EMPOWERING SUPERVISION : DEVELOPING EDUCATION TOWARDS SUSTAINABLE NATIONAL DEVELOPMENT
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article presents the concept and principles of empowering supervision for school administrators to develop education towards sustainable national development. Educational supervision is one of the methods used to enhance teachers in achieving successful teaching and learning outcomes in line with set goals. According to the National Strategy Plan (2018-2030), the aim is to create security, prosperity, and sustainability through development based on the philosophy of sufficiency economy, which focuses on the sustainable growth of the economy while maintaining and rehabilitating natural resources. Human resource development, especially for the youth, is crucial to ensure they possess the quality and vocational skills required to meet the goals. Educational supervision is closely linked to these objectives as it acts as a mechanism for driving education through teachers in educational institutions. Collaboration between supervisors and those being supervised is a cooperative effort aimed at achieving goals. Empowering supervision is a form of collaborative supervision, consisting of 8 processes: 1) creating understanding, 2) delegating authority, 3) building networks, 4) working together, 5) implementing tasks, 6) providing resource support, 7) empowering and boosting morale, and 8) supervision and evaluation. In addition to empowering supervision, this article also discusses the principles and processes of educational supervision, the development of education, and sustainable national development, as a foundation for educational supervision.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสารฉบับนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้นเพียงผู้เดียว และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
กองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการคัดเลือกบทความลงตีพิมพ์และจะแจ้งให้เจ้าของบทความทราบหลังจากผู้ประเมินบทความตรวจอ่านบทความแล้ว
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษร
References
กฤษฎา พรหมอินทร์, เสาวนีย์ เสริมสุข และเกรียงศักดิ์ สุวรรณวัจน์. (2560). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังอำนาจเพื่อเสริมสร้างประสิทธิทธิพลระบบการประกันคุณภาพภายในของศูนย์การศึกษาพิเศษ. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 1914-1930.
จตุรงค์ ธนะลีลังกูร. (2564). รูปแบบการพัฒนาทักษะการนิเทศภายในแบบมีส่วนร่วมด้วยกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ : พหุกรณีศึกษาโรงเรียนขนาดเล็กในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารราชพฤกษ์, 20(2), 69-84.
ณัฐชา จันทร์ดา. (2561). การพัฒนาแนวทางการนิเทศงานวิชาการภายในโรงเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทิพวรรณ ถาวรโชติ. (2564). รูปแบบการนิเทศด้วยเครือข่ายความร่วมมือเพื่อส่งเสริมประสิทธิผล ของสถานศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธัญนันท์ ภาคย์รัชพงศ์, ณรงค์ พิมสาร และเสวียน เจนเขว้า. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในด้านการจัดการเรียนรู้แนวสะเต็มศึกษาในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 10(1), 381-397.
นิชา ฉิมทองดี, พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์ และชญาพิมพ์ อุสาโห. (2558). กลยุทธิ์การบริหารโรงเรียนเพื่อสร้างนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 43(4), 29-44.
นุชนาถ สุทธการ. (2565). รูปแบบการนิเทศโรงเรียนบนพื้นที่สูงถิ่นทุรกันดารเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครู. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ภูวไนย สุนา. (2563). การเสริมสร้างพลังอำนาจการทำงานของครู. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(4), 155-164.
วันทนา สมภักดี. (2563). การพัฒนารูปแบบการนิเทศเพื่อสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพครู โรงเรียนในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศจีทิพย์ ตาลพันธ์ และเอกราช โฆษิตพิมานเวช. (2565). การนิเทศการศึกษา. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 5(2), 100-113.
สมควร ศิลป์ประกอบ. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศด้วยการโค้ชเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้สำหรับครูในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ค 2545. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). เป้าหมายที่ 12 สร้างหลักประกันให้มีแบบแผนการผลิตและการบริโภคที่ยั่งยืน. แหล่งที่มา https://www.nesdc.go.th/download/article/article_20181026171739.pdf สืบค้นเมื่อ 3 มี.ค. 2568.
อาทิตย์ญา โพธิ์สวย. (2559). การนิเทศแบบเพื่อนช่วยเพื่อนเสริมพลังครูสู่ชั้นเรียน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 14(2). 5-19.
Briggs, H. and Justman, J. (1952). Improving Instruction Through Supervision. New York: Mc Graw-Hill.
Brown Warren, B. and Moberg, Denis J. (1980). Organizational Theory and Management A Macro Approach. New York: John Wiley & Sons.
Cleirbaut, G. (1998). Empowerment: A Key to a Victorious Future. From http://www.tsl.Org/church/new-beginings/cmpowerment.htm.Clutterbuck&Kernaghan. Retrieved Jan 25, 2025.
Harris, B.M. (1985). Supervisory Behavior in Education. New Jersey: Prentice-Hall.
Luthans, F. (1998). Organizational Behavior. Boston: McGraw - Hill.
Mark, Jame R. and King, Stoop. (1985). Handbook of Educational Supervision: A Guide of the Practice. Boston: Allyn and Bacon.
Schermerhom, H.T. Jr., Hunt, J.G. and Osbom, R.N. (1997). Organizational Behavior. New York: John Wiley & Sons.
Stone, Sachs, F.M. and Sachs, R.T. (1995). The High-value Manager Developing The Core Competencies Your Organization Demands. New York: Amacom.
