DESIGNING LEARNING PROCESS INTEGRATED WITH DRAMA PROCESS IN ONLINE CONTEXT UNDER COMPETENCY-BASED CURRICULUM FRAMEWORK FOR ENHANCING LITERARY CRITICISM SKILL IN THAI LITERATURE CLASS OF GRADE TENTH STUDENTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research had two main objectives: 1) to compare the literary criticism skill of grade tenth students before and after learning Thai literature through drama process in online context under competency-based curriculum framework, and 2) to compare the literary criticism skill of students who learned Thai literature through drama process in online context with those who learned through lecture-based approach in online context. The research was conducted using a concurrent embedded design. The sample group consisted of grade tenth students from a large-scale school in the Bangkok metropolitan area, selected by purposive sampling. One experimental group received instruction in Thai literature using a drama process in online context under competency-based curriculum framework, while one control group was taught using a lecture-based approach in online context. The research tools included: 1) a pre- and post-test to measure basic literary criticism skill, 2) a lesson plan for teaching literature using the drama process in online context under competency-based curriculum framework, and 3) a lesson plan for teaching Thai literature using a lecture-based approach in online context. The data was analyzed using 1) basic statistics, including percentage, arithmetic mean, and standard deviation; 2) hypothesis testing statistics, including dependent t-test and independent t-test; and 3) qualitative analysis through thematic analysis.
The research findings were as follows: 1) The literary criticism skill scores of the experimental group after the intervention were statistically significantly higher than their scores before the intervention at the .05 level. 2) The literary criticism skill scores of the experimental group were statistically significantly higher than those of the control group at the .05 level. The study demonstrates that teaching and learning through drama process in online context under competency-based curriculum framework can effectively help develop students' literary criticism skill.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
กิตติยา รัศมีแจ่ม. (2561). วรรณคดีไทยในยุคประเทศไทย 4.0. วารสารสารสนเทศ, 7(1), 13-23.
กุสุมา รักษมณี. (2547). วรรณนัยวินิจ. กรุงเทพมหานคร: แม่คำผาง.
จุฬาลักษณ์ คชาชัย. (2558). การศึกษาผลสัมฤทธิ์การเรียนวรรณคดีไทยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่จัดการเรียนรู้ตามทฤษฎีการตอบสนองของผู้อ่าน. วารสารวิชาการ ฉบับภาษาไทยภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 8(2), 62-75.
ดวงมน จิตร์จำนงค์. (2556). วรรณคดีวิจารณ์เบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: ประพันธ์สาส์น.
ธนสิน ชุตินธรานนท์. (2560). ละครการศึกษาในสังคมตะวันตกและสังคมไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 37(4), 195-207.
บุญเหลือ เทพยสุวรรณ, หม่อมหลวง. (2539). แว่นวรรณกรรม. กรุงเทพมหานคร: อ่านไทย.
ปวีณา แช่มช้อย. (2562). ภูมิทัศน์การใช้ละครในมิติการศึกษา: กระบวนทัศน์ แนวคิด และแนวทางของนักวิชาการและนักปฏิบัติการที่ใช้กระบวนการละครเป็นเครื่องมือในการสร้างการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ, 12(2), 85-102.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2542). สีสรรพ์วรรณศิลป์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ต้นอ้อ 1999.
วรรณดี สุทธินรากร, ภูวเรศ อับดุลสตา และสมเกียรติ สุทธินรากร. (2564). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะและการจัดการเรียนรู้อย่างมีความหมาย. กรุงเทพมหานคร: สยามปริทัศน์.
วิทย์ ศิวะศริยานนท์. (2544). วรรณคดีและวรรณคดีวิจารณ์. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร: ธรรมชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเชิงรุก. กรุงเทพมหานคร: 21 เซ็นจูรี่.
อรสิริ วิมลธรรม. (2558). บูรณาการศาสตร์ด้านวรรณกรรมสำหรับเด็กและการละครเพื่อพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษ. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 7(13), 238-250.
Bloore, S. (1934). Literary Criticism in High School. The English Journal, 23(4), 328-330.
Cresswell, J, W. (2009). Research Design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches. 3rd ed. California: Sage Publications.
Ernst-Slavit, G. and Wenger, K. J. (1998). New Ways of Using Drama and Literature in Language Teaching. Alexandria, VA: Teachers of English to Speakers of Other Languages.
Jarrah, H. Y. (2019). The Impact of Using Drama in Education on Life Skills and Reflective Thinking. iJET, 14(9), 4-20.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as The Sourse of Learning and Development. Prentice Hall.
MaKinnon, J. (2016). Breaking bad habitus: Using devised performance to challenge students' perceptions of themselves as student. Research in Drama Education: The Journal of Applied Theatre and Performance, 21(4), 535–550.
O’Neill, C. (1995). Drama worlds: A framework for process drama. Portmouth, NH: Heinemann.
O’Neill, C. and Lambert, A. (1990). Drama structure. Portsmouth, NH: Stanley Thornes.
Philip, R. and Nicholls, J. (2007). Theater Online: The design and drama of e-learning. Distance Education, 28(3), 261-279.
Water, M. (2021). Drama in education: Why drama is necessary. SHS Web of Conferences, 98, 02009.
