DEVELOPMENT OF ONLINE LESSONS BASED ON CONTENT-BASED INSTRUCTION TO ENHANCE ENGLISH COMMUNICATION ABILITY IN THE TOURISM BUSINESS AMONG LEARNERS IN KANCHANABURI
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed 1) to develop and evaluate the effectiveness of online lessons based on content-based instruction (CBI) to enhance English communication ability in the tourism business, and 2) to compare learners’ English communication ability in the tourism business before and after using the CBI-based online lessons. The sample group in the research consisted of people in the Kanchanaburi community, including students, staff/officials, and tourism entrepreneurs, totaling 277 participants. The research instruments were the CBI-based online lessons and an English communication ability test for the tourism business. Data were analyzed using the mean, standard deviation, and t-test.
The findings revealed that 1) the developed CBI-based online lessons comprised six units, each including a warm-up activity, language focus, vocabulary in context, reading, and exercises, and the lessons’ effectiveness exceeded the established standard of 75/75, achieving 78.99/81.71; and 2) the experimental group’s English communication ability in the tourism business significantly improved at the .05 level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กมลวรรณ ศรีสุข. (2561). การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหาสำหรับนักศึกษาสาขาการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 10(2), 55–68.
กฤตยา ภู่วิทยาพร. (2563). ผลของการสอนภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหาที่มีต่อความสามารถทางการสื่อสารของนักศึกษาบริหารธุรกิจ. วารสารบริหารธุรกิจไทย, 8(1), 45–60.
กานต์สินี แซ่ลิ้ม. (2565). แนวทางการสอนภาษาอังกฤษผ่านเนื้อหาสาระเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสาร. นครปฐม: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จุฑามาศ ศรีสมบัติ. (2563). การออกแบบบทเรียนออนไลน์เพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฐกานต์ วัฒนศรี. (2561). ผลของการใช้บทสนทนาเชิงสถานการณ์ต่อความสามารถในการสื่อสารภาษาอังกฤษของนักศึกษามหาวิทยาลัย. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 19(2), 89–103.
นิธินาถ ศรีสวัสดิ์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในธุรกิจการโรงแรม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(1), 89–105.
นิรมล ศรีสวัสดิ์. (2564). การบูรณาการภาษาและเนื้อหาในการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ปรางทิพย์ แก้วประเสริฐ. (2564). ผลของการใช้บทเรียนออนไลน์ที่บูรณาการสถานการณ์จำลองเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 18(2), 55–70.
พรทิพย์ ศรีวงศ์. (2561). ความต้องการใช้ภาษาอังกฤษของมัคคุเทศก์ในธุรกิจการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 25(1), 101–118.
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2560). การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วชิรวิทย์ สุขเกษม, และคณะ. (2564). การจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวในพื้นที่ภาคกลาง: ปัญหาและแนวทางแก้ไข. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 12(3), 77–92.
สมชาย พิริยะ. (2565). การใช้สื่อดิจิทัลเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษของผู้ประกอบการท่องเที่ยวท้องถิ่น. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา, 42(2), 67–84.
สมศรี วัฒนากร. (2562). การพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษโดยใช้แนวคิด Content-Based Instruction. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุธาสินี แก้วกาญจน์. (2562). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบเน้นเนื้อหาสำหรับนักศึกษาวิทยาศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(3), 112–126.
สุพรรณี มณีอินทร์. (2562). การสำรวจความต้องการภาษาอังกฤษของพนักงานโรงแรมในจังหวัดท่องเที่ยว. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต, 14(2), 45–60.
อรุณี ศิริวัฒน์. (2562). การพัฒนาทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวของนักศึกษาสาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 11(1), 101–115.
Cammarata, L. and Tedick, D. J. (2012). Balancing Content and Language in Instruction: The Experience of Immersion Teachers. Modern Language Journal, 96(2), 251–269.
Cimermanová, I. (2020). Meta-analysis of studies on the acquisition of receptive skills and vocabulary in CLIL. Journal of Language and Cultural Education, 8(1), 30–52.
Coyle, D., Hood, P. and Marsh, D. (2010). CLIL: Content and Language Integrated Learning. Cambridge University Press.
Lee, J. H., Lee, H. and Lo, Y. Y. (2023). Effects of EMI–CLIL on secondary-level students’ English learning: A multilevel meta-analysis. Studies in Second Language Learning and Teaching, 13(2), 317–345.
Lyster, R. (2017). Content-Based Language Teaching. New York: Routledge.
Namtapi, I. (2022). Needs Analysis of English for Specific Purposes for Tourism Personnel in Ayutthaya. LEARN Journal: Language Education and Acquisition Research Network, 15(1), 409-439.
Stoller, F. L. (2002). Content-Based Instruction: A Shell for Language Teaching or a Framework for Strategic Language and Content Learning? TESOL Quarterly, 36(2), 261–273.
Tourism Authority of Thailand. (2021). Tourism statistics report. Bangkok: TAT.
