Development of the Instructional Model for Reading and Writing in English: TPACK-KWL Plus Model TPACK-KWL Plus Model

Main Article Content

Khajornsak Buaraphan
Autchara Srisukong

Abstract

Developing an instructional innovation for developing the effectiveness of teaching and learning is appeared as one essential task for English teachers. This article aims to describe the idea and process in developing the instructional innovation for developing students’ critical reading and communicative writing skills in English. The authors began with the intensive review of KWL Plus teaching model and Technological pedagogical content knowledge (TPACK). After that, both conceptual ideas were integrated into the TPACK-KWL Plus model for teaching and learning English. the TPACK-KWL Plus model is consisted of five instructional steps: a) K: What We Know, students are required to review and express their prior knowledge being essential for learning new topic through several activities; b) W: What We Want To Know, students are stimulated to identify what they want to know and learn in related to the lesson and to investigate and check their learning; c) L: What We Have Learned, students record what they have learned from the lesson and check the questions being unanswered; d) Plus: Mind Mapping, students are required to create their mind mappings to show the relationship between learned ideas; and e) Summarizing, students summarize their learned knowledge into writing task. To concretize TPACK-KWL Plus model into a real classroom context, at the end of this article, the authors raised one example of lesson plan in English in the topic of Right Brain or left Brain? for Grade 11 students.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
บทความเทคนิค (Technical Article)

References

กนกวรรณ คันธากร และศศิวิมล ชิน. (2556). การใช้เทคนิค KWL Plus เพื่อพัฒนาทักษะการอ่านในการเรียนรายวิชาภาษาอังกฤษ 2 สำหรับนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงปีที่ 1 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ภาคพายัพ เชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา.
กนกวรรณ ศรีดาวเรือง. (2554). การใช้กลวิธีการเรียนรู้อภิปัญญาตามทฤษฎีของรีเบคกา แอล ออกฟอร์ดในการพัฒนาทักษะภาษาเพื่อการสื่อสารภาษาอังกฤษและอภิปัญญาของผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒ แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๕ และ (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๓. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๗ ตอนที่ ๔๕ ก ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๓.
ขจรศักดิ์ บัวระพันธ์ และ วรรณทิพา รอดแรงค้า. (2548). แนวทางการพัฒนาครูวิทยาศาสตร์: การพัฒนาความรู้ในเนื้อหาผนวกวิธีสอน. ศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 20(2), 31-48.
เจตน์สฤษฎิ์ สังขพันธ์ เก็ตถวา บุญปราการ และวันทนา ไกรฤกษ์. (2558). สภาพและ ปัญหาการเรียนรู้ภาษา อังกฤษของโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาสังกัดเทศบาลใน พื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้. รายงานการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 6 ณ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ชนิกานต์ อินทร์พรหม. (2561). Effects of English creative writing instruction using multiple intelligences theory on English writing ability of higher secondary students. An Online Journal of Education, 13(3), 55-70.
ชัยวัฒน์ แก้วพันงาม. (2561). แนวทางในการผสมผสานดิจิทัลเทคโนโลยีเพื่อการสอนภาษา. วารสารภาษาปริทัศน์, 33(23), 241-266.
ชุลีวรรณ สุขโข. (2560). การศึกษาความสามารถในการเขียนภาษาอังกฤษเชิงสร้างสรรค์ของผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ดนตรี (Melodic approach). วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ผาณิตา ปู่แต่งอ่อน. (2561). ผลการใช้สื่อวีดิโอและการใช้กลยุทธ์อภิปัญญาต่อทักษะการฟังเพื่อความเข้าใจภาษาอังกฤษ ของผู้เรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนนาคประสิทธิ์จังหวัดนครปฐม. การค้นคว้าอิสระปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พัฒนวิมล อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2556). อททืธานี บริติชเคาน์ซิลลงนามในสัญญาการพัฒนาครู Boot Camp. ค้นเมื่อ 25 กันยายน 2560 จาก http://www.thaigov.go.th
มยุรี อรรฆยมาศ. (2555). เทคนิคการเรียนรู้แบบ K-W-L (K-W-L Learning Technique). ค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2562, http:// www.suanpalm3.kmutnb.ac.th/kmit/km_detail.asp?id =37&type=1
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2562). สรุปผลการทดสอบทางการศึกษา ระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2561. ค้นเมื่อ 10 กุมพาพันธ์ 2563, จาก http://www.newonetresult.niets.or.th/AnnouncementWeb/PDF/SummaryONETM6_2561.pdf
สมศักดิ์ ภู่วิภาดาวรรธน์. (2554). การยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลางและการประเมินตามสภาพจริง. เชียงใหม่: โรงพิมพ์แสงศิลป์.สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2554). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สุชาดา ศรีทอง. (2555). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจความสามารถในการคิดอย่างมีวิจารณญาณและแรงจูงใจในการเรียนของผู้เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ระหว่างการจัดการเรียนรู้โดยใช้กลวิธีอภิปัญญาและการเรียนรู้แบบเน้นงานปฏิบัติ. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สุวิทย์ มูลคำ. (2550). กลยุทธ์การสอนวิเคราะห์. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สุวิทย์ มูลคำ และอรทัย มูลคำ. (2545). การบูรณาการหลักสูตรและการเรียนการสอนโดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ = Child centred: storyline method. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สุวิทย์ มูลคำ และอรทัย มูลคำ. (2545). 19 วิธีจัดการเรียนรู้: เพื่อพัฒนาความรู้และทักษะ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
อมรรัตน์ จินดา และเอกนฤน บางท่าไม้. (2559). สภาพปัญหาและแนวทางส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการศึกษาสาหรับสถานศึกษาในสังกัดสานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2. Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(1), 395-407.
อินทิรา ศรีประสิทธ์. (2552). 7 ขั้นตอนที่จะท าให้คนไทยเก่งภาษาอังกฤษอย่างถาวรและ แท้จริง. ค้นเมื่อ 25 กันยายน 2560, จาก http://www.oknation.com
Carr, E. and Ogle D. (1987). K-W-L Plus: A strategy for comprehension and summarization. Journal of Reading, 626-631.
Koehler and M. J. (2016). Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK). Retrieved January 12, 2017, from http://www.tpack.org/
Koehler, M. J., & P. Mishra, (2008). Introducing TPACK. In AACTE Committee on Innovation & Technology (Eds.), Handbook of technological pedagogical content knowledge for educators (pp. 3-29). New York: Routledge.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A new framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017-1054.
Norton, S., McRobbie, C. J. & Cooper, T. J. (2000). Exploring secondary mathematics teachers’reasons for not using computers in their teaching: five case studies. Journal of Research on Computing in Education, 33(1), 87.
Pardo, L., and T. Raphael. (1991). Classroom organization for instruction in content areas. The reading teacher, 44(8), 556-565.
Puarungroj, W., Pongpatrakant, P. & Phromkhot, S. (2017). nǣonōm withīkān rīan kānsō̜n yuk mai dūai khrư̄angmư̄ pramoēnphon rawāng rīan ʻō̜nlai [Trends in modern teaching and learning methods using online formative assessment tools]. Journal of Learning Innovations Walailak University, 3(2), 45-68.
Shulman, L.S. (1986). Paradigms and research programs for the study of teaching. In M.C. Wittrock (Ed.), Handbook of research on teaching (3rd ed.). New York: Macmillan.