Relationship between Organizational Culture and Creative Learning of Students at Alternative Secondary Schools in Bangkok Metropolis

Main Article Content

ลลิตา จำปาฤทธิ์
สนั่น ประจงจิตร
อัจฉรา นิยมาภา

Abstract

The purposes of this research were to study: 1) levels of organizational culture of alternative schools in Bangkok Metropolis, 2) levels of creative learning of these students, and 3) relationship between organizational culture and creative learning of the students. A sample of 88 teachers from these secondary alternative schools was selected by a proportional stratified random sampling. The instrument for data collection was a questionnaire constructed by the researcher. The statistics used for data analyses were percentage, means, standard deviation, level, and Person’s product moment correlation coefficient.


The research results were as follows:


1) Organizational culture of all aspects was rated at the high level; from which the aspect of beliefs had the highest means, followed by that of organizational culture of values.


2) All aspect of student creative learning was also rated at the high level; from which the aspect of child–centered creative learning was ranked at the top, followed by that of life-long creative learning.


3) The relationship between organizational culture and creative learning of these students was at the highest level with the statistically significant level of 0.01.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
จำปาฤทธิ์ ล., ประจงจิตร ส., & นิยมาภา อ. (2019). Relationship between Organizational Culture and Creative Learning of Students at Alternative Secondary Schools in Bangkok Metropolis. Journal of Educational Review Faculty of Education in MCU, 6(2), 28–40. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDMCU/article/view/191754
Section
Research Article

References

กมลวรรณ ตังธนากานนท์. (๒๕๔๗). การพัฒนากระบวนการจัดทำแฟ้มสะสมผลงานเพื่อประเมินผลการเรียนรู้ของผู้เรียนที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนตามแนวการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ด้วยปัญญาแบบเต็มรูปแบบในโรงเรียนดรุณสิกขาลัย. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จรีพร นาคสัมฤทธิ์. (๒๕๕๕). กระบวนการบริหารโรงเรียนทางเลือกตามแนวคิดการบริหารที่เน้นความเป็นมนุษย์และแนวคิดการศึกษามนุษยนิยม. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (๒๕๕๓). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: บริษัทฐานบัณฑิตจำกัด.
เชษฐ์ ศิริสวัสดิ์. (๒๕๕๕). การสอนให้คิดและสร้างสรรค์โครงงานวิทยาศาสตร์ด้วยการเรียนรู้เพื่อสร้างสรรค์ด้วยปัญญา. วารสารศึกษาศาสตร์, (๑ ตุลาคม ๒๕๕๕-มกราคม ๒๕๕๖),
๑-๑๔.
วัชรพล ศุภจักรวัฒนา. (๒๕๔๙). วัฒนธรรมองค์การ: ข้อสังเกตในการบริหารงานโครงการ. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วิรัช สงวนวงศ์วาน. (๒๕๕๑). การจัดการและพฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพมหานคร: เพียร์สันเอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า. แปลจาก Stephen P. Robbins and Mary Coulter. (2002). Management. New Jersey: Prentice Hall.
ศศิมา สุขสว่าง. (๒๕๖๑ เมษายน ๑๙). ขั้นตอนเพื่อพัฒนาการคิดเชิงนวัตกรรม. ๓.https://www.sasimasuk.com.
สุนทร วงศ์ไวศยวรรณ. (๒๕๔๐). วัฒนธรรมองค์การ: แนวคิด งานวิจัย และประสบการณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โฟร์เฟซ.
Arroba, T. and J, Kim. (1992). Pressure at Work: A Survival Guide for Manager.
(2nd ed.). London: McGraw-Hill Book Company.
Dunn, D.S. (2001). Statistics and Data Analysis for the Behavioral Sciences.
New York: McGraw-Hill. Cited in เพียงใจ ศุขโรจน์. (๒๕๕๐). ระเบียบวิธีสถิติทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Hellriegel, D., J. W. Slocum, Jr. and R. W.Woodman. (1995). Organizational Behavior. (7th ed.). Minneapolis: Wes Publishing Company.
Krejcie R. and D.W. Morgan. (1970). Educational and Psychological Measurement. New York: University of Minnesota.
Pheysey, D. C. (1993). Organizational Culture: Types and Transformations. London: Routedge.
Robbins, S.P. (1995). Organizational Behavior: Concept, Controversies and Application. (7th ed.) New Jersey: Prentice Hall, Inc.