven Program for Raising Responsible Children. Three Rivers Press.
Heining, R., B. (1993). Creative drama for the classroom teacher. New Jersey: Prentice Hall.
McCaslin, N. (1990). Creative drama in the classroom. 5th ed. New York: Longman.
Pfeiffer, J. W. and Jones, J. E. (1976). The 1976 annual handbook for group facilitators. San Diego: University Associates.
Smith, M. S., Warnes, S. and Vanhoestenberghe, A. (2018). Scenario-based learning. In J. P. Davies and N. Pachler. Eds. Teaching and learning in higher education. British Library.
Sorin, R. (2013). Exploring partnerships in early childhood teacher education through scenario-based learning. World Journal of Education, 3(1), 39–45.
Ward, W. (1930). Creative dramatics for children. New York: Appleton-Century-Crofts.
Wolpe, J. (1982). The practice of behavior therapy. 3rd ed. New York: Pergamon Press.
