THE EVALUATION OF YOUTH FOR HEALTH CONSCIOUS WITH OUT DRUGS PROJECT SANGWANWIT 7 SCHOOL UNDER NAKHON SI THAMMARAT PRIMARY EDUCATUONAL SERVICE AREA OFFICE 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to propose an evaluation of the project "The Evaluation of Youth For Health Conscious Without Drugs Project at Sangwanwit 7 School Under Nakhon Si Thammarat Primary Educational Service Area Office 2" The evaluation covers four aspects using the CIPP Model by Danial L. Stufflebeam: Context, Input, Process, and Product. This study utilized a mixed-methods approach, consisting of: Quantitative research: The sample group, totaling 300 individuals selected by purposive sampling, included 2 administrators, 34 teachers, 132 students (from Prathom 6 and Mathayom 3), and 132 parents. Qualitative research: This involved interviewing 5 key informants. The instruments used were six 5-point rating scale questionnaires and an interview form. The quantitative data was analyzed using percentage, mean, and standard deviation, and the qualitative data through content analysis.
The research findings revealed that; 1) The overall appropriateness of the project in the Context and Input aspects was at the highest level. The Processaspect was at a high level, and the Product aspect was at the highest level. Meanwhile, the quality of learners and satisfaction with the implementation were at a high level. 2) The reason the school participated in the project was due to the awareness of increasing risky behaviors and drug problems among adolescents in the area, which aligns with the Ministry of Education's policy. The most significant objective was to build immunity for students and develop skills to refuse inappropriate actions. The project successfully resulted in behavior modification, with informants noting a clear reduction in fighting and smoking behaviors.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). แผนพัฒนาการศึกษาของสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กษีติ เหลืองสกุลวงษ์ และคณะ. (2560). การป้องกันตัวเองจากยาเสพติดของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนบ้านโซกม่วง ตำบลทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย. แหล่งที่มา https://repository.rmutr.ac.th สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2567.
กัญญารัตน์ วงษ์วิบูลย์สิน. (2560). การพัฒนาตัวบ่งชี้และเกณฑ์ในการประเมินโครงการจัดการเรียนการสอนด้วยภาษาอังกฤษแบบบูรณาการ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีชา บัวกิ่ง. (2558). การประเมินโครงการสถานศึกษาสีขาวปลอดยาเสพติดและอบายมุขในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระนอง. แหล่งที่มา http://rnedu.go.th/2019/?p=1974 สืบค้นเมื่อ 25 ธันวาคม 2567.
เปรมฤดี หงส์สิทธิ. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการป้องกันการติดสารเสพติดของนักเรียนชายโรงเรียนขยายโอกาส. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
พรสมบัติ ศรีไสย. (2564). การประเมินโครงการสถานศึกษาสีขาวปลอดยาเสพติดและอบายมุข โรงเรียนชุมชนบ้านแวงใหญ่ โดยใช้รูปแบบการประเมิน CIPPIEST Model. รายงานการวิจัย. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่นเขต 3 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
พิทักษ์ อุดมชัย. (2552). หน้าที่ทางการบริหารที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาขอนแก่น เขต 5. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ภารณี นิลกรณ์ และคณะ. (2563). การประเมินผลรูปแบบการป้องกันการใช้สารเสพติดรายใหม่ในเยาวชนโดยความร่วมมือของภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง จังหวัดนครปฐม. นครปฐม: ศูนย์ศึกษาปัญหาการเสพติดจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนสังวาลวิท 7. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีการศึกษา 2567. นครศรีธรรมราช: โรงเรียนสังวาลวิท 7.
วิชา สมิงไพร. (2558). การศึกษาการดำเนินงานป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9 จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจัยราชภัฎกรุงเก่า, 2(1), 49-56.
สมหวัง ขุนพรหม. (2558). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานบุคคลสำหรับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
สมาพร ลี้ภัยรัตน์. (2563). การประเมินโครงการสถานศึกษาสีขาว ปลอดยาเสพติดและอบายมุขโรงเรียนอนุบาลเมืองอุทัยธานี. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(2). 169-183.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ ระยะ 20 ปี พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุรเดช รอดจินดา. (2561). การบริหารงานด้านการป้องกันและแก้ไขปัญหาสารเสพติดในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 1. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Stufflebeam, D. (1977). Education Evaluation and Decision Making. Illinois: Peacock.
Stufflebeam, D. (2003). The CIPP MODEL for program evaluation. International Handbook of Educational Evaluation.
